Bazı vedalar öylesine sessiz olur ki... Ne bir kapı çarpması, ne bir “hoşça kal”ın kırık sesi, ne de arkadan bakarken akan bir damla gözyaşı. Sadece bir anda, bir nefeste, bir bakışta biter her şey. Giden, o anın içinde bütün ağırlığı sırtına yükler. Kalbi paramparça olur ama dudakları mühürlüdür. Çünkü bilir eğer tek bir kelime daha söylerse, geride kalanlar da o acıyı tadacak, o yangını hissedecek. Onları korumak için susar. Geride kalan ise... hiçbir şey bilmez. Sabah uyanır, aynı saatte mesaj atar belki, “nasılsın” diye. Cevap gelmeyince “meşguldür” der, kendi kendine yalan söyler. Akşam olur, yine yok. Günler, haftalar, aylar geçer. Bir yerlerde hâlâ var sanır o insanı. Oysa giden çoktan ölmüştür kendi içinde. Yeni bir hayata, yeni bir yalnızlığa, belki de hiç kimseye ait olmayan bir boşluğa gömülmüştür. Dönmez. Çünkü dönse, o sessiz vedanın bütün acısını yeniden yaşatacaktır hem kendine hem sana. Ve işte o zaman başlar en yakıcı özlem... Giden bilir, ama söyleyemez. Geride kalan hisseder, ama anlayamaz. Arada kalan tek şey, açıklanamayan bir boşluk olur. Telefonun titrememesi, kapının çalmaması, o tanıdık kokunun artık hiçbir yerde olmaması... İnsan bazen en çok, hiçbir şey söylemeden gidenleri özler. Çünkü o sessizlik, içinde binlerce çığlık taşır. Ve o çığlıkların hepsi aynı cümleyi tekrar eder durur “Bir daha hiç gelmeyeceksin...” Ve sen, geride kalan, o cümleyi her duyuşunda kalbinin bir parçasını daha kaybedersin. Hiç haberin olmadan. Çünkü bazı vedalar, gerçekten de sadece gidenin bildiği vedalardır. Ve en acısı da, geride kalanın bunu asla öğrenememesidir. 🦋