Anahid

«این پیام شامل حقایقیست که شاید برای همه مناسب نباشد. از درون میهن، برای عده‌ای از عزیزانی که ما را به عدم آگاهی و نداشتن سواد سیاسی متهم می‌کنند، می‌خواهیم تصویری واقعی از ایران ارائه دهیم. شبی که سرخی شلیک تیربار از آسمان، میانمان کشیده شد و انسان‌ها شبیه به فیلمی تخیلی نه واقع‌گرا بر زمین می‌ریختند و خونشان بر سر و صورت ما می‌پاشید، معنای خشونت برای همیشه این دیار عوض شد. در حالی که پاهایمان روی خون و جسد لیز می‌خورد، پیکر عزیزانمان را که لحظاتی قبل، در کنارمان نفس می‌کشیدند، در کسری از ثانیه، میان کوهی از اجساد گم کردیم. به کهریزک رسیدیم. مغزهای بیرون ریخته، سرهای بریده، دست و پاهای قطع شده، شکم‌های پاره پاره و چشمان بی‌جانی که در آخرین نگاه، یخ زده بودند. و پس از آن گورستان بود. ما در این چند ماه آنقدر که گودال‌های تاریک و عمیق قبرها را دیدیم، زندگی ندیدیم. از قتل با گلوله، تا اعدام و امروز خودکشی‌ها و دق مرگ شدن‌های تمام نشدنی. از دی‌ماه، نبرد با نظام برای ما از یک رویارویی سیاسی، به جنگ میان مرگ و زندگی بدل شد. اگر از بمب‌هایی که سران جمهوری اسلامی را می‌کشت شاد بودیم به این خاطر نبود که ما خاکمان را دوست نداریم. که اگر اینگونه بود سالها پیش به میهنمان پشت می‌کردیم و هرگز باز نمی‌گشتیم. شادی ما از جنگ به این خاطر بود که برای اولین بار در این چهل و چندسال، قاتلانمان، همراه با ما تکه تکه و خانه خراب می‌شدند. صحبت از سیاست و دموکراسی، در فاصله‌ای دور از این غم‌کده‌ی غرق در مرگ، پشت میزهای آراسته و در امنیت کامل، آسان‌ است. ما از شما نمی‌خواهیم کفش‌های نبرد ما که خون هموطنانمان بر آن خشکیده را به پا کنید و به جای ما قدم بردارید، چون توان این کار را ندارید. فقط و فقط، نمک بر زخممان نپاشید. شما نمی‌توانید به ما وصله‌ی وطن فروشی بزنید چرا که تن‌های ما آنقدر خون‌آلود است که هیچ برچسبی بر آن نمی‌چسبد. ما چه با دستان خالی در خیابان، چه زیر بمب‌هایی که در نتیجه گردن‌کشی‌های بی‌امان نظام، خاک کشورمان را به توبره می‌کشد این نبرد را ادامه میدهیم تا پیروزی. پاینده ایران»