Aleksandra Gołda

*Ponieważ byłem parę razy w Republice, to powiem tyle. Tam widzowie są też członkami wspólnoty i generalnie to jest w pewien sposób miłe. Łatwo jest poczuć pewien rodzaj więzi, to samo czułem jak byłem na antenie Radia Maryja czy Telewizji Trwam. Dla osoby postronnej w Republice męczaca jest trochę częstotliwość żartów z Tuska, ale jest to główny czynnik spajający grupę. To czego nie dostrzegamy i co mi się nie podoba w dyskusji publicznej, to wyszydzanie potrzeby wspólnotowości. Ta potrzeba może być realizowana w różny sposób, ale ona istnieje w społeczeńśtwie. Obecnie nasza kultura, czy państwo nie ma nic do zaoferowania uczestnikom w kontekście wspólnotowości, jakiejś ideii, jakiegoś marzenia. Nie jest już nim modernizacja, czy doganianie zachodu. Zamożna klasa średnia ma możliwości dorabiania się i uczestniczenia w globalnej konsumcji, ale też poczucie pustki związane z tym, że świat wszędzie wygląda tak samo, a mindfulness czy kultura terapia nie rozwiążą problemu braku sensu, o którym pisał Frankl. To wszystko jest nużące, relacje z podróży, które nikogo nie interesują, plaża, morze, jakieś zabytki, nie ma w tym żadnej głębi. Męczyłem się jak moi znajomi opowiadali mi o liście krajów, które odwiedzili, tonem ludzi oświeconych. Mówiłem im, że część ich doświadczeń związanych z oglądaniem ludzkiej biedy, to ja mam w aglomeracji łódzkiej czy też w szpitalu. W nawiązaniu do wspólnotowości przypomiał mi się Zizek i jego Perwersyjny przewodnik po ideologiach gdzie analizował różne filmy. W tym Full Metall Jacket, gdzie żołnierze śpiewaja piosenki w kontekście seksualnym w stylu this is my rifle this is my gun, bo to było w tym przypadku jedyne co mogło spajać zróżnicowaną grupę. My nie mamy żadnego spoidła, było nim chrześcijaństwo i jakaś forma kultury ludowej, której też już nie ma. Mój wujek na wsi żalił się, że już nie ma tak, że sąsiedzi się odwiedzają. Pamiętam jak moje babcie razem oglądały telewizje z sąsiadkami. Nie mamy brytyjskiej kultury przesiadywania w pubach, czy hiszpańskiej, gdzie można w ciągu dnia wpaść na kawę lub cola cao. Jak wynajmowałem mieszkanie na Osiedlu dla Bogatych, to przeszkadzało mi to, że nikogo nie znam i że nikt nie chce się poznać. Jakikolwiek problem był załatwiany poprzez karteczki. Przeciwieństwiem tego jest ciągle jeszcze kamienica na Pradze, bo tam od wejścia sąsiadka mi powiedziała, że do obowiązków właściciela mieszkania należy sporadyczna opieka nad jej kotem i to z zaszczytem przejąłem. Znam sąsiadów, wiem do kogo się zwrócić, pomagamy sobie. Jak chodzi ktoś obcy, to pytam się czy sie nie zgubił i czy mogę w czymś pomóc. Inny sąsiad ma początki demencji i sporadycznie nie chce mnie wpuścić do bramy, dopóki nie powiem mu gdzie mieszkam.

Polacy cenią sobie prawdę! Dlatego wybierają @RepublikaTV! Dziękuję, że jesteście z nami!