تروریستم تروریست های قدیم…..
الان دیگه همه چیز و همه کس قلابی شده!
هجدهم و نوزدهم دی ماه تو کل ایران کلی تروریست یهو از زیر زمین جوشیدن بیرون و مردم معترض و بیگناه رو به خاک و خون کشیدن،
ولی الان ۵-۶ ماه هست که ملت مبعوث توی خیابون عرعر میکنن ،ولی خون از دماغ کسی نیامده.
عجیب نیست؟!
تروریست های دشمن جمهوری اسلامی مردم معترض به جمهوری اسلامی رو میکشن،
ولی طرفدارهای جمهوری اسلامی رو نمی کشن!!!
من هیچوقت بهصورت جدی ورزش نکردم.
شاید یکی از دلایل اصلیش این بود که خداوند اون باسن لازمه رو به من نداده بود!
البته بعدها مشخص شد که از نظر ظرفیت ریه و مقاومت در برابر ضربات مغزی هم چندان دستودلباز نبوده!
با این حال، یه روز تصمیم گرفتم ورزشکار بشم.
بین اینهمه پیامبر هم جرجیس رو انتخاب کردم؟!
رفتم ورزشگاه تختی اصفهان و توی یه باشگاه بوکس ثبتنام کردم.
باشگاه که چه عرض کنم؛
یه دخمه ی تاریک و نمور، زیرِ سکوهای سیمانی ورزشگاه بود که به محض ورود، ترکیب بوی عرق چند نسل ورزشکار و کفپوش پلاستیکی چینی چنان توی صورتت میخورد که قبل از شروع تمرین، اولین ضربه فنی رو دریافت میکردی.
چند تا کیسه بوکس کهنه از سقف آویزون بود،
یه رینگ هم وسط سالن داشتیم که طنابهاش بیشتر به بند رخت شباهت داشت.
مربیمون هم یه معتادِ تیر بود که معلوم نبود چطوری سر از مربیگری بوکس درآورده؟!
البته خودش معتقد بود قهرمان آسیا بوده و یه بار هم سرِ شرط بندی با یه مشت، یه خر رو کشته!
ما هم طبعاً حرفش رو باور میکردیم. آدمی که سابقه کشتن خر با مشت داره، خیلی عاقلانه نیست که بخوای درباره سوابق قهرمانیش ازش مدرک بخوای!
خلاصه شروع کردیم به تمرین.
دور سالن میدویدیم، به کیسه مشت میزدیم، رقص پا تمرین میکردیم و مربی هم هر از گاهی یه تکنیکی یادمون میداد.
حدود دو ماه گذشته بود که یه روز مربی صدام کرد:
«استاد! بیا ببینم!»
رفتم جلو.
گفت: «برو توی رینگ، میخوام با یکی تمرین کنی.»
نگاه کردم ببینم اون یکی کیه؛
یه موجود تقریباً دو متری بود که حدود دو برابر من وزن داشت؛
من با قد ۱۸۰ جلوش شبیه کسی بودم که اشتباهی وارد رینگ شده تا از تایسون فیوری آدرس بپرسه!
گفتم: «با ایشون؟»
گفت: «آره بابا، تمرینه! نترس!»
البته من اصلاً نمیترسیدم.
اتفاقاً اعتمادبهنفسم فوقالعاده بود.
من چپدستم و توی همون یک ماه فهمیده بودم که بوکسورهای چپدست برای حریفهای راستدست دردسرسازن.
بنابراین توی ذهنم نقشه کشیده بودم که با چند حرکت پا، تغییر زاویه و یه هوک چپ غافلگیرش کنم.
مبارزه شروع شد:
با اعتمادبهنفس کامل شروع کردم به رقص پا، جابهجایی و و تکنیکها رو تو ذهنم مرور می کردم،
آماده بودم که با یه هوک چپ سنگین بخوابونمش کف رینگ،
مطمئن بودم که میتونم…
اون بدبخت نمی دونست که قدرت دست چپ یعنی چه؟!
خواب بدی براش دیده بودم،
داشتم خودم رو تصور می کردم، وقتی این غول ۲متری رو کف رینگ دراز کردم و همه ی باشگاه تو کف تکنیک و سرعتم هستن.
قشنگ میتونستم ترس و نگرانی رو تو چشمای حریفم بخونم،
انگار انتظار نداشت من با دوماه تمرین اینقدر چالاک باشم.
گاردش رو بالا گرفته بود و همینطور نگام میکرد.
یه لحظه اصلا نفهمیدم چی شد!
فقط دیدم کفپوش رینگ داره با سرعت زیادی به سمت من حرکت میکنه!!
قبل از اینکه هوک چپ رو بزنم،هوک راست و سنگین فیوری نشسته بود سر فکم!!!
اصلاً نفهمیدم مشت از کجا اومد!
جوری کله ام چپ و راست شد که مایع مغزی-نخاعی م دو دور کامل تو مغزم چرخید.
فقط یادمه یه درد وحشتناک توی سر و صورتم پیچید و بعد هم حالت تهوع عجیبی بهم دست داد.
همینطور که داشتم به زمین نزدیک میشدم، حس بویاییام به شکل غیرقابلباوری تقویت شده بود!
بوی عرق و کفپوش پلاستیکی سالن رو صد برابر شدیدتر احساس میکردم.
انگار سرم رو مستقیم کرده بودن زیر بغل حریف و ازم خواسته بودن درباره کیفیت بهداشت فردیش گزارش کارشناسی تهیه کنم.
صداها کمکم محو شد و بعد هم برای چند ثانیه بیهوش شدم.
بیرون رینگ به هوش اومدم،
مربی بالای سرم ایستاده بود.
گفت: «خوبی استاد؟»
گفتم: «نه!»
گفت: «چیزی نیست بابا، یه مشت خوردی!»
از نظر ایشون که سابقه کشتن خر با مشت داشت، احتمالاً واقعاً چیز مهمی نبود!
خلاصه با سردرد شدیدی رفتم خونه.
اما سردردم تا یک هفته ادامه پیدا کرد،
نمیتونستم درست درس بخونم.
بالاخره پدرم پرسید:
«چته؟ چرا اینقدر سرت درد میکنه؟»
گفتم: «هیچی، توی باشگاه یه مشت خوردم.»
گفت: «مشت خوردی؟!»
گفتم:
«آره بوکسه دیگه! مشت میزنیم، مشت میخوریم!»
بابام حسابی عصبانی شد:
«دیگه حق نداری بری بوکس! این چه ورزشیه؟ وحشیبازیه…!»
و زیر لب غر زد:
«هم پول بدی ،هم کتک بخوری؟!»
گفتم:
«آخه بابا…. »
حرفم رو قطع کرد:
«همین که گفتم.
بوکس بی بوکس.
تمومش کن.»
منم که هنوز آثار اون هوک راست رو تو مغزم احساس میکردم، دیگه اصرار نکردم،
راستش جراتشم نداشتم!
فکر کردم اصلا میرم ووشو،
هم رزمیه هم خوشگل
که خب البته عمر ووشو کار کردن من به یک ساعتم نکشید….!
اگه دوماه بوکس کردم،ووشو تو همون ساعت اول تموم شد!
دستم خسته شد!
دیگه نمیتونم تایپ کنم
شاید یه فرصت دیگه داستان ووشو رو گفتم….
4
72
5,617
جلسه ی تیمی آخر ماه بود؛
همه ی همکارا دور هم جمع شده بودیم و یاوه می بافتیم.
من خیلی خوابم گرفته بود و دعا میکردم بتونم سیگار بکشم.
بالاخره خدا به منم رو کرد و قرار شد یه ربع بریم استراحت.
بیرون نشسته بودم سیگار میکشیدم؛
چنتا از این دخترای گلوبالیستِ گیاه خوارِ طرفدارِ فلسطین هم اومدن بیرون؛
سیگارهای دهن پیچ ادائی شون رو درآوردن و شروع کردن به لیس زدن؛
فرشته هم اومد بیرون؛
خانم ایرانی فوق العاده کاری،وظیفه شناس و سخت گیر؛
به میز چوبی تکیه داد و سیگار مالبرو گلدش رو درآورد،
فندک رو آتیش کرد و پک اول رو زد،
رو به من گفت:
«خوب هستین؟!»
کله ام رو عین سگ های پلاستیکی پشت شیشه ی ماشین تکون دادم و گفتم:
«هی….بدک نیستم»
لبخند تلخی زد:
«تا حالا نشده یه بار حال شما رو بپرسم و چیزی غیر از بدک نیستم بگین!
یعنی چی که همیشه میگین بدک نیستم؟!»
خندیدم و گفتم:
میدونم که شما حوصله ی چس ناله ندارین،یعنی هیچکس نداره،
از طرفی خوب هم نیستم!
خیلی هم بد نیستم!
بنابراین فقط یه جواب دقیق باقی می مونه:
«بدک نیستم»
سیگارش رو تکوند،
ولی چیزی نگفت.
همین موقع بود که یکی از دخترای فری پالستاین رو به فرشته گفت:
«فرشته!
امروز خیلی شیک شدی!»
اگه من بودم سریع گردنم رو کج میکردم و می گفتم:
„Ach, danke! So nett von dir!“
ولی فرشته یه نگاه عاقل اندر سفیهِ از بالا به پایین به دخترک کرد و گفت:
«من همیشه شک هستم!
استایل نرمالم همینه!
فرشته واقعی اینه که داری میبینی!»
درحالیکه با یه نگاه ثابت و مطمئن زل زده بود تو چشمای دخترک،
سرش رو دوبار تکون داد که:
خر فهم شدی…..؟!
دخترک کُپ کرده بود،
یه لیس دیگه به کاغذ سیگارش زد و گفت:
«چه عالی…
خیلی خوبه.»
فرشته رو کرد به من:
«این دگوری از دهات اتریش اومده، واسه من آدم شده…!»
