🇹🇷 Baybars Han

Sayın Şamil Tayyar, Hülya Hanımın ilahiyatçı olması, 13 yıldır öğretim üyeliği yapması ve dinî konularda tartışabilecek ilmî birikime sahip bulunması neden bu kadar öne çıkarılıyor? Bunlar tartışılan davranışın doğruluğuna delil midir? Bir insanın ilmî birikimi arttıkça dinî hassasiyetler konusundaki sorumluluğunun da artması gerekmez mi? Üstelik aktardığınız açıklama, eleştirilen hususu ortadan kaldırmıyor. Hülya Hanım, “İçeriye geçtik, cemaat bir anda içeriye doldu.” diyor. Peki, cemaat içeriye dolduğunda oturma düzenini değiştirmeye ne engeldi? Kadınlar mahfiline geçmek veya erkeklerle aynı sırada oturmayacak şekilde yer değiştirmek mümkün değil miydi? Kaldı ki burada sıradan bir vatandaşın davranışını konuşmuyoruz. İlahiyatçı kimliğiyle tanınan, kamuoyunda örnek alınabilecek bir konumda bulunan birinden bahsediyoruz. Böyle bir konumdaki insanın, özellikle camide, dinî edep ve mahremiyet konusunda daha dikkatli olması beklenir. İlmî unvanlar yalnızca insanı savunmak için hatırlanacak meziyetler değildir; beraberinde sorumluluk da getirir. Rasûlullah Efendimizin mescitlerde kadınlarla erkeklerin yerleşimine ve birbirlerine karışmamalarına yönelik hassasiyeti hadislerde sabittir. Bir de “Zan büyük günahtır.” denilerek mesele kapatılmaya çalışılıyor. Kimsenin kalbindekini bildiğimiz yok. Burada bir niyet okumasından değil, kamuoyuna yansıyan bir görüntüden ve o görüntüdeki oturma düzeninden bahsediyoruz. Görünen bir davranışı eleştirmekle kişinin niyetine hükmetmek arasındaki farkı herhâlde bir ilahiyatçı herkesten iyi bilir. Elbette bir fotoğraftan hareketle Hülya Hanımın bütün ilmî şahsiyetini hedef almak doğru değildir. Fakat yapılan eleştirilerin tamamını “mahalle baskısı” ve “itibar suikastı” olarak nitelendirmek de doğru değildir. Asıl dikkat çekici olan, Hülya Hanımın ilmî birikiminin sürekli hatırlatılması, fakat bu birikimin gerektirdiği örneklik sorumluluğunun neredeyse hiç konuşulmamasıdır. Madem Hülya Hanımın dinî müktesebatı bu kadar güçlü, o hâlde kendisinden beklenen de böyle bir görüntü ortaya çıktığında şartları gerekçe göstermekten önce, mescit adabına uygun bir düzenin oluşmasına öncülük etmesidir. İlim yalnızca neyin doğru olduğunu bilmek değil, gerektiğinde o doğruyu davranışlarımızla da göstermektir.