Afra

Hayatımdaki en iyi videolarımdan birini çektiğimi düşünüyorum, makul kadını didik didik ettim. Benimki genel olarak sosyolojideki -makbul kadın- kavramını teorilere dayanmadan, gündelik hayat üzerinden örneklerle anlatmaktı. “Makul kadın” kavramı sosyal hayatta da, sosyal medyada da çok konuşuluyor ama özüne pek inilmiyordu. Umarım daha sık konuşulan bir kavram olur ve kendisini eksik erkek gördüğü için duygusal bağımlılığını yıkacak bir eril nesne arayan kadın sayısı gün geçtikçe azalışa, tükenişe geçer. Normal yoktur ve makulün bizzat kendisi delidir. youtu.be/Q4zJThuWqCc?si=xUud…

Bu gerçekten aşk. Gerçek aşk. Gözetilmek. Gözlerinizin birbirinizin üzerinde olması. Kadın diyor ki “sen oradasın. Hastaneye gitsem, programın uymasa da başına gelemez ama sonuna yetişirsin”. Bu sağlıklı; zihni, kalbi, ruhu, bedeni dengede iki insanın aşkı. O yüzden çoğunluğun kafası almıyor bunu.

Nepo babylik kadar hem yerilen hem arzulanan bir şey daha yoktur herhalde. Çoğunluk “keşke birinin bi şeyi olsaydım” diyor ama birinin bi şeyi olanı da deli gibi eleştiriyor. Birinin bi şeyi olan, “kendinin hiçbir şeyi” olamaz. Kendi olamaz. -Kendinize özgü bir hikayeniz olmaması ihtimali-, size dert olmalı asıl. “Birinin bi şeyi” olduğum bir hayatım olsaydı üzüntüden ölürdüm.

Yeminle şu adam İngiliz sinemasına da “İngiltereli” sinema dese insanlar bu kadar eleştirmez. Buradaki ahlaki çelişki ve ezikliği yargılıyor millet. Türkiyeli” sıfatını problematik hale getiren birinci şey, Fransalı ya da Almanyalı edebiyat diye bir şey olmadığı halde bunun kokuşmuş bir artniyetle bize dayatılmaya çalışılması. İkincisi ise Türk’ün batıda etnisite değil din anlamına gelmesi. Türkiyeli diyerek Türk sıfatının içine doldurulan anlamı aşındırmak.

Kreatin mucizesi… Korkunç bir kas oranı artışı yaşıyorum, kendisinin sayesinde. En ufak bir bel, boyun, diz ağrısı yok, kas ağrısı yok. Sadece ağırlık çalıştığım günler içiyorum, stretching ya da pilates yaptığım günler içmiyorum. Kilo olarak eskisinden daha fazlayım ama sıkılaşma yüzünden daha inceyim.

Yeşim Ustaoğlu zaten iyi film yapar da Metin Akdülger’le Öykü Karayel’in de çok iyi oynadıklarını tahmin ediyorum. Bu ekip Kadıköy sinemasından çıkınca beş dakika boş boş sokağı seyrettirecek bize.

Şu tarz görseller üzerinden yapılan duygu tiradı ve his enflasyonu o kadar midemi bulandırıyor ki. Samimi olan şeyi sürekli işaret etmek ama bir kez olsun samimi olmaya cesaret etmemek. İçten olanı övmek ama içten olmaya cüret etmemek. Şu fotoğrafları rt etmeniz ya da üzerine romantik sözler yazıp paylaşmanız o kadar geçmiyor ki karşı tarafa.

