✨️𝘽𝙖𝙗𝙚 ~

เขาจีบฉันมา 4 ปี ฉันไม่เคยตอบตกลงสักครั้ง วันที่เขาแต่งงาน ฉันนั่งอยู่ในงาน มือสั่นไม่หยุด ไม่ใช่เพราะเขาแต่งกับคนอื่น แต่เพราะ "วันที่" วันหนึ่งบนจอใหญ่ ฉันชื่อมิน อายุ 30 ทำงานบัญชีอยู่บริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เขาชื่อโต้ง อายุ 33 เป็นช่างเทคนิคโรงงานแถวบางนา เรารู้จักกันผ่านเพื่อนเมื่อสี่ปีก่อน โต้งไม่ได้หล่อ พูดไม่เก่ง แต่ดีกับฉันจนไม่มีอะไรให้ติ วันที่ฉันย้ายห้อง เขาขี่มอเตอร์ไซค์มาจากบางนาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า อพาร์ตเมนต์เก่าไม่มีลิฟต์ ชั้นห้า เขาแบกกล่องขึ้นทีละกล่อง จนฟ้ามืด ระหว่างนั้นโทรศัพท์เขาดังหลายรอบ เขาเหลือบดูแวบเดียว แล้วคว่ำไว้บนโต๊ะ ตอนเย็นเขาเช็ดเหงื่อแล้วบอกว่า "มิน เรากลับก่อนนะ เหนื่อยจะตายแล้ว จะไปนอน" วันเกิดฉัน เขาจำได้ทุกปี มีปีหนึ่งเขามาสายไปชั่วโมงกว่า บอกว่าโรงงานให้ทำโอที ครีมบนเค้ก เริ่มละลายแล้ว วันไหนฉันเบียดบีทีเอสมาชั่วโมงนึง ทักไปบ่นว่าเหนื่อย เขาก็ตอบมาแค่ว่า "กินข้าวหรือยัง" ปีแรกที่รู้จักกัน เขาบอกว่าชอบฉัน ฉันตอบไปตรง ๆ "โต้งเป็นคนดีนะ แต่เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้น อย่ารอเราเลย" เขายิ้มแล้วบอกว่า "เข้าใจแล้ว" จากนั้น ก็ยังดีกับฉันเหมือนเดิม เวลาเพื่อนถามว่ามีแฟนหรือยัง เขาตอบทุกครั้งว่า "ยังครับ ไม่มีใครเอา" ฉันไม่เคยสัญญาอะไรกับเขา แต่ต้องยอมรับว่า ฉันชินไปแล้ว— ชินกับการมีใครสักคนยืนอยู่ข้างหลังเสมอ เมื่อหกเดือนก่อน ฉันรู้จักเคน สถาปนิก คุยสนุก แต่งตัวดี ตรงสเปกฉันทุกอย่าง ครั้งหนึ่งโต้งถามว่า "มินมีคนคุยแล้วเหรอ" ฉันตอบว่า "อืม กำลังดู ๆ กันอยู่" เขาเงียบไปสองสามวินาที แล้วยิ้ม "ดีแล้วล่ะ" หลังจากวันนั้น ก็ไม่มีใครถามฉันอีกเลยว่ากินข้าวหรือยัง สามเดือนต่อมา เคนบอกว่ายังไม่พร้อมจะคบจริงจัง เราก็เลิกคุยกัน ฉันยังไม่ทันได้เสียใจ โต้งก็ส่งรูปมาหนึ่งรูป การ์ดแต่งงาน "มิน เดือนหน้าเราจะแต่งงานนะ ถ้าว่างมาร่วมงานด้วยกัน" เจ้าสาวชื่อน้ำ ฉันจ้องหน้าจอ มือเย็นเฉียบ จากเพิ่งรู้จักกัน จนถึงแต่งงาน แค่สามเดือน? โต้งไม่ใช่คนใจร้อนแบบนั้น คืนนั้นฉันนั่งไล่ดูรูปในอัลบั้ม แทบทุกรูปที่มีฉัน เขายืนอยู่ข้าง ๆ เสมอ ฉันร้องไห้จนดึก สองวันก่อนงานแต่ง ฉันเจอเขาที่ร้านกาแฟใต้สถานีบีทีเอสอโศก ฉันถามคำถามที่ไม่ควรถาม "ตลอดสี่ปี โต้งรอเราอีกหน่อยไม่ได้เลยเหรอ" เขามองฉันนิ่ง ๆ "เราเคยรอมินนะ แต่วันหนึ่งเราก็เข้าใจ ว่าการเป็นคนดี ไม่ได้แปลว่าอีกคนต้องรักเรา" ฉันก้มมองแก้วกาแฟ ฉันเองที่ปล่อยให้คนที่รักฉันที่สุดหลุดมือไป ฉันเลยตัดสินใจไปงานแต่ง อยากเห็นเขามีความสุข แล้วปล่อยวางให้หมด ในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมแห่งหนึ่งย่านรัชดา ไฟค่อย ๆ หรี่ลง จอใหญ่เริ่มฉายเรื่องราวของบ่าวสาว หัวข้อว่า "สองปีของเรา" สองปี? รูปแรก เป็นรูปเขากับน้ำที่ร้านหมูกระทะ ยิ้มหวานทั้งคู่ ข้างใต้มีตัวหนังสือบรรทัดหนึ่ง "เดตแรกของเรา · 8 มิ.ย. 2567" ฉันจำวันนี้ได้ สองวันก่อน ฉันเพิ่งเลื่อนเจอมันในอัลบั้ม มันคือวันที่ฉันย้ายห้อง วันนั้นเขาแบกกล่องทั้งวัน แล้วบอกฉันว่า "เหนื่อยจะตาย จะไปนอน" ในรูปนั้น เสื้อที่เขาใส่ คือเสื้อยืดสีเทาตัวเดียวกับที่เปียกเหงื่อทั้งตัวในวันนั้น ฉันยังตั้งสติไม่ทัน น้ำในชุดเจ้าสาวก็ถือแก้วเดินมาหยุดตรงหน้าฉันแล้ว เธอมองฉัน แล้วยิ้ม "พี่มิน ในที่สุดพี่ก็มาจนได้นะคะ" "เขารอพี่มาสี่ปี ส่วนน้ำ...รอพี่มาสองปี" (ตอนจบจะลงในคอมเมนต์ รออัปเดตได้ครับ)

ผู้ชายที่จีบฉันมา 4 ปี วันแต่งงานของเขา เจ้าสาวถือแก้วเดินมาหาฉัน "พี่มิน ปีนั้นวันเกิดพี่ เขาไปสายชั่วโมงกว่าใช่ไหมคะ" "เค้กก้อนนั้น น้ำเป็นคนผูกท้ายมอเตอร์ไซค์ให้เขาเองกับมือ" (ภาคต่อ) ฉันชื่อมิน อายุ 30 เขาชื่อโต้ง จีบฉันมา 4 ปี ฉันไม่เคยตอบตกลงสักครั้ง สองวันก่อนงานแต่ง ฉันถามเขาที่ร้านกาแฟว่า "ตลอดสี่ปี โต้งรอเราอีกหน่อยไม่ได้เลยเหรอ" เขาตอบนิ่ง ๆ "เราเคยรอมินนะ" ฉันคิดว่า ฉันเองที่ปล่อยให้คนที่รักฉันที่สุดหลุดมือไป จนจอใหญ่ในงานแต่งขึ้นคำว่า "สองปีของเรา" รูปแรกคือเดตแรกของพวกเขา วันที่ในรูป คือวันที่เขามาช่วยฉันย้ายห้อง วันนั้นเขาแบกกล่องทั้งวัน แล้วบอกฉันว่าเหนื่อยจะตาย จะกลับไปนอน ในรูป เขาใส่เสื้อยืดสีเทาตัวที่เปียกเหงื่อทั้งตัวในวันนั้น แล้วเจ้าสาวชื่อน้ำ ก็เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน "เขารอพี่มาสี่ปี ส่วนน้ำ...รอพี่มาสองปี" ตอนนี้ เธอนั่งลงข้างฉัน ชุดเจ้าสาวกินที่ไปครึ่งเก้าอี้ "น้ำกับเขาทำงานโรงงานเดียวกันค่ะ สองปีก่อน เขาบอกน้ำว่าในใจมีคนอยู่คนหนึ่ง จีบมาสองปีแล้วยังไม่ติด น้ำบอกว่า ไม่เป็นไร น้ำรอได้" "วันที่พี่ย้ายห้อง เขาบอกว่าไปช่วยเพื่อนขนของก่อน ตกเย็นมาถึงร้านหมูกระทะ เหนื่อยจนจับตะเกียบแทบไม่อยู่ วันนั้นโทรศัพท์เขาดังไม่หยุด—น้ำเป็นคนโทรเอง" ฉันนึกถึงวันนั้น เขาเหลือบดูโทรศัพท์แวบเดียว แล้วคว่ำไว้บนโต๊ะ "ปีที่วันเกิดพี่ เราคบกันครบหนึ่งปีพอดี