منم ترسیده بودم،
گفتم الان یه فحشم به من میده،
سیگارم رو به جاسیگاری له کردم و گفتم:
«حقیقتا افرین!
خوب پرش رو قیچی کردین،
دگوری دهاتی تازه بدوران رسیده آشغال…»
فرشته حرفم رو قطع کرد:
«معلوم حالتون واقعاخوب نیست..!
آروم باشید چه خبره …؟!»
13
125
10,125
من اگه حرف موتور رو جلوی بابام میزدم، حتماً کتک میخوردم!
ولی پسر بزرگم هنوز ۱۰ سالش نبود که با تمام وجود عاشق موتور شده بود.
طبق روال مخصوص خودش، گاماسگاماس شروع کرد:
«بابا…
تو رو خدا یه موتور بخر…
داغونم باشه ایراد نداره،
فقط موتور باشه،
بابا… تو رو خدا…»
اولش مقاومت میکردم، ولی آرومآروم خام شدم.
یه CG125 دستدوم پیدا کردم به هفت میلیون.
ولی آریان شروع کرد دبه درآوردن:
«نه…
آخه CG125 خفن نیست!!!»
تعجب کرده بودم، خوشحال که نشد هیچ، تو ذوقشم خورده بود!
با آریان رفتیم خیابون سروش و شروع کردیم به موتور دیدن،
ولی این بچه هیچکدوم به دلش نبود.
تا بالاخره برنامه تو ذهنش رو عملی کرد؛
یه روز آفتابی زمستون،
درحالیکه ۲۰۰ میلیون وام بیمارستان به همراه چهار تا چک حدوداً ۵۰ میلیونی رو تقدیم نمایندگی کرده بودم،
یه برگه خریدِ کاوازاکی نینجا توی دستم بود و به همراه آریان داشتم از نمایندگی کویر موتور خارج میشدم…!
آریان تو پوست خودش نمیگنجید.
دو ماه بعد نینجا رو تحویل دادن؛
یه موتور خرِ خوشگل که سوار شدنش خیلی لذتبخش بود.
اگرچه قبلش احساس میکردم اشتباه کردم زیر اینهمه قسط و بدهی رفتم،
ولی بعد که موتور رو سوار شدم، دیدم عجب خریه این موتور…!
عاشقش شده بودم،
تا توالت هم میخواستم برم، سوار موتور میشدم!
آریان ترک من سوار میشد و با هم میرفتیم دوردور.
توی بیمارستان هم هر کس میدید، میگفت:
«دکتر، ما رو هم یه دور سوار میکنی؟!»
تو هر بخشی میرفتم، راجع بهش ازم سؤال میکردن.
بین کل اطبای بیمارستان، من تنها کسی بودم که با موتور میرفتم؛
اونم چه موتوری…
یه روز که داشتم از درِ حیاط بیمارستان میرفتم بیرون، خانم دکتر فرامرزی رو دیدم؛
متخصص داخلی،
حدوداً شصتساله، قدبلند، بسیار درشتهیکل و فوقالعاده خوشاخلاق. نزدیک دویست کیلو وزن داشت! شوخ و بذلهگو بود.
منو خروجی بیمارستان روی موتور دید:
«استاد…
مامان، تو موتور داری!!!؟»
ایستادم کنارش:
«بله خانم دکتر.»
گفت:
«مامان، من دیرم شده، باید برم مطب.
منو میرسونی مطب، مامان؟!»
فکر کردم مثل همیشه داره دلقکبازی درمیاره.
خندیدم و گفتم: «موتور متعلق به خودتونه، خانم دکتر…»
هنوز نیشم باز بود که دیدم یه پای خانم دکتر داره رو هوا میچرخه و دستش روی شونه من سنگینی میکنه!
به ثانیه نکشید که ترک موتور مستقر شده، دو تا دستش سر شونههای من بود:
«برو پسرم…
برو که خیلی دیرم شده!»
فیل و فنجون سوار موتور بودیم.
بچههای انتظامات زل زده بودن به ما؛
نگاهم رو ازشون دزدیدم، نمیخواستم ریاکشنشون رو ببینم.
سر موتور سبک شده بود و جون میداد برای تکچرخ زدن؛
مشکل من بچههای انتظامات و حتی اینکه ممکنه نتونم موتور رو کنترل کنم و با خانم دکتر عین کوفته تبریزی پخش خیابون بشیم، نبود؛
مشکل من مطب خانم دکتر بود.
خانم دکتر تو همون ساختمانی مطب داشت که شیما!
اگه شیما ما رو تو اون وضعیت میدید؟!
حتی فکرش هم وحشتناک بود…
بالاخره دل رو به دریا زدم و راه افتادیم.
هر بار ترمز میکردم، گویی پنج نفر همزمان از پشت هلم میدادن،
نفسم داشت بند میاومد!
ملت از تو ماشینا نگامون میکردن،
خانم دکتر تو گوشم داد زد:
«اینقدر موتورت خوشگله که همه نگاهمون میکنن،
دقت کردی مامان…؟!»
بالاخره رسیدیم، توی پیادهرو پارک کردم.
خیلی خوشحال بودم که بالاخره صحیح و سالم رسیدیم؛
اومدم برگردم عقب و به خانم دکتر تعارف کنم پیاده بشه که صدای آشنا و ترسناکی خطابم کرد:
«استاد…؟!!»
بدبخت شده بودم!
شیما با قیافه بهتزده و عصبانی وسط پیادهرو ایستاده بود.
میدونستم که معطل توضیح دادن من نمیشه و سریع میره…
گرچه قلبم به تپش افتاده بود و دستوپام رو گم کرده بودم،
ولی تونستم فکرم رو متمرکز کنم؛
تنها امیدم خانم دکتر بود؛
بنابراین بدون درنگ برگشتم عقب و به خانم دکتر گفتم:
«خانم دکتر، ایشون شیماست، همسر من، متخصص پوست هستن و اتفاقاً بهتازگی تو همین ساختمان مطب گرفتن.»
و رو به شیما گفتم:
«شیما جان، ایشون خانم دکتر فرامرزی، متخصص داخلی، از همکارای بیمارستان هستن.
دیرشون شده بود، من رسوندمشون.»
خانم دکتر با دست یه فشار روی شونه من آورد و از موتور پیاده شد:
«آهان… پس اون خانم دکتر خوشگلی که تازه اومده، تویی…؟!
چطوری دخترم؟
بیام پیشت این غبغب منو هایفو میکنی مامان؟»
یکدفعه گل از گل شیما شکفت،
اومد جلوتر:
«خواهش میکنم خانم دکتر جان، قدمتون روی چشم عزیزم.»
دیدم اوضاع مرتبه، خانما گرم حرف زدن شدن،
گفتم:
«با اجازه، من رفتم…»
زدم دنده یک و محل رو ترک کردم.
از راهروی اصلی بیمارستان رد میشدم.
سرم رو انداخته بودم پایین و سعی میکردم پام روی خطهای بین سرامیکهای کرم رنگ کف کریدور نره.
باید جوری قدم برمیداشتم که هم پام روی خطها نره، هم راه رفتنم عادی به نظر برسه. نمیخواستم اگه کسی نگاهم کرد، پیش خودش بگه:
«این اسکول چرا اینجوری راه میره؟!»
تمام تمرکزم روی همین کار بود.
تقریباً به وسطهای راهرو رسیده بودم؛ جایی که دفتر حراست بیمارستان قرار داشت،
از جلوی اتاق رد شده بودم که صدایی از پشت سر خطابم کرد:
«دکتر استاد…! آقای دکتر…!»
برگشتم،
رئیس حراست بیمارستان بود؛ آقای ترابی.
مردی حدوداً پنجاهساله، با قدی متوسط رو به کوتاه، کلهای گرد، چشمهای گودافتاده و موهای صاف و کوتاه جوگندمی که انگار با برس سگ قشو داده بودن!
کتوشلوار آبی کبودی تنش بود و عرض شونههاش هم نسبت به قدش زیاد بود.
رفتم سمتش و گفتم:
«جانم آقای ترابی؟»
گفت:
«یه لحظه تشریف میارید دفتر؟!»
بعد کمی به سمت چپ چرخید، دستش رو به طرف اتاق حراست دراز کرد و زل زد توی چشمهام:
«بفرمایید…»
خندهام گرفته بود.
میدیدم این احمق چقدر مصممه، درحالیکه من اصلاً کاری نکرده بودم!
پیش خودم گفتم: «این دیگه چه مرگشه؟!»
وارد اتاقش شدیم.
در رو بست و رفت پشت میزش نشست.
یه لیوان آب ریخت و تعارف کرد:
«آب میخورید؟»
لیوان رو از دستش گرفتم و گفتم:
«آب نطلبیده مراده!»
و یکنفس سر کشیدم.
انتظارش رو نداشت. احتمالاً فکر میکرد تعارف میکنم.
لیوان خالی رو گذاشتم روی میزش.
چند لحظه با کامپیوترش ور رفت و بعد گفت:
«میشه بپرسم چهارشنبه هفته پیش، این چه حرکتی بوده که شما و خانم فلانی توی اورژانس، وسط استیشن پرستاری، جلوی چشم اون همه مریض و همراه مریض انجام دادین؟!»
نگران شدم؛
«خدایا! این چی میگه؟ کدوم حرکت؟!»
هرچی فکر کردم، چیزی یادم نیومد.
خودم رو جمعوجور کردم و گفتم:
«کدوم حرکت؟ متوجه نمیشم…!»
گفت:
«سلام سامورایی میدین به هم دیگه…؟!»
واقعاً گیج شده بودم. اصلاً چیزی یادم نمیاومد.
لبخندی زدم و گفتم:
«من چیزی یادم نمیآد آقای ترابی.
چهارشنبه هفته پیش؟! خب اگه چیزی هست، خودتون بگید…»
مانیتور روی میزش رو به سمت من برگردوند و گفت:
«این شما نیستید؟»
بعد فیلم دوربین مداربسته ی اورژانس رو پخش کرد؛
یه نمای لانگشات از من و شقایق بود که وسط استیشن پرستاری بودیم.
