Leo Akkermans

Ik kwam deze zo-even tegen; fantastisch old school! Wij zijn een generatie die nooit meer terug zal komen. Een generatie die naar school liep en daarna veilig weer naar huis. Die haar huiswerk snel maakte om zo vlug mogelijk buiten te kunnen spelen. Die verstoppertje deed tot het donker werd en nooit bang was. Die in zandbakken speelde, moddertaarten maakte en eten dat op de grond viel gewoon weer opat. Die opgroeide omringd door familie en een hechte gemeenschap. Die leraren had die werkelijk gaven om ons onderwijs en ons hielpen om verantwoordelijke burgers te worden. Die sportkaarten verzamelde, lege frisdrankflessen inleverde voor 5 cent en daar een Mountain Dew en een snoepreep van kocht. Die papieren speelgoed maakte, puzzels bouwde en kartonnen forten creëerde met niets dan fantasie en blote handen. Die vinylalbums draaide en danste op muziek. Die foto’s, albums en krantenknipsels bewaarde om herinneringen vast te houden. Die op regenachtige dagen bordspellen en kaartspellen speelde met ouders, broers en zussen. Die ’s avonds de tv hoorde uitgaan na het volkslied. Die thuiskwam van school en ouders aantrof die er waren. Die onder de dekens zachtjes lachte, zodat niemand merkte dat we nog wakker waren. Een generatie die voorbijging, en helaas nooit meer terug zal komen. Ik ben dankbaar dat ik in die tijd ben opgegroeid. Het was de beste tijd. Een tijd die we helaas niet hebben kunnen doorgeven aan onze kinderen. Wij zijn het universum, het universum is in ons. We zijn oneindige ruimte en mogelijkheden.