دوستانی که از وضعیت فاجعهبار زنکشی و قتلهای ناموسی نتیجهگیری میکنن دلیلش عدم حمایت توسط مردهاست و مشکل فرهنگیه و ملت ایران عقبافتاده است و… بد نیست بدونن:
شما اگر همین امروز قوانین امریکا یا فرانسه رو به گونهای تغییر بدید که نظام قضایی از زنکشی حمایت کنه و دختر و زن رو جزوی از اموال پدر و شوهر بدونه از همین فردا شاهد انواع زنکشی با جدیدترین روشها در مارسی و یوتا خواهید بود. جوامع گهوارهی انواع بیماریها و ناهنجاریها هستن و مردسالاری سمی هم چیزی نیست که مختص فرهنگ ایرانی یا حتی اسلامی باشه.
در چنین شرایطی قانونه که درست و نادرست رو برای شهروندها تعیین میکنه و مشت آهنین سیستم انتظامیه که جلوی فجایع اجتماعی اینچنینی رو میگیره.
مسالهی زنکشی در ایران با مزخرفاتی مثل «فرهنگسازی» یا حمایت مردها از زنان کوچکترین تغییری نمیکنه و تا روزی که حکومت جمهوری اسلامی و قوانین بدوی شریعت بر ایران حاکم باشن با قوت کامل پابرجا خواهد بود.
نادر سلطانپور @NaderSoltanpour میگه فقط ۱۷ درصد معترضین دی ماه در حمایت از پهلوی شعار دادن. ازش میپرسن این آمار رو از کجا آوردی؟ ارجاع میده به بیبیسی فارسی!
مرحلهی بعدی اینه که بگه ٪۸۳ مردم خواهان ابقای نظام اسلامی با اصلاحات هستن و به عنوان سند ارجاع بده به خبرگزاری تسنیم :)))
#IranMassacre #Abdanan
ببینید واقعیتش همه جای دنیا «بددهنی غیرضروری» برای همه تخمی به نظر میاد، غیر از کشورهای اسلامی و فرهنگهای نرسالار که این چیزها فقط برای خانمها تخمیه و برای آقایون بامزه.
1
17
342
*
- یه روز تو یه مغازه با خانمی آشنا شدم که لهجهی خاصی داشت. ازش پرسیدم:
- خانم، از لهجهتون حدس میزنم فرانسوی باشید.
ـ نه، بلژیکیام.
ـ عجب، بلژیک.
ـ بلژیک رو میشناسی؟
ـ آره، بمب و گلوله و برف. این تمام چیزیه که از بلژیک یادمه.
ـ پس زمان جنگ اونجا بودی!
ـ آره.
ـ با لشکر ۱۰۱ هوابرد؟
ـ بله.
ـ تا حالا برنگشتی بلژیک؟
ـ نه، نمیخوام برگردم.
ـ ولی حتما باید برگردی. مردم باستون هیچوقت لشکر ۱۰۱ رو فراموش نکردن. تمام شهر پر از یادبودهای شماست. هر سال مراسم و جشنهای مختلفی برگزار میکنن. زنها و مردهای شهر یونیفرم ارتش امریکت رو با نشان عقاب لشکر ۱۰۱ میپوشن و نبرد رو بازسازی میکنن!
دخترم هم اونجا بود و تمام این حرفها رو میشنید، ولی من همچنان اصرار داشتم که نمیخوام برگردم. تا اینکه دخترم گفت:
ـ بابا، حتی اگه هیچ دلیل دیگهای برای برگشتن نداری، حداقل باید بریم به قبرستونی که همرزمهات اونجا دفن شدن سر بزنیم و بهشون ادای احترام کنیم.
بالاخره قبول کردم. همین تصمیم آغاز ماجرایی شد که زندگی من رو تغییر داد.
وقتی به بلژیک برگشتم با یه افسر بلندقد چترباز هلندی آشنا شدم که منو به همون جایی برد که زمان جنگ سنگر کنده بودیم. همون سنگر خودم.
اونجا تمام خاطراتی که سالها گوشهی ذهنم دفن کرده بودم یهدفعه زنده شدن. انگار همه چیز دوباره جلوی چشمم اتفاق میافتاد. حتی صدای توپخونه رو دوباره میشنیدم.