دو تا پرستار دیگه هم دوروبرمون مشغول نوشتن پرونده بودن،
یه همراه مریض به پیشخوان تکیه داده بود و انگشتش رو کرده بود توی دماغش!
تصویر هم کمی تکون میخورد؛ ناخودآگاه یاد تکنیک دوربین روی دستِ پل گرینگرس افتادم.
توی تصویر، من و شقایق روبهروی هم ایستاده بودیم.
اول من، درست مثل پدر هانیکو، تا کمر به سمت شقایق خم میشدم و بعد شقایق تا کمر به سمت من خم میشد!
فیلم رو که دیدم، تازه فهمیدم دردش چیه؟!
رودست بدی خورده بودم،یه آس از جیبش رو کرده بود!
ولی خودم رو زدم به نفهمی و گفتم:
«خب، مشکل کجاست؟»
سرِ گرد و تو خالیش رو از پشت مانیتور به سمت من کج کرد و با لج گفت:
«به نظر شما این کار عادیه؟ وسط اورژانس؟ از یه پزشک و پرستار؟! زشت نیست؟ جلف نیست؟ میشه بفرمایید چرا این کار رو کردید؟!»
مضطرب شدم،کلماتش برام تحقیر آمیز و سنگین بود،
حال بوکسوری رو داشتم که چپ و راست داشت هوک میخورد؛
صدام رو ملایم کردم:
«اینجا خودکار من افتاد خواستم برش دارم ،خانم باقری ازم خواست امتحان کنم بدون اینکه زانوهام خم بشه خودکار رو بردارم؛
من خم شدم نتونستم ،بعد خودش خم شد و براحتی برش داشت،
حتما ورزشکاره،کار ساده ایی نیست…!
گفت:
«ما اتفاقی این صحنه رو دیدیم. این دفعه فقط تذکر میدم. این حرکت، یه حرکت عادی وسط اورژانس نیست. با منظور انجام شده!»
گفتم:
«اولاً اتفاقی که نبوده، حتماً یکی گزارش داده. ثانیاً، چه منظوری مثلاً؟ متوجه نمیشم!»
اخلاقش تندتر شد. عصبی شده بود.
گفت:
«دکتر جان، من راحت میتونم برات دردسر درست کنم.
خودت میدونی که این حرکت زشت، وسط اورژانس، بیحیاییه!»
توهینش رو تحمل نکردم؛
با آرامش موبایلم رو از جیبم درآوردم، ایمیل پذیرش از نظام پزشکی دانمارک رو باز کردم و نشونش دادم.
گفتم:
«چقدر طول میکشه تا برام مشکل درست کنی؟ من چهار ماه دیگه میرم دانمارک…»
گفت:
«همون دانمارک برای شما بهتره. موفق باشید.»
بلند شدم که از اتاق بزنم بیرون.
پشت سرم گفت:
«ضمناً برگه تسویهات رو هم من باید امضا کنم!»
گفتم:
«فکر نکنم نظام پزشکی دانمارک برگه تسویه از بیمارستان رو نیاز داشته باشه.»
ترابی کم نیاورد وگفت:
«ببینم تو دانمارک هم میتونی با پرستارها نقطه خط بازی کنی….؟!»
دوتا اینترنی داشتم که با هم رل زده بودن،
ولی سبکشون طوری بود که میخواستن به هر علتی که من نمیدونم کسی متوجه این موضوع نشه.
این رفتار خیلی با حالت نرمال هم سن و سالاشون فرق داشت.
خیلی سعی می کردن رفتارشون عادی و بدون جلب نظر باشه،
ولی از اونجاییکه من خودم یه زمانی خدای روابط مخفیانه و حاشیه بودم، خب راحت متوجه شدم.
جفتشون مودب و قدکوتاه بودن!
پسره خیلی مبادی آداب و با وقار بود،طوری رفتار میکرد که انگار از وسط دهه ی شصت پرت شده سال ۱۴۰۲
موهای ساده کوتاهی داشت و لباس های رسمی می پوشید؛
منکه مثلا استادشون بودم با تیشرت و شلوار جین میرفتم بیمارستان،
این بنده خدا با کت شلوار قهوه ایی عنی !
دختره هم تیکه ی خود پسره بود؛
کوتاه قد ،ریزه میزه ولی با نمک بود.
چشم و ابروی درشت مشکی داشت،
با لب و دهن کوچیک و چونه ی فندقی،
در کل شکل یه موش کوچولوی خوشگل بدجنس بود!
یه روزی کنار من نشسته بودن و کار خاصی توی اورژانس نداشتیم.
اون دوتا ساکت بودن و من هم حوصله ی سوال جواب درسی نداشتم.
یه نوار قلب رو گذاشته بودم جلوم روی میز ، بهش زل زده بودم و با انگشتام داشتم ضرب میزدم.
پسره سکوت رو شکست و گفت:
آقای دکتر ببخشید میشه منو یه نصیحت بکنید که همیشه یادم بمونه،
یه نصیحت یه خطی ولی مهم…..
یکم نگاش کردم،یه لبخند مسخره روی لبش داشت و چشماش مشتاقانه منتظر جواب بود…..
دختره هم خودش رو زده بود به کوچه علی چپ و مثلا داشت توی تبلتش تکست میخوند،
ولی زیر چشمی ما رو می پایید و منتظر جواب من بود.
آهی کشیدم و گفتم :
«ازدواج نکن»
لبخند رو لبش خشک شد،سرش رو یکم کج کرد و گفت :
«چی استاد؟!!»
گفتم :
«زن نگیر دکتر ،
زن نگیر!
اگه میخوایی همه ی وقتت برای خودت باشه،که هر جور میدونی صرفش کنی زن نگیر!»
دختره دیگه سرش رو از توی لبتاپ آورده بود بیرون و با تعجب به دوس پسرش نگاه میکرد؛
با خودش می گفت این چه سوال احمقانه ایی بود این از دکتر پرسید؟!!!
پسره خودش رو جمع کرد و بحث رو عوض کرد.
بعد چند روز دختره اومد پیشم؛
یکم سوال های بی ربط درسی پرسید و بعد گفت:
راستی اقای دکتر راجع به اون جوابی که اون روز به اون اقای دکتر دادید فکر نمی کنید ممکنه باعث بشید توی تصمیمی که اون اقا گرفه تاثیر بزاره و شاید قید دختری که دوسش داره رو بزنه ؟!
میدونستم داره سنگ خودش رو به سینه میزنه
گفتم:
«ببین خانم دکتر اگه پسری واقعا خودش ابتدا به ساکن دختری رو دوس داشته باشه،
اگه خدا هم از آسمون بیاد پایین نمیتونه نظرش رو عوض کنه.
ولی اگه معمار یه رابطه از اول دختر باشه شاید باید یکمی نگران باشه…..
اما چیزی که من تواین پسر میبینم؛
اگه قولی بت داده باشه زیرش نمیزنه!
نکران نباش…..»
پروستات رو که عمل میکنن، بعضی وقتها یه عارضه پیش میاد که بهش میگن «رتروگرید اجاکولیشن».
یعنی طرف موقع انزال، مایع منیش بهجای اینکه از آلت بپاشه بیرون، برعکس حرکت میکنه و میره تو مثانه.
یعنی آب سربالا میره!!!
بعد خب قورباغهش هم دیگه ابوعطا میخونه!
یعنی انزال هست، ارگاسم هم هست، ولی خبری از آب نیست. خشکِ خشک.
این مقدمه رو داشته باشید تا حکایتی براتون تعریف کنم.
باری، انترنی خام بودم و بیمقدار و در بخش اورولوژی، تلمذ استادی میکردم حاذق و کارآزموده؛ که دستش در جراحی گشاده بود و تیغش در پروستات خلق افتاده.
روزی در درمانگاه به کسب علم نشسته بودم که مردی درآمد، تازه از بند جانکاه بزرگی پروستات رهیده.
استاد پیش از آن وی را عملیده و از رنج تنگی مجرا رهانیده بود؛ چنانکه پیشابش، که روزگاری قطرهقطره و به هزار محنت بیرون میآمد، اکنون چون آب جوی روان بود.
مرد سلامی کرد و خاضعانه بر گوشهٔ صندلی نشست. آثار رضایت از رخسارش پیدا بود و شکر طبیب بر زبانش.
اما زن را روی گشاده نبود.
استاد گفت:
«چونی و از عمل چه خبر؟»
مرد گفت:
«الحمدلله آقای دکتر، خیلی خوبم. ادرارم خیلی خوب شده. هیچ مشکلی ندارم.»
زن ابرو درهم کشید و گفت:
«نه آقای دکتر! خوب نیست.»
مرد نظری به زن کرد که خاموش باش؛
و زن نظری به مرد کرد که تو خود خاموش باش!
استاد گفت:
«چه مشکلی دارد؟»
زن گفت:
«آقای دکتر… خشک شده!»
مرد سر به زیر افکند و من سر در پرونده.
استاد پرسید:
«منظورتان چیست؟»
زن گفت:
«خشک دیگه آقای دکتر! هیچی نمیاد…!»
من سر در گریبان پرونده بودم،گویی حاشا که مرا خنده پاره کرده.
استاد شرحی داد مختصر و البته بی جهت
زن گوش بداد، اما قانع نشد.
سر بجنبانید و گفت:
«آقای دکتر، اینجوری که فایده نداره. خشک که فایده نداره! بدون آب هیچ فایدهای نداره!»
مرد از گشایش پیشاب خشنود بود و زن از خشکی انزال ناخشنود؛ یکی شکر طبیب میکرد که آبش روان کرده و دیگری گله که آبش بریده.
و من، انترن خام، آن روز حکمتی آموختم که در هیچ کتاب اورولوژی ننوشته بودند:
چه بسیار عملی که بیمار از آن راضی باشد و عیال بیمار، ناراضی.