Ya çok tatlı çok şeker bir kadın, sohbeti çok güzel, kendiyle barışık, ışıltılı, içten, parlak… “Niye yırtık olalım, light olalım” cümlen aklıma geliyor gülüyorum arada. Bence de light olalım yaaa sjjdkd Bir de çok güzel bir öykü kitabı çıktı. Onu da bana imzaladı. Şahane bir gün ve sohbetti 💃🏼🌸

Bir insanla oturduğumda onun bir bilgiyi ya da yorumu kitaptan mı okuduğunu, terapide mi duyduğunu, bir masada arkadaşlarıyla sohbet ederken mi öğrendiğini, kendi kendine düşünürken mi aydınlandığını vs yakalayabiliyorum. Birinin zihninde o düşüncenin nasıl oluştuğunu ya da nerden geldiğini tahmin edebiliyorum ve saygım da ister istemez buna göre artıyor.

Alev Erkilet başka bir videosuna başlarken antropolojiden girip kolektif babalıktan bahsetmişti. İyi ya da kötü, toplumun istediği şeyleri söylemek yerine entelektüel cesaret gösterip bunları konuşabiliyor. Entelektüel olmanın hakkını veriyor. Başka bir ‘makbule’ olsa istenilen şeyleri söylerdi genelde.

Amerikalı gazeteci bile, faizin ne kadar iğrenç bir şey olduğundan bahsediyor. İslamın modern insanın anlayamayacağı, ulaşamayacağı bir eşitlik gayesi var. Faiz, dolayısıyla kapitalizm, bu eşitlik anlayışını dinamitleyen bir şey. O yüzden faiz korkunç bir günah. Ayette boşuna “faizle uğraşan Allah’a karşı savaş açmıştır” demiyor.

Kendiyle temas edebilen, kendini açabilen, kendiyle yüzleşebilen; kendisinin sarsıntısından, depreminden, felaketinden geçmiş insanları niye bu kadar beğeniyorum diye soruyorum bazen. Ve hep aynı cevabı buluyorum: Kendiyle çarpışmış ama yıkılmamış, kendi felaketinden sağsalim çıkabilmiş. Çok cazip geliyor bana bu.

Başlangıç için en iyi Felsefe Tarihi kitabının bu olduğunu düşünüyorum. Çok kitap okudum, atölyelere katıldım, okurken felsefeden bol bol seçmeli ders aldım, Ahmet Cevizci’nin ‘Felsefenin Kısa Tarihi’ kitabı kadar beliğ, sade, yalın bir metinle karşılaşmadım. Felsefe klasiklerine de başlarken özellikle KDO’daki okumaları öneririm. Platon’dan Farabî’ye çeşit çeşit filozofun metinlerini hocalarla birlikte inceleye inceleye okuyabilirsiniz.

Muzaffer Efendi İrşad adlı eserini yazınca, Ömer Nasuhi Bilmen Hz. Sahafçı dükkanına ziyaretine gelmiş, Muzaffer Efendi’ye buyurmuş ki; “Hafız bir kitap yazmışsın adı irşad Okudum İçinde bilmediğim hiçbirşey yok Ama bana söyle sen bunun içine ne kattın, her okuduğumda ağlıyorum.”

Ortaçağ İngilizcesi çok büyülü geliyor kulağa. O dönemde İngiltere’de yerel lehçe çok fazlaymış. Geoffrey Chaucer’ın kaleme aldığı Canterbury Hikâyeleri’nde, Londra lehçesini popülarize etmesiyle beraber, bugünkü standart İngilizcenin temelleri atılmış.

Bülent Somay “Bir Şeyler Eksik”te diyordu ki; cazibe sahibi olmak için illa çok uzun, çok yakışıklı, çok güzel olmanız, sürekli şık ve becerikli görünmeniz gerekmiyor. Kötü, eksik olabilirsiniz ama kendinizden zevk almanız, keyif almanız gerekiyor. Keyif alan insan ışıklı, çekici gelir göze. Boyun isterse 190 olsun ama o mutmainlik; kendinden, yaşamından, tercihlerinden, yaptıklarından, ilişkilerinden, ilgilerinden keyif alma hali yoksa ışıksızsın, çekici gelmezsin göze. Boyun isterse 150 olsun o mutmainlik, o tarz, kendinden ve kendine kurduğun dünyandan memnun olma hali varsa senden hoşu, çekicisi yok işte, yok.