این تجربه عمیقا منو تکون داد. من سالها به عنوان یه معلم، زندگی آروم و راحتی داشتم. اما حالا تمام اون خاطرات برگشته بودن و باعث شدن یه حقیقت رو دوباره به یاد بیارم. اینکه به عنوان یه شهروند امریکایی و یه سرباز، هنوز مسئولیتی روی دوشم دارم. مسئولیت اینکه به نسل جوون امریکا یادآوری کنم:
دوستان من، آزادی مجانی به دست نمیاد. یکی باید بهاش رو بپردازه و همهی ما باید آماده باشیم که هر وقت لازم شد، این بها رو بپردازیم.
*وینسنت اسپرنزا، کهنهسرباز آمریکایی جنگ جهانی دوم و از نیروهای لشکر ۱۰۱ هوابرد.
پ.ن: آزادی گاهی اوقات سالهای سال از نگاهها پنهان میشود. میرود. فرار میکند. حتی ممکن است آن را ببینی ولی در آخرین لحظه از چنگالت بگریزد. آزادی جاهای بدی را برای پنهان شدن انتخاب میکند. زیر لایهها سرکوب، ته درهی فقر، حتی ممکن است سر از کولهی سربازان خارجی دربیاورد!
مهم این است که با تمام وجودت بخواهی، ناامید نشوی و همیشه به دنبالش باشی. آزادی به سادگی و راحت به دست نمیآید. آزادی را باید به سختی پیدا کرد، و با چنگ و دندان به دست آورد.
12
382
همیشه طرفدار «زندگی کردن» بودم و به نظرم هر قدمی که مردم در داخل ایران در راستای آزادی و عقب روندن بنیادگرایی بردارن اتفاق مثبتیه، حتی اگر به خواست بخشی از خود رژیم و در مسیر اصلاحات نمایشی باشه، اما هضم این صحنهها و اداها برام راحت نیست. نه اینکه از نفس این کار بدم بیاد، ولی درک نمیکنم این همه آدم وسط کشور و شهری که چند سال پیش بهترین جووناشو به خاطر حجاب کشتن و کمتر از یک سال پیش مردم اهل شادی و رقصش رو به رگبار بستن و سر بریدن و قتلعام کردن جمع شدن که با ترکیب روسری و جین و شال بنفش و دستمال سبز مثل یه مشت اسلامگرای جهشیافته جلوی دوربین کرشمه بیان و قر بدن که همون «مردم رو شاد کنن»؟ واضحه که نه. شادی مردم ذرهای برای این اوباش ارزش نداره. خودشونم میدونن کسی با این کارا شاد نمیشه و این برنامهها هم برای اینه که یه وقت خدای نکرده کیفیت زندگیای لاکژریشون تو این وضعیت ذرهای افت کنه. این بیمایهترین سلبریتیهای ایران اگر واقعا بخوان دل مردم رو شاد کنن راهها و الگوهای زیادی دارن. مساله اینه این چیزی نیست که واقعا میخوان.
#IranMassacre
پخش هری پاتر HBO که انتقادات بعضی از عاشقان کتابها از حالا نسبت بهش شروع شده [بازیگر سیاهپوست برای اسنیپ، فضای تاریک و شباهت بیش از حد طراحی صحنه به فیلمها] از کریسمس شروع میشه هفت فصل در ده سال (یا شاید بیشتر) که هر فصل هشت قسمت یک ساعته داره و طبیعتا جزییات خیلی بیشتری نسبت به فیلمها. ضبط فصل دوم از حالا شروع شده. #HarryPotter
19
2,124
این گفتگوی شهلا شفیق -بازخوانی پرسمان دین در افق ایران آزاد- رو گوشکنید. شنیدنش جالبه و برای خیلیها واجب. youtu.be/FYjhd4iR6p4?si=4A5v…
19
649
یکی از چیزایی که بعد از مهاجرت به شکل قابلتوجهی عوض میشه احساساتیه که از بویایی میگیری. بعضی از بوهایی که تو خونهها و خیابونای ایران میاومد اینجا کمکم فراموش میشن و یه سری بوهای جدید که برای مغزت آشنا نیستن جاشونو میگیرن تا به مرور عادی و آشنا شن.
ولی یه روز یهو یه محرک محیطی یا مغزی باعث یادآوری یکی از اون بوها میشه و یه راست پرتت میکنه وسط پارک لالهیتهران یا لبآب رشت.