خاصه آنجا که آب از راه خویش برگردد و سربالا رود؛
که چون آب سربالا رود،
قورباغه نیز لاجرم ابوعطا خواند.
خاستگاه اجتماعی آدمها خیلی مهمه.
مثلاً خود من؛
بچهی پایینشهر بودم. دبیرستان دولتی داغونی میرفتم. تفریحم بیشتر ولگردی تو کوچه و محله بود. از دبیرستان سیگاری شدم و کلی دعوا و مشاجره با همسنوسالام داشتم.
تابستونا کار میکردم و شاگردی میکردم و حتی تا سال آخر پزشکی هم تو آشپزخونهی یه رستوران کار میکردم.
در عین حال درسم خوب بود، کلاس موسیقی میرفتم و زبانم هم به مدد علاقهام و دیدن زیاد فیلمهای VHS به زبان اصلی خوب شده بود.
با همهی اینها، من از طبقهی پولدار و مرفه جامعه نیومدم؛ از بدنهی جامعهام و دقیقاً به همین دلیل میدونم ناامنی اقتصادی یعنی چی.
تا وقتی به درآمد مستقل نرسیده بودم، همیشه یه سطحی از نگرانی اقتصادی رو با خودم داشتم؛ نگرانی از پول، آینده و اینکه فردا چی میشه.
به نظرم این چیزها بیتأثیر نیستن. شرایطی که آدم توش بزرگ میشه، روی نگاهش به پول، قدرت، امنیت و حتی جهانبینیش اثر میذاره.
فقر فقط نداشتن پول نیست؛ بخش بزرگی از ذهن و وقت آدم رو هم درگیر خودش میکنه. وقتی دغدغهی اصلی زندگی تأمین هزینههای فرداست، بخش زیادی از انرژی آدم صرف زنده موندن و بالا کشیدن خودش میشه و طبیعتاً فرصت کمتری برای مطالعه، شناخت جهان و پرورش آزادانهی ذهن باقی میمونه.
این رو هم از تجربهی خودم میگم.
من درس خوندم، زیاد هم درس خوندم؛ تا پزشکی.
پزشکی رو واقعاً دوست داشتم. از بچگی بهش علاقه داشتم و حتی اگه تو یه خانوادهی پولدار بزرگ شده بودم و هیچ دغدغهی اقتصادی هم نداشتم، باز انتخابم پزشکی بود.
ولی در کنار این علاقه، میدونستم پزشکی برام شغل، درآمد و آیندهی اقتصادی نسبتاً مطمئنی فراهم میکنه. یعنی درس خوندن من، در کنار علاقه، راهی برای ساختن یه زندگی امنتر هم بود.
اما یه جور دیگه خوندن هم وجود داره؛ خوندن نه برای مدرک، شغل یا درآمد، بلکه فقط برای فهمیدن.
اینکه آدم تاریخ بخونه، فلسفه و علوم انسانی بخونه، ادبیات بخونه، زبان یاد بگیره، فرهنگها و جوامع مختلف رو بشناسه و دنیا رو ببینه؛ فقط برای اینکه فکرش رشد کنه و آدم آگاهتری بشه.
این نوع رشد به «فراغت» احتیاج داره؛ و فقر و ناامنی اقتصادی خیلی وقتها دقیقاً همین فراغت رو از آدم میگیره.
کسی که از کودکی امنیت اقتصادی و رفاه داشته، اگر آموزش و تربیت مناسبی هم داشته باشه، فرصت بیشتری برای خوندن، دیدن، تجربه کردن و فکر کردن داشته.
البته این به این معنی نیست که هرکس در فقر بزرگ شده کمسواده یا هرکس در رفاه بزرگ شده متفکر و شایستهست. حرف من دربارهی ارزش آدمها نیست؛ دربارهی فرصتها و شرایط رشد آدمهاست.
یه مسئلهی دیگه هم هست: رابطهی آدم با پول و قدرت.
به نظر من کسی که قراره قدرت سیاسی و منابع عظیم اقتصادی یک کشور در اختیارش قرار بگیره، بهتره پول، رفاه و امکانات براش چیزهای ندیده و نچشیدهای نباشن.
من شخصاً ترجیح میدم چنین آدمی با ولع جبران محرومیتهای گذشته وارد قدرت نشده باشه؛ کسی نباشه که بعد از یک عمر محرومیت، ناگهان خودش و اطرافیانش رو در برابر ثروت و امکاناتی ببینه که هیچوقت در اختیارش نبوده.
نه اینکه فقر الزاماً آدم رو فاسد میکنه یا ثروت جلوی فساد رو میگیره؛ تاریخ برای هر دو طرف مثال نقض داره.
حرف من اینه که وقتی کسی قراره دربارهی سرنوشت میلیونها آدم تصمیم بگیره، من به خاستگاه اجتماعی، تربیت، آموزش، تجربهی زندگی، رابطهاش با پول و قدرت و فرصتی که برای رشد فکری داشته هم نگاه میکنم.
برای من رهبری جامعه فقط به هوش و مدرک دانشگاهی مربوط نیست. فراغت فکری، مطالعه، شناخت تاریخ و علوم انسانی، تجربهی جهان و فرصت فکر کردن بدون اضطراب دائمی معاش هم مهمه.
و یکی از دلایلی که پیشینهی #شاهزادهرضاپهلوی برای من اهمیت داره همینه.
او در محیطی برخوردار بزرگ شده، از کودکی امکان آموزش و یادگیری داشته و بعدها هم علوم سیاسی خونده.
برای من این فقط به معنی «پولدار بزرگ شدن» نیست؛ یعنی کسی فرصت داشته بخونه، ببینه، یاد بگیره و فکر کنه، بدون اینکه تمام جوانیش صرف جنگیدن برای نان فردا شده باشه.
برای همین، وقتی پای انتخاب کسی برای هدایت و رهبری جامعه وسط باشه، من شخصاً شاهزاده رضا پهلوی رو به کسی که بخش بزرگی از زندگیش در فقر و جنگ برای بقا گذشته و تازه با رسیدن به قدرت به ثروت و امکانات عظیم یک کشور دسترسی پیدا میکنه، ترجیح میدم.
این برای من تحقیر فقر نیست.
اتفاقاً چون خودم از طبقهی مرفه جامعه نیومدم، خوب میفهمم ناامنی اقتصادی چه مقدار از وقت، انرژی و آزادی ذهن آدم رو میبلعه.
و شاید دقیقاً به همین دلیل فکر میکنم کسی که قراره یه جامعه رو هدایت کنه، بهتره پیش از رسیدن به قدرت، فرصت کافی برای دیدن، خواندن، تجربه کردن و فکر کردن داشته باشه.
فکر کنم سال ۹۸ بود که کرونا اومد.
تا قبل از اون، توی بیمارستان ما همهٔ پزشکها روپوش سفید میپوشیدن و اسکراب فقط توی اتاق عمل پوشیده میشد.
کرونا خیلی زود شعلهور شد و بیمارستان ما هم جزو اولین بیمارستانهایی بود که تبدیل شد به سانتر کرونا.
اورژانس شده بود خط مقدم و بیشتر مریضها به اورژانس مراجعه میکردن و از همونجا بستری میشدن.
البته درمانگاههای پزشک عمومی، متخصص عفونی و داخلی هم همین وضعیت رو داشتن.
روز دومی بود که ما توی اورژانس فقط مریض کرونایی بستری میکردیم.
مدیر گروهمون با اسکراب اومد توی اورژانس و گفت:
«با این لباس راحتتر میشه گان و وسایل پروتکشن رو پوشید. از فردا همه با اسکراب بیاید اورژانس.»
ما هم از خدا خواسته، همه رفتیم اسکراب خریدیم.
خیلی راحت و شیک بود؛ مخصوصاً شلوارش که کمرکش بود و انگار با زیرشلواری اومده بودی توی اورژانس!
خیلی خوب بود.
بعد از اون دیگه اسکراب رو درنیاوردیم.
کمکم شد لباس رسمی پزشکهای اورژانس،
بعد هم بین بقیه مد شد و حالا دیگه همهگیر شده.
اسکراب من سرمهای بود، یقههفت و آستینکوتاه. جنسش کرپِ نرم و نیمهکش بود؛ پارچهٔ مرغوبی داشت و خیلی خوشدوخت و خوشاستیل بود.
فقط یقهاش زیادی باز بود و آستینهاش هم خیلی کوتاه بود.
من خیلی دوستش داشتم و باهاش حال میکردم.
یه روز با همین اسکراب نشسته بودم و داشتم مریض میدیدم.
مریضم پیرمردی حدوداً هفتادساله بود.
یه شلوار توسی مرتب با یه پیراهن سفید تمیز پوشیده بود و سر و وضع آراستهای داشت.
خیلی پرحرف و اکتیو بود و وسط حرفاش هی میگفت:
«ماشاءالله، چه دکتر جوون و خوشگلی هستی… خدا حفظت کنه!»
بعد یکم چرتوپرت میگفت و دوباره تکرار میکرد:
«الان دکترا همه جوون و خوشگل شدن؛ قبلاً انگار برج زهرمار بودن!»
من نسخهاش رو پیچیده بودم و داشتم راهیش میکردم که بره.
یهدفعه از روی صندلی نیمخیز شد و با یه حرکت سریع خم شد طرف من و عین گربه دست انداخت توی موهای سینهم…!
من کاملاً شوکه و مبهوت شده بودم.
موهای سینهم توی مشتش بود و از فاصلهٔ پنجمیلیمتری زل زده بود توی چشمام؛
طوری که اگه یکم لباش رو میداد جلو، کاملاً مینشست روی لبای من!
حُرم نفسش رو حس میکردم.
دهنش بوی گند لاشه میداد.
پوست سینهم از کشیدهشدن موهام لای انگشتای کلفتش میسوخت.
هم دردم گرفته بود، هم شوکه شده بودم.
گفتم:
«حاجآقا، چیکار داری میکنی؟!»
با دلسوزی و مهربونی گفت:
«دکتر جوون، موهای سینهت داره سفید میشهها…»
مات و مبهوت مونده بودم. نمیدونستم باهاش تندی کنم یا مدارا.
بالاخره مریض بود و مسن؛ شاید باید با بردباری باهاش برخورد میکردم.
ولی از حرکتش ناراحت شده بودم و بهم برخورده بود.
بههرحال صبوری کردم و گفتم:
«حاجی، اینا مال ویترینه….!
اگه خوشت اومده، بذار از تو پستو بهت بدم…»
12
73
8,766
ساعت یکونیم صبح بود.
اورژانس هنوز از نفس نیفتاده بود و هر لحظه یه مریض جدید میاومد داخل.
من تنها بودم و خسته. از ساعت دوازده ظهر روز قبل یکسره روی پا بودم و مریض میدیدم.
نوبت رسید به یه خانم جوون که روی ویلچر نشسته بود و شوهرش اونو هل میداد. اومدن جلو و سلام کردن.
از لهجهشون فهمیدم اهل یکی از شهرهای کوچیک، مذهبی و سنتی اطراف اصفهان هستن.
خانم پاش پیچ خورده بود و قوزک پاش حسابی ورم داشت.
خیالم راحت شد که ظاهراً با مریض پیچیدهای طرف نیستم.
بین اون همه مریض بدحالی که از ظهر دیده بودم، این یکی برام حکم زنگ تفریح رو داشت.
یه گرافی براش نوشتم. رفتن رادیولوژی و برگشتن.
خوشبختانه توی عکس شکستگی دیده نمیشد. با توجه به معاینه، به نظر میرسید با یه پیچخوردگی مچ و آسیب رباطی طرفیم.
گفتم:
«ببین آقا، خوشبختانه شکستگی نداره. فعلاً مچ پاش رو بیحرکت میکنیم، روی پاش هم وزن نذاره.
فردا هم ارتوپد ببینتش.»
رفتن براش آتل گذاشتن و برگشتن.
آقاهه پرسید:
«آقای دکتر، پاش خیلی درد میکنه. دارو نمیدی؟»
گفتم:
«بهتره فقط استامینوفن بخوره. اگه توی خونه ندارید، براتون نسخه میکنم.
امشب هم موقع خواب یه چیزی بذارید زیر پاش که بالاتر از سطح بدنش باشه.»
تا اینجا همهچیز عادی بود.
مرده تشکر کرد و بعد، انگار که تازه چیزی یادش افتاده باشه، گفت:
«فقط آقای دکتر… میگم حموم براش بده؟!»
با تعجب نگاهش کردم.
«مرد حسابی! من دارم میگم به پاش فشار نیارید. حالا حموم مگه چقدر واجبه؟!»
همین که اینو گفتم، دیدم خانومه عین بسکتبالیستهای ویلچری، با دو تا حرکت سریع ویلچر رو چرخوند و زد از اتاق بیرون!
با خودم گفتم:
«این چرا یهو همچین کرد…؟!»
خانمه که رفت، مرده خندید و گفت:
«نه دکتر، اون حموم رو نمیگم!»
بعد دستش رو مشت کرد و با یه حرکت عقب و جلو، منظورش رو رسوند:
«این حموم، دکتر…!»
تازه دوزاریم افتاد!
اینا به رابطهی زن و شوهر اصطلاحاً میگفتن «حموم»؛ لابد به خاطر غسل بعدش.
گفتم:
«آقا، دیگه بدتر! چه کاریه آخه با این پا؟!»
مرده خیلی جدی گفت:
«دکتر، انگار حواست نیست؟ امشب شب جمعهستها…»
از قیافهش خندهم گرفته بود.
گفتم:
«چه عرض کنم والا! ضرر که نداره، فقط یه پوزیشنی بگیرید که به مچ پاش فشار نیاد.»
مرده با تعجب پرسید:
«پوزیشن چیه؟! از کجا باید بگیرم؟ نصفهشبی همهجا بستهست! داروخونهی خودتون داره؟»
گفتم:
«نه بابا… یعنی یه جوری کار رو بگیر که به مچ پاش فشار نیاد.»
گفت:
«چیکار کنم مثلاً؟!»
گفتم:
«اصلاً همون کاری رو بکن که گفتم… پاهاش رو بیار بالا!»
گفت:
«همون پایی که پیچ خورده؟»
گفتم:
«نه… جفتش رو!»
تازه اومده بودم خارج، خیر سرم!
یه انجمنی بود که برای کمک به ایرانیها تأسیس شده بود و برنامههای مختلف آموزشی و فرهنگی برگزار میکرد.
به واسطهی یه جراح که اینجا باش آشنا شده بودم، یه جلسهی آشنایی با رئیس انجمن ترتیب داده شد.
رفتم و صحبت کردیم.
وسط جلسه خانم رئیس گفت:
— راستی شما میتونید تنبک بزنید؟!!
با تعجب گفتم:
— من؟!
گفت:
— بله.
گفتم:
— اتفاقاً بله…
گفت:
— میشه خواهش کنم تو یه برنامه برای ما تنبک بزنید؟ ما یه جشنی داریم و نوازندهی تنبک دبه کرده، نمیاد!
گفتم:
— باشه.
یه آقایی رو صدا کردن اومد؛ آهنگساز اون جشن بود!
ازم تست گرفت و با موفقیت نمرهی قبولی اکتساب کردم.
روز جشن رفته بودم.
یه پیراهن مردانه سفید پوشیده بودم و یقهاش رو باز گذاشته بودم، یه زنجیر طلایی هم که همیشه گردنم هست، یه شلوار جین سرمهای هم پوشیده بودم.
یه گوشه برای خودم داشتم با تنبک گرم میکردم.
یه جوون حدوداً ۲۵ ساله اومد سمتم.
قد نسبتاً کوتاه، یه کمی تپل و پوست سفیدی داشت.
صورت گوگولی و لپهای باحالی داشت، لباسهای رسمی پوشیده بود و کراوات داشت.
عطر سوویج زده بود و خیلی مرتب و شیک بود.
با حجب و حیا سلام کرد و گفت:
— ببخشید آقا، شما پزشکید؟ درسته؟
یه شیش و هشت ریز گرفتم و گفتم:
— بله.
و لبخند زدم.
گفت:
— آقا میشه من یه سؤال بپرسم؟
گفتم:
— بگو…
گفت:
— من سنگ کلیه دارم. ایران که بودم دارو میخوردم، ولی اینجا نمیدونم باید چیکار کنم. میترسم دوباره درد بگیره، اینجا کسی رو ندارم. خواستم شما راهنمایی کنید چیکار کنم که عود نکنه.
گفتم:
— ایران سنگت رو داده بودی آزمایشگاه؟ جنس چی بود؟
گفت:
— نه! جنسش رو نمیدونم.
گفتم:
— خب ببین، چون جنس سنگت معلوم نشده نمیتونم دقیق بگم، ولی شایعترین سنگها کلسیم اگزالات هستن. بهترین کار اینه که آب زیاد بخوری.
قیافهاش یه جوری شد.
انگار میخواست بگه:
«خسته نباشی، اینو که همه میدونن!»
کمی دلسردی توی چشماش دیده میشد.
با تردید پرسید:
— چقدر آب بخورم؟
یه ضرب دیگه گرفتم و گفتم:
— اونقدری آب بخور که شاشت رنگ آبی باشه که تو دستته!!
و به بطری آب معدنی تو دستش اشاره کردم.
بیشتر از قبل ناامید و مأیوس شده بود از من.
پرسید:
— میشه بگین آب چه تأثیری داره؟
من دیگه حال و حوصله توضیح نداشتم.
باید تمرین میکردم، وقت کم بود.
گفتم:
— ببین جوون! کلیه مثله ماهیه؛ ماهی تو آب زندهاس، کلیه هم دقیقاً همینطوره.
اگه بدنت آب کافی داشته باشه، کلیه راحت کارش رو میکنه.
ولی اگه بدنت دهیدره و کمآب باشه…
کمآبی خار کلیه رو می…اد!
اینو که گفتم شوکه شد!
چشماش گرد شد و یه قدم رفت عقب.
بعد سعی کرد خودش رو کنترل کنه و گفت:
— داداش تو مطمئنی دکتری؟!
15
141
15,459
صبح یکشنبه و روز تعطیل بود.
خیابون خلوت و ساکت بود. ماشینها اریب و منظم، در فواصل خطکشیشده کنار خیابون پارک بودن.
من شیفت بودم و تازه از خونه زده بودم بیرون.
هوای اواخر آگوست بسیار دلانگیز بود؛ خنک، آفتابی، صاف، رقیق و کمی مرطوب.
قشنگ بابِ کشیدن سیگار!
هیچچیز در زندگی برای من لذتبخشتر از سیگار صبحگاهی نیست، اونم تو اون هوا.
پاکت سیگار رو درآوردم و روشن کردم.
لذت کشیدن سیگار بعد از خواب شب برای من وصفناپذیره؛ اونم پک اول! لامصب، انگار شمیمیه از بهشت…
چند قدم اونطرفتر، یه دختر جوون سگش رو آورده بود بیرون برای پیادهروی. سگ، مثل آدمهایی که چیزی گم کردن، دائم سرش رو روی زمین اینطرف و اونطرف میکرد و بو میکشید.
فکر کنم دنبال جای مناسبی برای ریدن صبحگاهی میگشت!
دختر آرومآروم به من نزدیک شد.
اولش متوجه نبودم، ولی کمکم فهمیدم هدف خود منم و داره دقیقاً میاد سمت من که چیزی بگه.
نزدیکتر شد و سلام کرد.
تازه به سیگار پک زده بودم و هنوز دودش توی ریهم بود. دود رو دادم بیرون و کلهم رو تکون دادم.
