Anna Moon

Για ένα παιδί στα 15 που ονειρεύεται να γίνει πιλότος τι θα του προτείνατε όσοι είστε μέσα στο χώρο της αεροπορίας?Πολιτική ή πολεμική?Ποιες είναι οι δυσκολίες και ποια τα προνόμια αντίστοιχα?

Sümela manastri hristiyanliktan bile eski tarihli gerizekali 🤣🤣🤣🤣

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940 ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ Τα εγκληματικά λάθη της ηγεσίας, η εγκατάλειψη της στρατιωτικής προετοιμασίας και ο ηρωισμός του Έλληνα στρατιώτη Το «ΟΧΙ» του 1940 δεν αποτελεί συγχωροχάρτι για τον Ιωάννη Μεταξά, τον στρατηγό Αλέξανδρο Παπάγο και τον βασιλιά Γεώργιο Β΄. Το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός πολέμησε με τέτοια γενναιότητα δεν σημαίνει πως πρέπει να ξεχάσουμε τα λάθη εκείνων που είχαν την ευθύνη να προετοιμάσουν τη χώρα για τον πόλεμο. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια και πρέπει να λέγεται χωρίς περιστροφές. Για δεκαετίες, μας παρουσίαζαν τον Μεταξά ως τον άνθρωπο που είπε το «ΟΧΙ» και οδήγησε την Ελλάδα στο έπος του 1940. Έτσι, όμως, ο αγώνας ενός ολόκληρου λαού παρουσιάστηκε σαν προσωπικό κατόρθωμα ενός δικτάτορα. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύ πιο σκληρή. Από τη μία ήταν η κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου, η στρατιωτική ηγεσία και το Στέμμα, που είχαν τις δικές τους ευθύνες για την προετοιμασία της χώρας. Από την άλλη ήταν οι αξιωματικοί που πήραν κρίσιμες αποφάσεις στο πεδίο της μάχης και οι απλοί Έλληνες στρατιώτες, που πολέμησαν με απαράμιλλο ηρωισμό. Οι πρώτοι πρέπει να κρίνονται για τις αποφάσεις τους. Οι δεύτεροι αξίζουν την αιώνια τιμή ενός ολόκληρου έθνους. Αυτό είναι το σημείο που χωρίζει την ιστορική αλήθεια από την πολιτική αγιογραφία. Την ώρα που η Ιταλία συγκέντρωνε στρατό και πολεμικό υλικό στην Αλβανία, η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να βλέπει την Ήπειρο ως περιοχή που κινδύνευε άμεσα. Η βύθιση της «Έλλης» στην Τήνο, στις 15 Αυγούστου 1940, δεν ήταν ένα περιστατικό που μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Ήταν μια ξεκάθαρη ένδειξη της επιθετικότητας της φασιστικής Ιταλίας. Και από τη στιγμή που οι Ιταλοί συγκέντρωναν δυνάμεις στην Αλβανία, η απειλή γινόταν ακόμη πιο συγκεκριμένη. Παρόλα αυτά, η αμυντική προετοιμασία της Ελλάδας είχε σοβαρές αδυναμίες. Οι διοικητές των ελληνικών μονάδων στην Ήπειρο ζητούσαν ενισχύσεις και χρήματα για να γίνουν οχυρωματικά έργα. Οι ανάγκες της περιοχής, όμως, δεν αντιμετωπίστηκαν με τη σοβαρότητα και την προτεραιότητα που απαιτούσε η κατάσταση. Το μεγαλύτερο βάρος της οχύρωσης είχε δοθεί στη Μακεδονία, κυρίως για να αντιμετωπιστεί μια πιθανή επίθεση από τη Βουλγαρία. Η απειλή από την Ιταλία, όμως, δεν ήταν κάποιο μακρινό και απίθανο σενάριο. Οι Ιταλοί βρίσκονταν ακριβώς απέναντι, στην Αλβανία, και προετοίμαζαν την επίθεσή τους. Κι όμως, η αμυντική προετοιμασία της χώρας δεν ήταν ανάλογη του κινδύνου που τελικά αντιμετώπισε. Εδώ βρίσκεται μία από τις βαρύτερες ευθύνες της κυβέρνησης Μεταξά. Δεν μπορεί ο δικτάτορας να επικαλείται μόνο την απόφασή του να αντισταθεί στους Ιταλούς και να ξεχνάμε τι είχε προηγηθεί. Είχε την εξουσία, είχε χρόνο και είχε υποχρέωση να προετοιμάσει τη χώρα ακριβώς για έναν τέτοιο πόλεμο. Δεν κυβερνούσε μια δημοκρατία όπου έπρεπε να συνεννοείται συνεχώς με τη Βουλή και να κάνει συμβιβασμούς. Κυβερνούσε δικτατορικά, έχοντας συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια του. Άρα, δεν μπορεί να φορτώνει αλλού τις ευθύνες για τον τρόπο με τον οποίο προετοιμάστηκε η εθνική άμυνα. Όταν ένας άνθρωπος συγκεντρώνει όλη την εξουσία, πρέπει να αναλαμβάνει και την ευθύνη για τις συνέπειες των αποφάσεών του. Η κριτική που άσκησε ο στρατηγός Δημήτριος Καθενιώτης στον στρατιωτικό σχεδιασμό του 1940 αποτελεί σημαντικό κομμάτι της συζήτησης για τις ευθύνες της τότε ηγεσίας. Τα σχέδια προέβλεπαν υποχώρηση, με αποτέλεσμα μεγάλες περιοχές της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας να κινδυνεύουν να περάσουν στα χέρια του εχθρού, χωρίς να δοθεί εκεί η αποφασιστική μάχη που τελικά έγινε. Δεν μιλάμε για λίγα μέτρα γης. Μιλάμε για ελληνικά εδάφη, για πόλεις, για χωριά και για ανθρώπους που θα έμεναν εκτεθειμένοι στην προέλαση του ιταλικού στρατού. Ένα σχέδιο που δεχόταν την εγκατάλειψη περίπου του ενός πέμπτου της χώρας χωρίς αποφασιστική μάχη συνιστά στρατηγική αποτυχία τεράστιας σημασίας, που δεν γίνεται να περάσει στα ψιλά γράμματα.

