کنگره مشترک جمهوری خواهان دموکرات و فدرال دموکرات

بیانیه کنگره مشترک در حمایت از #یکشنبه‌های_اعتراضی و مبارزات کارگران، بازنشستگان و گروه‌های صنفی ایران تداوم اعتراض، همبستگی اجتماعی و مبارزه برای آزادی، برابری و زندگی شرافتمندانه سال‌هاست که خیابان‌های ایران، هفته پس از هفته، شاهد حضور زنان و مردانی است که پس از دهه‌ها کار، تولید، آموزش، درمان و خدمت به جامعه، امروز برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و اجتماعی خود ناگزیر به اعتراض شده‌اند. «یکشنبه‌های اعتراضی» بازنشستگان، در کنار اعتراضات مستمر کارگران، معلمان، پرستاران و دیگر گروه‌های صنفی، به یکی از جلوه‌های ماندگار مقاومت اجتماعی در برابر فقر، تبعیض، بی‌عدالتی و ساختارهای ناکارآمد و سرکوبگر جمهوری اسلامی تبدیل شده است. از تهران، اصفهان، اهواز، شوش، شوشتر، دزفول، هفت‌تپه و اراک تا کرمانشاه، رشت، انزلی، قائم‌شهر، ساری، قزوین، تبریز، اردبیل، دامغان، شاهرود، مشهد، نیشابور، شیراز و کرمان ‌وسایل شهرهای سراسر کشور صدای اعتراض کارگران و بازنشستگان در سال‌های مختلف بلند شده است؛ صداهایی که اگرچه از شهرها، صنایع و موقعیت‌های شغلی متفاوت برخاسته‌اند، در یک خواست بنیادین به یکدیگر می‌رسند: حق برخورداری از زندگی شرافتمندانه، امنیت اقتصادی، عدالت اجتماعی و احترام به کرامت انسانی. بازنشستگان تأمین اجتماعی، فولاد و ذوب‌آهن، معادن، صنعت نفت و مخابرات، در کنار کارگران صنایع تولیدی، کارگران پیمانی و قراردادی، پرستاران و کارکنان حوزه درمان، معلمان و فرهنگیان، رانندگان و دیگر گروه‌های مزدبگیر، هر یک به شیوه‌ای و در زمان‌هایی متفاوت، در برابر تضییع حقوق خود ایستاده‌اند. افزایش حقوق متناسب با تورم، پرداخت مطالبات معوق، برخورداری از خدمات درمانی مناسب، امنیت شغلی، اجرای تعهدات صندوق‌های بازنشستگی و حق برخورداری از تشکل‌های مستقل، از مهم‌ترین خواسته‌هایی بوده‌اند که بارها و بارها در خیابان‌ها تکرار شده‌اند. اما اهمیت این اعتراضات را نمی‌توان تنها در فهرست مطالبات اقتصادی آن‌ها خلاصه کرد. آنچه یکشنبه‌های اعتراضی را به پدیده‌ای معنادار تبدیل می‌کند، تداوم کنش جمعی در شرایطی است که هزینه اعتراض بالاست و سازوکارهای مستقل و مؤثر برای پیگیری مطالبات با محدودیت‌های جدی مواجه‌اند. تکرار هفتگی اعتراض، صرفاً تکرار یک مطالبه نیست؛ بلکه می‌تواند به بازتولید همبستگی، گسترش آگاهی اجتماعی، حفظ شبکه‌های ارتباطی و انتقال تجربه مبارزه میان نسل‌ها و گروه‌های مختلف جامعه بینجامد. در چنین فرایندی، افرادی که ممکن است در زندگی روزمره خود را در برابر مشکلات اقتصادی تنها و ناتوان احساس کنند، در حضور جمعی درمی‌یابند که رنج آنان صرفاً نتیجه ناکامی فردی نیست، بلکه با مناسبات اقتصادی، ساختارهای قدرت و شیوه توزیع منابع و فرصت‌ها ارتباط دارد. این گذار از تجربه فردی رنج به شناخت اجتماعی نابرابری، یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های جنبش‌های پایدار صنفی است. در این میان، حضور زنان در اعتراضات صنفی و بازنشستگان، اهمیتی فراتر از مشارکت در یک مطالبه معیشتی دارد. زنان در ایران در تقاطع چندین شکل از نابرابری قرار گرفته‌اند. حضور زنان در عرصه اعتراضات صنفی، بیانگر پیوند میان مبارزه برای استقلال اقتصادی، حق حضور در فضای عمومی و برابری جنسیتی است. جامعه‌ای که کار زنان را، چه در محیط‌های شغلی و چه در خانه و عرصه مراقبت، نادیده می‌گیرد، نمی‌تواند مدعی عدالت اجتماعی باشد. رهایی از مناسبات تبعیض‌آمیز اقتصادی و سیاسی، بدون برچیدن تبعیض‌های ساختاری علیه زنان و تضمین مشارکت برابر آنان در تمامی عرصه‌های زندگی اجتماعی، تحقق نخواهد یافت. همچنین اعتراضات بازنشستگان را نباید صرفاً جنبشی متعلق به نسل‌های بازنشسته دانست. سرنوشت بازنشستگان امروز، تصویری از آینده کارگران، معلمان، پرستاران و جوانان شاغل امروز است. گسترش قراردادهای موقت، اشتغال غیررسمی، ناامنی شغلی، کاهش قدرت خرید و تضعیف نظام تأمین اجتماعی، زنجیره‌ای از نابرابری را میان نسل‌ها بازتولید می‌کند. از این منظر، دفاع از حقوق بازنشستگان، دفاع از آینده اجتماعی نسل‌های جوان نیز هست. گستردگی جغرافیایی این اعتراضات نیز واجد اهمیتی بنیادین است. از مناطق صنعتی و نفت‌خیز جنوب تا شهرهای شمالی، مرکزی، غربی و شمال‌غربی، مطالبات صنفی نشان می‌دهند که مسئله عدالت اجتماعی محدود به یک شهر، یک منطقه یا یک گروه زبانی و فرهنگی نیست. در عین حال، شکل و شدت محرومیت اقتصادی در مناطق مختلف یکسان نیست و با نابرابری در توسعه منطقه‌ای، فرصت‌های اشتغال، دسترسی به خدمات عمومی و توزیع منابع پیوند می‌خورد. ما بر این باوریم که تحقق پایدار عدالت اجتماعی، آزادی تشکل‌یابی، برابری حقوقی و نظارت دموکراتیک بر منابع عمومی، مستلزم دگرگونی بنیادین ساختار سیاسی حاکم است.