Hayvanlar masum değiller, suçlu olmamaları ile aynı sebepten dolayı. Hayvanlar ve çocukların ahlaki muafiyetlerine imrenmemiz doğal ama öykünürken gerçek masumiyeti kanepenin altına süpürmeye gerek yok. Titiz davranmaya çalışırken konunun genelini kaçırmayın yani.
Sahip olmadığımız şeylerin muhafazakarıyız, kasıtlı ataletimiz hem bir efgan hem de efkar. Bazen söküp atmak istesek de, sevdiğimiz bir rengi bir daha görememenin korkusuyla sarsılıyoruz.
Türkiye sahip olmadığımız bir ruh ve yaşatmak istiyoruz.
29 ekim kutlu olsun.
Twitter oto-çevirili ülke kavgaları bağırtıyor. Sürekli bir "aa bakın biz onların şakalarını ciddiye almıyoruz ama karşı taraf nasıl da kuduruyor bizim şakalara" iddiası var. Ne üstün milletlermişsiniz la. Bu da yalan tabi. Kendileri çalıp kendileri oynuyor delüzyoneller.
Karımı beni aldatırken yakaladım ama chadın sorduğu kocan seni böyle sikebiliyor mu sorusuna evet cevabını verdi
Eserlerde ele alınan temalar ister istemez politik üretim yapsalar da bunları eserin salt politik çıktısı olarak olarak alıp gerçek dünyanın şeklini vermek için hamur gibi yoğurmak enerji israfıdır.
Luffy'nin özgürlüğünü gerçek dünyamızdaki devinimsel idealler gibi düşünüp+
5 dakika önce uyandım ve Aston Villa Fenerbahçe maç sonucunu gördüm.
HAHHAHAHAHAHAHAHAHHAAHAAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAHHAAHAAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHHAHAHAHAHAHAHAHHAAHAAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAAHAAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHA
Nezaket, bu çok daha yüce amaçları olan ahlaklılar için sadece ayak bağı. Mantık ise aşmaları gereken bir çile. Modern dünyanın bize verdiği dünya görüşü yeni bir anlatıyı yanında getiremedi, ancak taraflar arasında dengeyi değiştiren bir game changer olarak kullanıldı ve eskidi.
Sahte olduğundan eminim. Oturduğum koltuk, önümdeki sehpa, ışığı veren cam ve kaynağı güneş, hepsi sahte. Bunu biliyorum, bu hayatın gerçek olmadığını hatırlatarak uykuya dalıyorum, ama her geçen sabah aynı hayata uyandığımı görünce, korkum artıyor ve umudumu yitiriyorum.
Hikayenin başında doğaüstü olaylara dahil olan sıradan insan ana karakterin hikayenin sonunda son büyük kahramanlığını yapıp (ana düşmanı/sorunu yenip) eski gündelik hayatına dönmesi finalini çok seviyorum.
Eski gündelik hayata döndüğünü gösterdiği kısmı izlemek boşluğa sokuyor






