🇺🇦Kuba Hiterski🇺🇦

Bardzo wymowne są ta i inne wczorajsze wymiany zdań. Mamy do czynienia z dwoma zupełnie różnymi sposobami myślenia o energetyce. Jednym całościowym, reprezentowanym przez prof. Malechę, i drugim tunelowym, który prezentuje prezes PSE Grzegorz Onichimowski. Profesor Malecha próbuje uzmysłowić czytelnikom, że doszliśmy do absurdalnej sytuacji, w której musimy ratować się importem energii, i to po wysokich cenach, żeby obniżyć jeszcze wyższe ceny na naszym rynku. Stworzono system, w którym zamiast dążyć do niskich, stabilnych i przewidywalnych cen energii, zaakceptowano wysokie ceny jako normę, a teraz próbuje się jedynie łagodzić ich największe skoki, importując nieco tańszą energię z zagranicy. Do tego dochodzi wypychanie okresowych nadwyżek energii po bardzo niskich, a niekiedy nawet ujemnych cenach. Prezes Onichimowski patrzy na to tunelowo. Skupia się na mechanice doraźnego zarządzania wysokimi cenami i tłumaczy, dlaczego import w danej godzinie jest korzystny. Nie podejmuje jednak zasadniczego problemu, który podnosi profesor. Dlaczego w ogóle doprowadzono do sytuacji, w której energia jest tak droga? Dlaczego za punkt odniesienia przyjmujemy już wysokie ceny i cieszymy się, że dzięki importowi udaje się uniknąć jeszcze wyższych? Co z kosztami całego systemu, które ostatecznie ponoszą odbiorcy i gospodarka? Można bez końca tłumaczyć, że w danych warunkach import jest opłacalny, że mechanizmy "rynkowe" działają prawidłowo, a kolejne interwencje pozwalają ograniczyć wzrost cen. Tylko że właśnie te warunki i mechanizmy powinny być przedmiotem krytycznej oceny! Nie wystarczy sprawnie zarządzać skutkami systemu, jeżeli sam system generuje coraz większe koszty. To urządzanie się w bagnie! I to jest zasadnicza różnica w sposobie myślenia. Jedni oceniają skuteczność pojedynczych mechanizmów w ramach istniejącego modelu, drudzy podważają sens i gospodarcze konsekwencje całego modelu. Doprowadzono do sytuacji, w której normą przestała być tania energia dla przemysłu i gospodarstw domowych, a stało się nim to, że dzięki importowi energia jest tylko trochę mniej droga, niż mogłaby być. I jeszcze przedstawia się to jako argument na rzecz racjonalności obecnego systemu. Trudno o bardziej wymowny przykład tego, jak bardzo obniżono ambicje polskiej polityki energetycznej.