وقتی میگم هرکی صرفا مشغول کوبیدن پهلویه اصلاحطلبه کنایه نمیزنم. این حرف تحقیر و فحش هم نیست. واقعیته. خود من هم اگه ظرف این چند سال با شاهزاده به جایی نرسیم مجبور میشم ایدهها و استراتژیمو به سمت اصلاح رژیم ببرم و فکر دیگهای به حال خودم و مملکتم بکنم. در واقع این خود منم که بعد از «اتحاد برای براندازی با جمع شدن حول محور پهلوی» هیچ ایدهی دیگهای جز اصلاح رژیم فعلی ندارم و مطرحش میکنم شاید منتقدان پهلوی ایدهای بدن. اما متاسفانه سوزنشون روی اینکه چی نمیخوان گیر کرده و اونقدری شجاعت ندارن که بگن چی میخوان.
مفهوم «افق انتظار» در فلسفه تاریخ راینهارت کوزلک میگه تصور ما از آینده فقط یک خیال شخصی نیست، بلکه بخشی از شیوهی تجربه و فهم تاریخه.
این مفهوم میگه یکی از ترسناکترین اتفاقاتی که میتونه برای یک ملت بیفته از دست دادن گذشتهش نیست، از دست دادن «توانایی تصور آینده» است. چون گذشته رو میشه تحریف کرد، اما وقتی آینده از ذهن آدمها پاک بشه، دیگه حتی نمیدونن برای چی باید بجنگن. به خاطر همینه که بعضی نسلها تمام عمرشون رو صرف پس گرفتن فردایی میکنن که هرگز تجربهاش نکردن.
12
311
وقتی به طور همزمان به مدارس دخترانهی ما در سرتاسر کشور حملهی شیمیایی کردند کوچکترین صدایی از نهادهای حقوقبشری و فعالین اروپایی بلند نشد جز اینکه فرمودند «محکوم میکنیم!»،
ما هم گفتیم حتما باید قتلعام شویم تا خبری بشود.
وقتی به طور همزمان یکی از بزرگترین قتلعامهای مردم غیرمسلح در تاریخ بشر را در خیابانهای صدها شهر ایران برپا کردند باز هم صدای خاصی از اروپاییها بلند نشد، وجدانی بیدار نشد و فقط «محکوم کردند»!
اینبار گفتیم شاید باید تهدید و خطر واقعی را از نزدیک ببینند و بر سر خودشان بیاید تا نه وجدان، بلکه غریزهی حیاتشان روشن شود!
حالا در خاکشان بمبگذاری میشود، به فروشگاههای مواد غذاییشان حملهی سایبری میشود، و هزاران مدرسه در سراسر اروپا با خشونتآمیزترین پیامهای ممکن تهدید شدهاند. فکر میکردیم هرچه باشد اینها روی نسل آینده و بچههای عزیزشان حساسیت خاصی داشته باشند اما باز هم نه، فقط محکوم کردند!
اروپا مسخ شده. مثل یک خرمگس غولپیکر روی تخت افتاده و ناله میکند که آه سرد است، گرسنهام و نفت و گاز و کارگر ارزان میخواهم. هنوز نفس میکشد اما برای رودررو نشدن با خطر وانمود میکند که مرده. روسیه و امریکا دو سر تابوتش را گرفتهاند و تنها سوال باقیمانده این است، کجا دفنش کنیم.
#IranMassacre #SchoolBombThreats #ItalianSchools #Europe #HybridWarfare
یکی از تناقضهای تلخ تاریخ اینه که آدمهایی که در یک دوران تاریک زندگی میکنن، آینده رو با امکانات همون دوران تصور میکنن. برای همین گاهی حتی پایان یک فاجعه هم غیرممکن به نظر میرسه. انگار زندانی بخواد دنیای بیرون رو فقط با چیزهایی تصور کنه که از پشت میلهها دیده.
یکی از نقدهای پرتکرار به پهلوی و طرفدارانش زیر توییت قبلیم رو اینجا جواب میدم.
در جواب افرادی که دایم تکرار میکنن «راهکار رضا پهلوی برای براندازی» چیه؟
قبلتر بحث پذیرش واقعیت شد. اولین قدم اینه که یاد بگیریم واقعیت صفر و یک نیست. براندازی هیچ راهکار قطعی و فرمول مشخصی نداره و همهی رهبران مبارز با سیستمهای توتالیتر در طول تاریخ با مجموعهای از تلاشها پیش رفتن تا ظرف سالها یا دههها به هدف برسن. انتظار برای معرفی راهکار واضح و مشخص برای براندازی سیستمی به پیچیدگی جمهوری اسلامی نتیجهی تفکر کودکانه است.