دختر گفت:
«احتمالاً فندک داری؟»
دوباره کلهم رو تکون دادم…
دست کردم توی جیبم و فندک رو درآوردم.
دختر خواست از پاکت سیگارش یه نخ بیرون بیاره، ولی سیگار از دستش افتاد. سگ فضول سیگار رو بو کشید و پوزهش رو مالید روش.
بشنه ی سیگار خیسِ آبِ دهنِ سگ شد!
دختر خم شد، زیر لب زمزمهای کرد و سیگار رو از روی زمین برداشت.
گرچه بار میکروبی دهان انسان از دهان سگ بیشتره؛ به قول استاد باکتریمون:
«دهن آدم از دهن سگ کثیفتره.»
ولی من از بزاق سگ و گربه چندشم میشه!
دخترک اما انگار مثل من نبود، اصلاً!
سیگار رو برداشت، فندک رو از من گرفت و سیگار رو گیروند.
با خودم گفتم:
«لااقل یه فوتش میکردی، اون کهکهمالو!»
حدوداً ساعت دوازده ظهر جمعه بود. اورژانس از تبوتاب افتاده بود و بوی ماهی سرخشده از آشپزخونهی بیمارستان، فضای اورژانس رو پر کرده بود!
من روی صندلی لم داده بودم و داشتم فکر میکردم:
«حالا که ماهی دوست ندارم، پس من چی بخورم؟!»
البته همیشه باید این سؤال رو توی ذهن پرسید!
چون توی جمع پسرها پرسیدنش نتیجهی خوبی در پی نداره!
بگذریم…
کمی بعد یه خانوادهی مضطرب اومدن توی اورژانس.
پرستار راهنماییشون کرد سمت من:
یه آقا و خانم جوون، یه پیرزن و یه پسربچهی کوچولوی خوشگل.
آقاهه خسته و کلافه به نظر میرسید. بیلرسوتِ کار تنش بود و دستهاش چرب و سیاه بود.
روی یه آجر شرط میبندم که تراشکار بود!
یکم از تکیهگاه صندلی به سمت جلو خیز برداشتم و پرسیدم:
«بفرمایید…
چی شده؟!»
آقاهه به خانمش اشاره کرد و عملاً دستور داد که همسرش حرف بزنه.
خانم گفت:
«آقای دکتر، این بچه افتاده، دستش در رفته.»
یه نگاهی به بچه کردم.
خیلی گریه کرده بود. هنوز چشمهاش نم داشت و آرومآروم هقهق میکرد.
دستش رو با احتیاط یه معاینهی ریز کردم.
از معاینه معلوم بود داستانِ زمین خوردن با ماجرا جور درنمیاد؛ دست بچه احتمالاً با یه کشیدهشدن ناگهانی، از آرنج در رفته بود.
پرسیدم:
«کی دیده که بچه زمین خورده؟»
خانم گفت:
«مادرم پیش بچهها بوده.»
و به حاجخانم اشاره کرد.
شستم خبردار شد که کار، کار همین پیرزنِ ساکت و اخموئه!
ولی حرفی نزدم، چون تجربهش رو داشتم و میدونستم ممکنه بین پدر و مادر اختلاف پیش بیاد و شر بشه.
یه عکس برای بچه نوشتم.
خانم و آقا بچه رو بردن رادیولوژی تا عکسش رو بگیرن.
حس فردینی همهی وجودم رو گرفته بود!
برگشتم به حاجخانم و گفتم:
«حاجخانم، من دست بچه رو جا میندازم؛ ولی فهمیدم شما دست بچه رو کشیدین و اینجوری شده…
جلوی دامادتون نگفتم که عارضتون نشه!
دیگه بچه رو اینطوری بلند نکنید.»
حاجخانم با نگاهی مملو از خونسردی و اعتمادبهنفس، خیره شد توی چشمهام.
مکثی کرد و گفت:
«کی عارضم بشه؟!
این نرهخرِ جُعلق؟!
اون غلط کرده بخواد عارض من بشه…»
برگام ریخته بود!
خواستم چیزی بگم که ثابت کنه نیتم خیره…
ولی حاجخانم یه دستش رو گذاشت روی میز، اون یکی رو گرفت به زانوش و با بیخیالی، درحالیکه داشت برای بلند شدن زور میزد، گفت:
«یا جناب علی…»
چند قدم از من دور شد.
یه مکث کوچیک کرد.
برگشت سمتم و گفت:
«مادرت بهت یاد نداده تو هر کاری فضولی نکنی…؟!»
خانم من اهل تبریز هست،
شاید برداشت من اشتباه باشه؛
ولی من اینطور فهمیدم که خانم های تبریزی خیلی حساس هستن.
بهرحال من حساسیت فوق العاده همسرم رو به حساب دوس داشتن میزارم!!
شاید به این خاطر که اینجوری راحت تر میتونم بقا در شرایط مرگ وزندگی رو تحمل کنم.
خودم که اینجا نیستم ولی خدای من که هست؛
منم الله وکیلی ذات سالمی دارم که البته برای شیما این به تنهایی کافی نیست،و علاوه بر این
همیشه سعی میکنم طوری رفتار که همسرم از چیزی ناراحت نشه.
ولی خب بازم مواردی پیش میاد که دست من نیست؛
زمان کرونا، روابط عمومی بیمارستان یه عکس از پرسنل اورژانس گذاشت توی صفحه ی اینستاش،
مثلا برای قدردانی و تعریف و تمجید خیرِ سرمون!
منم یه گوشه ی اون عکس ایستاده بودم داشتم ماستم رو می خوردم.
بعد از اون اینترنهای بیمارستان اومدن زیر اون پست کامنت گذاشتن:
وای دکتر استاد که خیلی خوبه
وای دکتر استاد که خیلی مهربونه
وای دکتر استاد که خیلی کوفته
خیلی زهرماره
خیلی فلان و بهمان و بیسار
همین باعث شد،شیما اعصابش خرد بشه!
یکی دو روزی با من سرسنگین بود و در حد یه کلمه دو کلمه با من حرف میزد.
میدونستم از یه چیزی ناراحته؛
هر چی به مغزِ ناقصم فشار می آوردم نمی تونستم حدس بزنم جریان چیه ؟!
خلاصه بعد از چند روز پرس و جو کردن با عصبانیت و تمسخر گفت:
«خوب میری بیمارستان خودت رو مظلوم و مهربون نشون میدی واسه همه ….!
تو نمی خوایی دست از این کارات برداری؟!
همه اش جلب توجه
همه اش جلب توجه….!»
گفتم :what؟؟
گفت :
«زهرمار و وات؟
من از همه چیز خبر دارم…..!»
گفتم:
« یا قمر بنی هاشم !
از چی خبر داری که من خودم خبر ندارم؟!!»
گفت : «تو خبر نداری؟»
گفتم: «نه بخدا…..»
اون موقع من اصلا صفحه ی روابط عمومی بیمارستان رو فالو نمیکردم.
شیما هم اینو میدونست.
گفتم :
«بگو ببینم چی شده؟!
تا صبحم که بپرسی من چیزی یادم نمیاد»
نفس عمیقی کشید؛
معنیش رو خوب می دونستم:
«الان پدرتو در می آرم….»
گوشی ش رو آورد و پست رو نشونم داد،
کامنت ها رو خوند.
با حالت بازپرس های دایره ی جنایی پلیس پرسید :
«چرا این دخترا ازت تعریف کردن؟!»
گفتم :چه تعریفی؟!
گفت :
«بیا مثلا این گفته تو خیلی خوبی …!!»
یه لحظه هنگ کرده بودم،
نمی دونستم چی باید بگم؟
با خودم فکر کردم :
«خب…
منکه کار بدی نکردم؛
بنابراین خیلی قاطع گفتم:
«خب من خوبم دیگه !!
من راه میرم از دور داد میزنه آدم خوبیم.»
و ادامه دادم:
«خوب بود می نوشتن استاد چه آدم هیزیه ….؟!!»
شیما چند لحظه ساکت شد،
بعد لبخندی زد و گفت :
شانسین گَتیردی، بوشبوشونا ماستمالامادین😄
سال ۱۳۹۵ بود،چند روزی میشد که پدرم یکم تنگی نفس پیدا کرده بود.
۶۴سال داشت،سالم و ورزیده بود،همیشه درست زندگی کرده بود،غذای سالم و به قائده می خورد،
ورزش میکرد
هیکل فیت و قشنگی داشت،یک گرم چربی اضافه تو بدنش نبود
یه دندون خراب نداشت
اصلا نمی دونست دکتر کیه ؟!!
مریضی چیه؟!
دفترچه بیمه اش از روزی که صادر شده بود حتی یک برگش هم کنده نشده بود.
بهش گفتم :
«بابا !
بیایید بیمارستان تا براتون یه CT بنویسم»
بیچاره فرداش اومد
فردایی که به بدترین روز زندگی من تبدیل شد.
هیچوقت یادم نمیره
محجوب و سر به زیر اومد اورژانس
با هم رفتیم CT و …..
لعنت به این زندگی
نمی تونستم چیزی رو که میدیدم باور کنم.
پدر مظلوم و آروم من
پشت و پناه زندگیم
کسی که قلب و روحم تو دستای زبر و ورزیده اش جا خوش کرده بود
کسی که مثل یه کوه استوار و ساکت بود
سرطان گرفته بود
بدترین و نادرترین و کشنده ترین سرطان ریه:
مزوتلیومای لاکردار
پاهام شل شده بود
دستام انگار هزار کیلو شده بودن،نمیتونستم کلیشه ی CT رو توی دستام نگه دارم
حجره ام خشک شده بود و صدام توی گلو خفه شده بود
میدونستم نهایتا تا چهل روز دیگه پدرم خواهد مرد….