เขาบอกว่าจะเอาเค้กไปให้เพื่อน ให้เสร็จแล้วจะรีบกลับ รสชาติน้ำเป็นคนเลือก เค้กน้ำเป็นคนผูกท้ายรถให้ คืนนั้นเขากลับมา แล้วพูดกับน้ำคำเดียวว่า 'ขอโทษ' จนวันนี้น้ำก็ยังไม่รู้ ว่าเขาขอโทษใคร" แก้วในมือฉันสั่นไม่หยุด "สองปีมานี้ น้ำถามเขาหลายครั้งว่าเราเป็นอะไรกัน เขาตอบทุกครั้งว่า 'ขอเวลาอีกหน่อย รอเขาพูดให้ชัดก่อน'" เธอมองหน้าฉัน "แต่ทุกครั้งพี่ก็บอกเขาว่า 'อย่ารอเราเลย' ใช่ไหมคะ" ฉันพยักหน้า "แปลว่าสิ่งที่เขารอ ไม่ใช่คำตอบของพี่หรอกค่ะ เขารอวันที่แน่ใจว่า พี่จะไม่หันกลับมาแล้วต่างหาก" "แล้ววันที่พี่บอกเขาว่ามีคนคุย อาทิตย์ต่อมา เขาก็ขอน้ำแต่งงาน พี่คิดว่ารู้จักกันสามเดือนแล้วแต่งเหรอคะ ไม่ใช่หรอกพี่มิน น้ำต่อคิวมาสองปี" ฉันเพิ่งเข้าใจประโยคที่ร้านกาแฟ "เราเคยรอมินนะ" เคยรอ เขาไม่ได้รอฉันมาตลอด มือข้างหนึ่งเขาจูงน้ำไว้ อีกข้างหนึ่งเผื่อฉันไว้ ถ้าฉันหันกลับไป เขาก็กลับมา ถ้าฉันปล่อย เขาก็แต่งกับเธอ ทางไหน เขาก็ไม่แพ้ "แล้วน้ำ...ทำไมยังแต่งกับเขาล่ะ" น้ำยิ้มบาง ๆ ตาแดงนิด ๆ "เพราะน้ำรอมาสองปี ไม่ได้รอเพื่อจะเดินหนีในวันนี้ค่ะ น้ำแค่อยากเห็นกับตาก่อนแต่งงาน ว่าคนที่ทำให้น้ำต้องต่อคิวมาสองปี เป็นคนแบบไหน" "ตอนนี้ น้ำเห็นแล้ว" เธอยกแก้ว ชนแก้วฉันเบา ๆ "ขอบคุณนะคะพี่มิน ที่วันนั้นไม่ตอบตกลงเขา" กริ๊ง ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นโต้งบนเวทีพอดี เขากำลังถ่ายรูปกับแขก รอยยิ้มค้างไปทันที ที่เห็นเราสองคนชนแก้วกัน หน้าซีดเผือด ตลอดสี่ปี นั่นเป็นครั้งแรกที่เขามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ไม่ใช่สายตาของคนที่ชอบ แต่เป็นสายตาของคนที่ลนลาน งานยังไม่ทันเลิก ฉันก็กลับก่อน คืนนั้นห้าทุ่ม โทรศัพท์สว่างขึ้น โต้งทักมา "มิน วันนี้น้ำพูดอะไรกับมินบ้าง" ฉันจ้องข้อความนั้น แล้วหลุดหัวเราะออกมา คืนแรกหลังแต่งงานของเขา ข้อความแรก ส่งมาหาฉัน ฉันตอบไปว่า "เขาบอกว่า เขาต่อคิวมาสองปี ดูแลเขาดี ๆ นะ" แล้วกดบล็อก ฉันลบรูปที่มีเขาในโทรศัพท์ทีละรูป พอถึงรูปวันย้ายห้อง ฉันหยุดไปนาน ในรูป เขาใส่เสื้อยืดสีเทาตัวนั้น แบกกล่องแล้วยิ้มให้ฉัน คืนเดียวกันนั้น เขาใส่เสื้อตัวเดิม ไปเดตแรกกับผู้หญิงอีกคน ฉันเคยคิดว่า ฉันทำคนที่รักฉันที่สุดหลุดมือไป มารู้ทีหลังว่า สี่ปีที่ผ่านมา ฉันเก็บเขาไว้เป็นทางสำรอง เขาก็เก็บฉันไว้เป็นทางสำรองเหมือนกัน เราสองคน ไม่มีใครเสียเปรียบใคร คนเดียวที่ไม่มีทางถอย คือน้ำ (อ่านตอนแรกได้ในช่องคอมเมนต์)