Proces Karola Nawrockiego z Onetem staje się jawny wiadomosci.onet.pl/kraj/proc…

Kancelaria Obłąkanych. Wielkie ego, małe odpowiedzi Przyznam, że coraz trudniej mi słuchać panów Przydacza, Pobożego, Boguckiego i Leśkiewicza. Czterech przedstawicieli otoczenia Karola Nawrockiego, cztery różne temperamenty, a repertuar zadziwiająco podobny. Donald Tusk winny wszystkiemu, jego ministrowie nieudolni, rząd prowadzi Polskę ku katastrofie. Krzyk, oskarżenia, połajanki i miny ludzi, którzy właśnie objawiają narodowi prawdę. Czasem odnoszę wrażenie, że w tej kancelarii istnieje niepisany regulamin nakazujący obrażanie premiera przynajmniej raz dziennie. Jeśli tak, plan wykonują z nadwyżką. Dziś przeczytałam wpis Adama Buły @AdamBua , który wezwał Marcina Przydacza do zaprzestania publicznego obrażania szefa rządu. Przydacz nazywa Tuska „dziadzią”, mówi o nim „facet”, a jednocześnie z wielką powagą występuje jako przedstawiciel instytucji państwowej. Adam Buła napisał, że nie wszyscy jesteśmy wychowani na ustawkach. Podpisuję się pod tym apelem. Sądzę, że jest nas znacznie więcej. Nie zgadzamy się na taki język debaty i nie zamierzamy przyzwyczajać się do chamstwa tylko dlatego, że płynie z pałacowych gabinetów. Przydacz obraża, Poboży oskarża Tuska o sianie nienawiści, Bogucki z niezachwianą pewnością wygłasza własne interpretacje Konstytucji, a Leśkiewicz zarzuca premierowi kłamstwa. Każdy ma swoją specjalność, wszyscy jednak znakomicie opanowali sztukę zastępowania argumentów oburzeniem. Najciekawszy jest moment, kiedy dziennikarz przestaje potakiwać i zaczyna zadawać pytania. Wtedy kończy się przedstawienie, a zaczyna sprawdzian z wiedzy. Bywa naprawdę zabawnie. Konrad Piasecki zapytał Leśkiewicza o konkretny fragment dokumentu, na który rzecznik się powoływał. Okazało się, że wskazanego punktu po prostu nie ma. Poboży z kolei ogłosił Andrzeja Domańskiego „najgorszym ministrem finansów po 1989 roku”, po czym nie potrafił podać planowanego deficytu z ostatniego roku rządów PiS. Piasecki przypomniał mu kwotę 184 mld zł. Zapytany, co Nawrocki zrobiłby dla poprawy finansów publicznych, Poboży skierował rozmowę na ceny paliw. Dziennikarz nazwał jego wywód „ekonomicznymi banialukami”. Fascynująca metoda: pytają o budżet, odpowiadają o benzynie. Jeszcze trochę, a na pytanie o Konstytucję usłyszymy prognozę pogody. Najważniejsze jest jednak to, kogo ci panowie reprezentują. Nie są przypadkowymi komentatorami z internetu. To współpracownicy Karola Nawrockiego, człowieka pełniącego funkcję prezydenta. Sam Nawrocki ma na koncie wypowiedzi oceniane przez fact-checkerów jako fałszywe lub manipulacyjne, między innymi dotyczące afery wizowej czy migracji. Trudno więc udawać, że problem kończy się na czterech nadgorliwych doradcach. Dużo pewności siebie, znacznie mniej gotowości do przyznania, że fakty mogą wyglądać inaczej. Wystarczy przypomnieć sobie ostatnie wystąpienie Donalda Tuska w Sejmie. Mówił o konkretnych sprawach, odpowiadał na zarzuty, potrafił zbudować spójną argumentację. Kiedy zestawiam ten sposób prowadzenia debaty z występami pałacowych urzędników, widzę intelektualną przepaść. Nie chodzi o to, że wszyscy mają mówić tak samo. Chodzi o umiejętność obrony własnych słów. Krzyk nie jest dowodem, obraźliwy epitet nie jest ripostą, a powtarzanie nieprawdy nie uczyni jej prawdą. Najbardziej oburza mnie jednak to, jak lekceważąco ci panowie traktują naszą inteligencję. Najwyraźniej wychodzą z założenia, że głośny ton, nieustanne powtarzanie tych samych oskarżeń i sztuczna pewność siebie wystarczą, by uśpić nasz krytycyzm. Naprawdę nas nie doceniacie. Potrafimy uważnie słuchać, analizować fakty, weryfikować informacje i wyciągać wnioski. Od osób reprezentujących państwo mamy prawo wymagać merytoryki, kultury i szacunku – a nie arogancji, agresji słownej i przekonania o własnej nieomylności. Można zakrzyczeć rozmówcę. Można zagłuszyć pytanie. Rzeczywistości nie da się jednak przekrzyczeć. Nawet całym chórem Kancelarii Obłąkanych. #InstytutPrawdy