از اون روز دنیا برام سیاه شد
پدرم پرکشید و رفت
اون چشم های خاکستری مظلوم
اون صدای گرم و ارامش بخش
اون لبخند باوقار و وزین
از این دنیا رخت بست و رفت
یادمه سی تی رو برده بودم پیش استاد جراحی توراکسم
میخواستم ازش خواهش کنم برای انجام بیوپسی
منشی ش قبول نمیکرد
می گفت دکتر وقت ندارن
خودم رومعرفی نکردم
گفتم:
میشینم اخرین مریض منو بفرست تو
گفت :باشه ولی قول نمیدم،برو بشین
مطب غلغله بود، روی یه صندلی نشستم
پاکت CT توی دستم بود و بدون اختیار گریه میکردم
سرم رو انداخته بودم پایین و بلاانقطاع گریه میکردم
بعد از چند لحظه منشی و چنتا از مریض دورم جمع شدن
نمی تونستم جلوی اشک هام روبگیرم
منشی گفت:
اقا!
حالت خوبه؟!
نمی تونستم حرف بزنم
یه نفر گفت:
این اقا رو بفرستین بره تو
ایرادی نداره
رفتم داخل ،استادمون تا منو دید از جاش بلند شد،اومد جلو :
«چی شده استاد؟! »
بعد دستم روگرفت و کنار خودش نشوند
زبونم نمی چرخید بگم بابا مزوتلیوما گرفته
فقط اشک می ریختم
من ۳۵ روز برای پدرم گریه کردم
مجبور بودم به مادر و خواهربرادرم دروغ بگم و امید الکی ایجاد کنم
چطور میتونستم بگم بابا داره می میره؟!
۳۵ روز،
ذره ذره اب شدن پدرم رو جلوی چشمام دیدم
درحالیکه به خانواده و خود پدرم دروغ میگفتم و روحیه می دادم و شوخی می کردم
ولی میدونستم بابام می میره
بعد ۳۵ روز پدرم اخرین نفس هاش رو کشید ،
توی خونه بود
خودم پیشش بودم
با همین دستهای خودم احیاش می کردم
همینطور که اشک از چشمام سرازیر بود ماساژ قلب میدادم
یکی از دندهاش زیر دستم شکست
الهی دستم بشکنه بابا
الهی دستم بشکنه
نباشم من
دلم میخواست ماساژ رو ول کنم،دستاش رو بگیرم و بگم
بابا …
بابا ،
الهی بمیرم من برات که دنده ت رو شکوندم
بابا منو ببخش
بشکنه دست من ،
کاش من می مردم
پدرم ولی ، اروم و ساکت بود
مثل همیشه
با حیا و محجوب
پر کشید و رفت….
و من تنهای تنهای تنها شدم
یتیم و ترسیده
بی پناه و آواره
پدرم که رفت،
همه چیز من رو با خودش برد
همه چیز من
از اون روز، منم مردم
مرگ پدرم مثل طوفان داغی بود که روح رو از بدن من پوست کند و برد
اگه خودم پدر دو پسر نبودم
تو این ۱۰ سال
۱۰ بار خودکشی کرده بودم
من ۲۹ سالم بود که ازدواج کردم.
تو اصفهان رسم اینه که برای جهاز دختر تلویزیون نمیدن؛ تلویزیون رو باید پسر بیاره.
البته خانم من آذریه، ولی خب تلویزیون افتاد گردن من.
تازه فارغالتحصیل شده و کارم رو تازه شروع کرده بودم.
یه LCD سامسونگ ۴۲ اینچ خریدم. خونهمون سالن بزرگی داشت و اون تلویزیون وسط سالن خیلی مسخره و کوچیک به نظر میرسید.
یه روز خانمم گفت: «شنیدم بانه لوازم خانگی میارن و ارزونتره. میریم یه نگاهی میکنیم، هم فاله هم تماشا.»
سوار ۲۰۶ شدیم و راه افتادیم سمت کردستان.
یادم نیست دقیقاً کجا بود؟!
فکر میکنم جاده کرمانشاه به سنندج بود؛
یه جاده کوهستانی باریک و پرپیچوخم، شبیه چالوس قدیم.
رسیدیم به یه خاور پر از بار که تو سربالایی با قسم و آیه، آرومآروم میرفت.
از عقبش دود سیاهی هوای پاک کوهستان رو می آلود!
سه تا ماشین هم پشتش گیر کرده بودن؛ ماشین سوم ما بودیم.
حدود بیست دقیقه پشت خاور رفتیم. جاده پرپیچوخم بود و دید مناسبی برای سبقت نداشتیم.
تا اینکه ماشین اول سبقت گرفت. ماشین بعدی هم پشت سرش رفت.
گفتم خب، این دوتا دید دارن که سبقت گرفتن؛
منم میتونم به اینا اعتماد کنم.
دنبالشون رفتم؛
به محض اینکه خاور رو رد کردم و برگشتم سمت راست،سر یه پیچ ، پیکاپ پلیس از روبهرو اومد.
داشتم با خانمم حرف میزدم و میخندیدم. حس کردم یکی از سرنشینهای پلیس دستش رو تکون داد، ولی اینقدر سریع رد شد که مطمئن نبودم.
به خانمم گفتم:
«این پلیسه با ما بود؟»
گفت:
«نمیدونم، حواسم نبود.»
به مسیرم ادامه دادم.
کمی جلوتر تقریبا رسیده بودیم به بالای ارتفاعات،
فضا باز شده بود،دو طرف جاده حدود۱۰۰متر زمین مسطح بود.
از دور دیدم یه سرباز وسط جاده ایستاده؛ همین که ماشین من رو تشخیص داد، شروع کرد با تابلو اشاره کردن:
بزن کنار…
ایستادم.
گفت:
«مدارک ماشینت رو بردار، با من بیا.»
کنار جاده یه کلانتری یک طبقه با دیوارهای سفید بود ، یه ماشین پلیس پشت به جاده روبروش پارک شده بود.
رفتیم کنار ماشین،سرباز ایستاد و به کسی که توی ماشین نشسته بود گفت:
«جناب سرهنگ، اون ۲۰۶ سفیدی که گفتی، گرفتمش.»
جناب سرهنگ سمت شاگرد نشسته بود،سبیل پر پشت فندقی براقی داشت،از بغل شبیه استالیل بود!
گفتم:
«سلام جناب سرهنگ.»
همینطور که داشت روبروش رو نگاه میکرد،بدون اینکه جواب سلامم رو بده گفت:
«مدارک ماشین.»
مدارک رو دادم. پرت کرد تو داشبورد، درش رو بست و گفت:
«ماشینت توقیفه، میره پارکینگ.»
پرسیدم: واسه چی؟!
برگشت طرفم،خود استالین بود!
با عصبانیت و تحکم و تعجب گفت:
«رئیس پلیس کل استان بهت دستور توقف داده، محل ندادی، خندیدی و رد شدی رفتی؟»
همون لحظه فهمیدم اون اشاره ماشین پلیس با من بوده.
گفتم:
«جناب سرهنگ، به خدا متوجه نشدم. اگه میفهمیدم حتماً می ایستادم.»
گفت:
«این حرفها رو به خودش بزن. تیمسار خودش بیسیم زده گفته این ۲۰۶ سفید رو نگه میداری، مدارکش رو میگیری، ماشینش هم میره پارکینگ. دست من نیست،دستور از بالاست.»
گفتم:
«خب بیسیم بزنید بهشون، خودم توضیح میدم.»
عصبانی شد:
«این بیسیم وسیله کاریه! مگه وسیله چونه زدن توئه؟»
دیدم همه راهها بستهست. با خودم گفتم بذار از اینکه دکترم سوءاستفاده کنم، شاید فرجی شد.
گفتم:
«جناب سرهنگ، من خودم پزشکم، واقعاً به قوانین احترام میکنم»
تا گفتم پزشکم، برگشت گفت:
«تو پزشکی؟»
گفتم:
«بله.»
گفت:
«من صبح رفتم دستشویی، داشتم صورتم رو میشستم، دستم رو کردم تو دماغم، یهو دماغم خون افتاد. خون زیادی هم اومد. چرا؟»
گفتم:
«ممکنه مخاط داخل بینیتون خشک بوده. یه رگ ریزی آسیب دیده و خون اومده.»
گفت:
«خب چیکار کنم؟»
گفتم:
«یه پمادی هست به اسم تتراسایکلین یک درصد. داخل بینیتون رو با اون چرب کنید.»
داشبورد رو باز کرد، یه پلاستیک دارو درآورد و شروع کرد گشتن.
با خودم گفتم:
«حالا تتراسایکلین یک درصد که نیست تو این پاکت…»
یهو یه تتراسایکلین یک درصد درآورد!
گفت:
«همینه؟»
گفتم:
«بله، دقیقاً همینه.»
روش رو خوند:
«پماد چشمی تتراسایکلین یک درصد.»
برگشت گفت:
«این که روش نوشته پماد چشمی! تو دکتری!؟
برای چی الکی میگی؟»
گفتم:
«درسته نوشته پماد چشمی،
ولی نگاه کنید نوکش چقدر کشیده و باریکه. راحت میتونید ببرید داخل بینی و چرب کنید. به خاطر شکل سریش گفتم این رو استفاده کنید.»
متقاعد شد.
مدارکم رو از داشبورد درآورد و داد دستم.
گفت:
«برو!
ولی دفعه دیگه وقتی پلیس بهت میگه وایسا، وایسا.»
مدارک رو گرفتم ،
تو پوست خودم نمیگنجیدم.
رفتم سوار ماشین شدم.
خانمم گفت:
«چی شد؟ چیکارت داشتن؟»
گفتم:
«هیچی…
فقط شانس آوردیم صبح این جناب سرهنگ دستش رو کرده بود تو دماغش؛ وگرنه الان باید من و تو پیاده میرفتیم اصفهان.»
شیفت عصر بود. چند تا اینترن دور میزم نشسته بودن، منم داشتم براشون از روی نوار قلب، آریتمی توضیح میدادم.
اوضاع آرومآروم داشت پیش میرفت که یهو صدای آمبولانس اومد.