Vamos a poner sobre el tapete algunas cosas francamente turbias o sucias, según se mire, sobre el trágico accidente ferroviario ocurrido en la localidad de Urda (Toledo) exponiendo algunos puntos de singular interés, contrastados, que he ido recogiendo por ahí. Al margen de las consabidas deficiencias en el mantenimiento de las vías férreas, (saltos, vibraciones, etc) esto que sigue me parece muy relevante: ✅ ¿Cuál es la empresa contratista clave de los sistemas de señalización y control de tráfico de las vías (red ferroviaria) españolas? Se llama Thales Group y es una empresa francesa especializada en el desarrollo de sistemas electrónicos, tecnología avanzada y servicios para tres sectores principales: Defensa y Seguridad, Aeronáutica y Espacio, y Ciberseguridad e Identidad Digital. Thales es el principal contratista de defensa de Francia y de la OTAN (diseña la ciberseguridad de los cazas de combate Rafale, de submarinos nucleares y de sistemas de satélites) y sus filiales están trufadas de ex miembros de la unidad de élite israelí 8200 de las IDF-Mossad. ✅ Thales es, en España, la que se encarga de la tecnología que evita que los trenes choquen. Espera...entonces ¿qué pudo haber fallado aquí después de que Thales ganara numerosos macrocontratos para instalar y mantener la señalización y los sistemas de seguridad de la red ferroviaria convencional y de Alta Velocidad española? Adif, por ejemplo, le adjudicó contratos para la renovación de los sistemas de señalización y protección de la línea LAV Madrid-Sevilla para implantar el estándar europeo ERTMS, un software supersofisticado que parecía "infalible". ✅ ¿Entonces la catástrofe de Toledo fue un fallo de ese "infalible" software implementado por Thales o pudo ser manipulado? Según las arquitecturas lógicas que venden los expertos acerca de Thales estas operan bajo la certificación de seguridad más estricta del mundo (SIL4, Safety Integrity Level 4), lo que significa que el software está diseñado matemáticamente para que la probabilidad de un fallo crítico sea prácticamente inexistente. Sorpresa, porque hubo fallo crítico y fue monstruoso. ✅ Thales utiliza también el software del RBC (Radio Block Centre) trackside que calcula constantemente la Autorización de Movimiento (hasta dónde tiene permitido avanzar el tren de forma segura) y envía esta información por radio al software a bordo del tren (OnBoard Unit). Si el maquinista excede la velocidad máxima permitida o ignora una señal, el software de a bordo toma el control y activa los frenos de emergencia automáticamente. Entonces ¿qué diablos pasó con ese RBC? ✅ También Thales usa el software ARAMIS, que presuntamente gestiona de forma inteligente el tráfico ferroviario monitoreando las rutas de los trenes en todo el país y detecta de manera predictiva posibles conflictos antes de que ocurra. Toda esta tecnología, completamente automatizada, sin prácticamente intervención humana y si damos por bueno el "fallo técnico" ¿entonces qué falló estrepitosamente en el accidente de Toledo? ✅ Una cosita a añadir, porque no quiero extenderme mucho más. Los vínculos en materia de seguridad, defensa y tecnología militar entre Thales Group e Israel son estrechos y es un socio estratégico del Ministerio de Defensa israelí ya que suministra componentes para drones militares. Mientras, por otro lado, el brazo digital de la compañía (Thales DIS, anteriormente Gemalto) mantiene contratos gubernamentales en el territorio judío operando como proveedor exclusivo de mantenimiento y actualización de sistemas informáticos de identificación automatizada e identificación biométrica utilizados por la Policía y el ejército de Israel en su represión contra los territorios palestinos ocupados. Ahí lo dejo porque es demasiado fuerte lo que ha pasado hoy.