اما،
راهکارها و تلاشهای رضا پهلوی:
- فراخوان تظاهرات (تا امروز هیچ فرد یا گروهی رو نداشته و نداریم که توانایی ایجاد بسیج میلیونی در سطح کشور داشته باشه).
- درخواست مکرر نافرمانیهای مدنی مثل اعتصابات
- درخواست از خارجیها برای کمک نظامی به معترضین
- سخنرانیهای متعدد و دیدار با سیاستمداران دنیا برای لابی و جلب حمایت (در این زمینه هم هیچ فرد یا گروهی حتی امکان نزدیک شدن به تواناییها و روابط پهلوی رو نداره).
- شفافیت در مورد سکولاریسم که مهمترین نقطه ضعف و حلقهی گمشدهی ملت ایران برای عادی زندگی کردنه و تاکید دایم روی دموکراسی و حق ملت برای تعیین سرنوشت.
- ارایهی برنامه برای دوران گذار (باز هم مشابهش رو در سایر اپوزسیون نداریم و اصولا هیچ فرد یا گروهی جز پهلوی کوچکترین برنامهای برای قبل و بعد از تغییر رژیم نداره).
- راهاندازی یا حمایت از سازوکارهای ارتباطی برای ریزش نیروهای حکومت (از جمله کارزار همکاری ملی و مسیرهای اعلام آمادگی برای همکاری).
- ارایه چشمانداز بازسازی اقتصادی ایران (حمایت از طرحهای مربوط به احیای اقتصاد، جذب سرمایه و بازسازی کشور پس از تغییر حکومت) و شفافیت سیاستهای بینالمللی برای جذب متحدین استراتژیک و جلب حمایت مستقیمشون (از جمله قول اتحاد و دوستی با امریکا و اسراییل که سایر اپوزسیون حتی حاضر به بیانش نیستن).
نتیجهگیری:
شاید با خودتون بگید اینا راهکار نیست، عملی نیست، به درد نمیخوره، مسخره است و… اما چیزی که باید یاد بگیرید اینه که (تکرار میکنم) هیچ راهکار واضح و مشخص کوتاهمدتی برای غلبه بر چنین رژیمی وجود نداره. ما در دنیای فانتزی بهترین تصمیمها و روشهای باینری نیستیم. دنیای واقعی با سعی و خطا پیش میره و چون بخش بزرگی از شما کمسن و سال هستید خیلی خلاصه توضیح میدم: براندازهای امروزِ پشت سر پهلوی همون مردمی هستن که سال ۸۸ با حمایت از موسوی قصد براندازی یا حداقل اصلاحات گسترده داشتن. نشد. طی این سالها روشهای مختلفی رو امتحان کردن تا به ناچار و با وحشیتر شدن رژیم به گزینهی کمک خواستن از پهلوی رسیدن. این مسیر هم برای ملت مسیر ابدی نیست و اگه جواب نده سراغ روشهای بعدی خواهند رفت.
اما ممکنه شما از همین امروز یا قبلتر به این نتیجه رسیده باشید که براندازی به کلی امکانناپذیره. این همون نقطهایه که ازتون میخوام شجاع باشید و از چیزی که بهش اعتقاد دارید دفاع کنید. بگید از نظرتون اصلاحات تنها راه باقیمونده است و لگد زدنتون به شاهزادهای که مردم داغدیده ازش در مسیر براندازی کمک میخوان به این دلیله که براندازی رو نشدنی میدونید، نه به خاطر اینکه فکر میکنید پهلوی راهش نیست، که اگر اینطور بود یا راهش رو نشون میدادید و یا سکوت میکردید تا خرد جمعی نتیجهگیری خودش رو بکنه و سراغ گزینهی بعدی بره.
پ.ن: شجاع باشید. اصلاحطلب بودن شهرت بدی پیدا کرده اما به عقیدهی من صد شرف داره به حامی این رژیم بودن و/یا بازی کردن در زمین رژیم با برچسبزنی، ناامید کردن مردم از نغییر و بافتن طناب دار برای حامیان پهلوی.
متاسفانه بخش بزرگی از جامعهی ایران به واقعیت آلرژی داره. شما با نپذیرفتن واقعیات نمیتونید تغییرشون بدید.