پرستار تریاژ، مریض رو سریع سطحبندی کرد و فرستادش داخل. همراههاشم اومدن؛ دوتا پسر جوون بودن با یه مرد سنبالا.
مریض یه زن نسبتاً چاق و مسن بود، حدوداً پنجاهوپنج سالش میخورد.
دائم سعی میکرد چادر خاکیش رو بکشه دور خودش، دستش رو شکمش بود، اخم داشت.
ظاهراً یه ماشین با سرعت کم زده بود به حاجخانم.
همراههاش نگران بودن و دائم از من میخواستن عجله کنم.
بعد از یه معاینهی اولیه، دستگاه سونوگرافی پورتابل رو برداشتم و بردمش پشت پاراوان.
چند بار پروب رو جابهجا کردم، دقیقتر نگاه کردم… یهو خشکم زد!!
اولش فکر کردم اشتباه میکنم، ولی نه… چیزی که میدیدم درست بود:
«یه جنینِ کامل تو شکم حاجخانم داشت بایبای میکرد،
خوشحال و شادان…»
تعجبم رو نمیتونستم قایم کنم.
آروم پرسیدم:
«خانم… شما باردارید؟!»
زن یه لحظه زل زد تو صورتم، بعد با تعجب و یه خندهی عصبی گفت:
«نه آقای دکتر…
وا… این چه تشخیصیه؟!»
گفتم:
«الان که شده، شما واقعاً باردارید.»
زن صداشو برد بالاتر، دستشو زد به سرش:
«وای خدا مرگم بده…
آقای دکتر چی میگین؟
خاک تو سرم…
من داماد دارم، عروس دارم، نوه دارم…؟!»
محکم گفتم:
«خانم، من شوخی ندارم. این چیزیه که دارم تو تصویر میبینم.»
یکی از پسرها اومد جلو، با عصبانیت نگام کرد، انگار تقصیر من بود:
«حاجخانوم، آقای دکتر چی میگه؟!»
پیرمرده تا اون لحظه یه گوشه ایستاده بود، ساکت.
زل زده بود به زمین. معلوم بود هنوز کلاً مغزش هنگ کرده.
رو به زن گفتم:
«چطور تا حالا نفهمیده بودین؟ یعنی هیچ علامتی نداشتین؟»
زن زد زیر گریه:
«آخه من همیشه دلدرد و سوزش معده داشتم. بعضی وقتا حس میکردم یه چیزی تو شکمم تکون میخوره.
به جوادآقا عطار که گفتم، میگفت باد تو شکمته، نفخ داری.
منم همش داروی عطاری میخوردم…»
یهو یکی از پسرها پرید وسط حرفش و خندید:
«بله… چه نفخی هم!»
زن خجالت کشید، سرشو انداخت پایین:
«بعدشم اشتهام زیاد شده بود… خب خودمم یه کم تپلم دیگه… من اصلاً جوونیهام ویار نداشتم، الانم نداشتم…»
یهو انگار یه چیز مهم یادش اومد، آروم گفت:
«آقای دکتر… من یائسهام… مگه میشه آدم یائسه حامله بشه؟»
گفتم:
«ممکنه چیزی که شما فکر میکردین یائسگیه، هنوز یائسگی کامل نبوده باشه. گاهی حتی بعد از چند ماه که قاعدگی قطع میشه، ممکنه دوباره تخمکگذاری اتفاق بیفته و آدم باردار بشه.»
زن فقط زل زده بود به دهنم.
با خنده گفتم:
«حاجخانوم کاریش نمیشه کرد دیگه، هر چی که هست، این دستهگل فعلاً کاشته شده.»
برای سونوگرافی فرستادمش رادیولوژی بیمارستان.
متخصص رادیولوژی معاینه کرد و گفت:
«هشت ماههست… بچهم سالمه.»
زن دوباره برگشت اورژانس. من براش ویزیت اورژانسی زنان گذاشتم و بعد با آنکال زنان تلفنی حرف زدم.
بعد از شنیدن شرح حال گفت:
«چون ضربه خورده و نشت مایع هم داره، احتمال زایمان زودرس هست. آمادهش کنین، بفرستینش فعلاً زایشگاه و پروندهی اتاق عملم براش تشکیل بدین.»
کمکم خبر تو کل اورژانس پیچید. تقریباً همه فهمیده بودن چه خبره.
پیرمرده یه گوشه نشسته بود. دوتا زن جوون به جمع همراهها اضافه شدن.
چند ثانیه بعد، دوتا پسر رفتن سمتشون و ماجرا رو گفتن.
چشمهای خانمها گرد شد، دست گذاشتن رو دهنشون، خشکشون زد.
منشی که تازهوارد اورژانس شده بود و کلاً از ماجرا خبر نداشت، پرونده رو برداشت و گفت:
«آقای امیرخانی، پدر نوزاد بیاد فرم رضایت رو امضا کنه.»
پیرمرده آروم، خرامونخرامون اومد جلو، گفت:
«بله.»
منشی گفت:
«باباجان… گفتم پدر نوزاد، نه پدربزرگ!»
پیرمرد با خجالت گفت:
«من… پدرشم.»
منشی عینکشو جابهجا کرد و از بالای عینکش زل زد توی چشمای پیرمرد و گفت:
«واقعاً…؟»
پیرمرد بادی به غبغب انداخت و گفت:
«مثل اینکه… واقعاً.»
کل اورژانس ترکید از خنده.
پیرمرد سرشو به دو طرف چرخوند، انگشتشو محکم کوبید داخل استامپ و زد پای برگهی رضایت عمل.
داشتم صحنه رو نگاه میکردم که صدای احمدی تو گوشم پیچید که با خنده میگفت:
«نفهمیدیم حالا این زنگوله پای تابوت دختره یا پسر…»
امروز دختردایی ۲۴ سالم داشت میگفت:
«شما چون سنتون بالاست، این چیزا رو درک نمیکنین…
تو یه دنیای دیگه بزرگ شدین.
سنتی و واپسگرا هستین.
شوگر ددی، شوگر مامی، ازدواج سفید و این مدل رابطهها الان کاملاً عادیه…»
خندیدم…
گفتم:
فکر میکنی این چیزا مال نسل شماست؟
وقتی من ۲۰ سالم بود (حدود ۲۵ سال پیش)، یه همکلاسی دختر داشتم که تقریباً هر روز عصر زنگ میزد خونهمون. با یه سؤال درسی شروع میکرد، آخرش هم از هر دری حرف میزد.
یه روز گفت:
«فلان پسره تو کلاس از من خوشش میاد…
ولی من اصلاً اهل این مدل ازدواج نیستم.
میخوام با یه پیرمرد پولدار ازدواج کنم…
بعدش هم یه دوستپسر خوشگل اهوازی برای خودم پیدا میکنم.
خرج پسربازیمم هم همون پیرمرده میده!»
اون موقع نه اینستاگرام بود،
نه تیکتاک.
اصلاً موبایل مثل امروز دست همه نبود، چه برسه به اینترنت.
نه کسی اصطلاح «شوگر ددی» شنیده بود،
نه «شوگر مامی».
درسته ما پیر شدیم…
ولی خیلی از چیزایی که امروز فکر میکنین کشف نسل خودتونه، ما سالها قبل تئوریزه و اجرایی کردیم.
شما فقط براش اسم گذاشتین 😉
یه همکار جدید داریم.
اونقدر نیتیو آلمانی حرف میزد که مطمئن بودم اتریشیه.
یکم با هم حرف زدیم، رفتیم یه سیگار کشیدیم.
ازم پرسید:
«اهل کجایی؟»
منم جملهٔ معروف رو گفتم:
Ich komme aus dem Iran.
همون جملهٔ زهرماری که تقریباً همهٔ مهاجرها از همون جلسهٔ اول کلاس آلمانی یاد میگیرن…
کاش هیچوقت مجبور نبودم آلمانی یاد بگیرم.
کاش هیچوقت مجبور به مهاجرت نمیشدم.
کاش ایران جایی بود که میشد با خیال راحت بچه بزرگ کرد…
بدون اینکه نگران آیندهش باشی.
بدون اینکه بترسی تنها توی کوچه دوچرخهسواری کنه.
بدون اینکه نگران باشی چون سهمیه و رانت نداره، نتونه رشتهٔ مورد علاقهش رو بخونه یا شغل مورد علاقهش رو پیدا کنه.
مافیای کنکور…
مافیای ورزش…
مافیای دین…
مافیای کار…
بگذریم…
بدون اینکه من چیزی بپرسم، گفت:
«من از مجارستان اومدم.»
بعد با لبخند ادامه داد:
«توران…»
فکر کردم اشتباه شنیدم.
با تعجب گفتم:
«توران؟!»
خندید و گفت:
«آره… همون تورانی که شما ایرانیها میگید.»
ایران و توران…
برام جالب بود.
مجارها خودشون رو در بعضی روایتهای تاریخی و فرهنگی به دنیای استپهای آسیای میانه و مفهوم «توران» نزدیک میدونن؛ مفهومی که برای ما ایرانیها بیشتر با شاهنامه و روایتهای ایران باستان شناخته میشه.
همین نشون میده شاهنامه فقط یه کتاب شعر نیست؛ اثریه که قرنها از مرزهای ایران گذشته و هنوز هم اسمها و روایتهاش در جاهای مختلف دنیا زندهان.
بعد یکی مثل احمق شاملو پیدا میشه که با ژست روشنفکری میگه از فردوسی و شاهنامه خوشش نمیاد، و عدهای هم بدون اینکه حتی درست خونده باشنش، همون حرف رو تکرار میکنن.
من نمیگم شاهنامه مقدسه.
ولی انکار کردن تأثیرش روی فرهنگ و تاریخ این منطقه، بیشتر شبیه نادیده گرفتن واقعیته.
خسته شدم…
احساس میکنم هنوز هم نتونستم حق مطلب رو ادا کنم.
ولش کن…