اگر مخالفین رژیم «برنامهی جدی بدون تکیه بر خارجیها» برای براندازی جمهوری اسلامی نداشته باشن «باید به اصلاحات تن بدن».
این یک واقعیت میدانیه. بیان کردنش گوینده رو اصلاحطلب نمیکنه و فحشهای شما هم تغییرش نمیده.
قبلا هم گفتم و تکرار میکنم، چه شما دوست داشته باشید چه نه، در حال حاضر رضا پهلوی نمایندهی براندازهای سکولاردموکرات ایرانیه و اگر بهش حمله میکنید که پایین بکشیدش یا طرفدار رژیم هستید یا اصلاحطلب. از نظر من هیچ ایرادی هم نداره که اصلاحطلب باشید اما همونطور که خیلیهاتون رضا پهلوی رو ناکافی میدونید و بازگشتش به ایران رو غیرعملی، باید راهکار خودتون برای عملی شدن اصلاح رژیم رو ارایه کنید وگرنه خواهناخواه در ظرف حامیان فرم فعلی رژیم قرار میگیرید. (کسانی که نه براندازی میخوان و نه حتی اصلاحات).
به واقعیت آلرژی نداشته باشید.
یا بپذیریدش و یا تا آخر عمر مثل اعضای کالتهایی مثل مجاهدین در توهم غوطهور بمونید. یا برانداز واقعی باشید که به تنها جریان برانداز لگد نمیزنه، یا اصلاحطلبی که راهکار میده و یا از رژیم فعلی حمایت کنید. هیچ چیز واقعی و غیر موهومی لابلای این گزینهها وجود نداره. هویت فکری داشته باشید و واقعیات رو هضم کنید، حتی اگر تلخ باشن.
دنیا در حال تلاش برای پیدا کردن فرمولیه که توش هم آخوند موندگار شه و هم برای غرب بیآزار باشه.
تنها چیزی که میتونه توی این برنامه تغییری ایجاد کنه ورود قدرت واقعی (لابی سنگینوزن در خارج و مبارزین مسلح در داخل) توسط مردم ایران به معادلاته. چیزی که به نظر نمیاد ما و هیچ بخشی از اپوزسیون برنامهای براش داشته باشیم. با ادامهی این درجه از انفعال توسط مخالفین رژیم بازگشت به مسیر اصلاحات اجتنابناپذیره.
دنیا در حال تلاش برای پیدا کردن فرمولیه که توش هم آخوند موندگار شه و هم برای غرب بیآزار باشه.
تنها چیزی که میتونه توی این برنامه تغییری ایجاد کنه ورود قدرت واقعی (لابی سنگینوزن در خارج و مبارزین مسلح در داخل) توسط مردم ایران به معادلاته. چیزی که به نظر نمیاد ما و هیچ بخشی از اپوزسیون برنامهای براش داشته باشیم. با ادامهی این درجه از انفعال توسط مخالفین رژیم بازگشت به مسیر اصلاحات اجتنابناپذیره.
باید خیلی ناآگاه و پرت باشی که فکر کنی ممکنه مردم ایران بدون حضور نیروی مسلح در کنارشون دوباره برای اعتراض به خیابون بیان و خودشونو در معرض گلولهی قطعی قرار بدن. چهل سال فرض محال و رویابافی کافیه. این ملت نیاز به برنامهریزی داره نه رویاپردازی.
#IranMassacre
بلایی که اروپا سر خودش آورده نشون میده انسان وقتی مغرور بشه میتونه تا چه حد تصمیمهای به ظاهر علمی ولی از نظر استراتژیک فاجعهبار بگیره.
سی سال با پز انرژی سبز و دلایلی (هرچند درست) مثل تغییرات اقلیمی جلوی رشد صنایع هستهای و نفتیگازی خودشونو گرفتن و به این حقیقت ساده فکر نکردن که یک تصمیم حتی علمی ولی غیرضروری میتونه باعث آسیب جدی به نیازهای ضروری و حتی حیاتی بشه.
پ.ن: مساله چو حل شود آسان شود ولی درد اونجاست که با وجود حل شدن و با وجود خطراتی که میبینن در کمین اقتصاد، سلامت جوامع و حتی دموکراسی در اروپا نشسته، عدهی زیادی همچنان در حال پافشاری روی همین تصمیمهای کودکانه هستن.






