IndependentKurd☀ (@Dylan250) header
IndependentKurd☀ (@Dylan250) profile picture

Jin Jiyan Azadi Woman Life Freedom ژن_ژيان_ئازادی Freedom from colonialism for Kurdistan Kurdistan is occupied by Iran, Iraq, Turkey, Syria

Kurdistan
Joined June 2009
Photo by IndependentKurd☀ (@Dylan250)Photo by IndependentKurd☀ (@Dylan250)Photo by IndependentKurd☀ (@Dylan250)Photo by IndependentKurd☀ (@Dylan250)Photo by IndependentKurd☀ (@Dylan250)
Brief history and future of Colonialism in Kurdistan by Prof. of Sociology Ahmad Mohammadpour: The colonization of Greater Kurdistan is among the last and longest colonial projects of modern history. For over a century, Kurdish land and life have been subjected to overlapping racio-linguistic regimes of imperial domination across the Middle East. Arab “Muslim brothers” in Iraq perpetrated the genocide of 182,000 Kurds in Bashur during the Anfal campaign, gassing Halabja and killing 5,000 innocent Kurds just two episodes in a broader machinery of extermination since the imperialist invention of the Iraqi state. There, Arab Syrian Muslim “brothers” denied for decades the Kurds of schooling, birth registration, property ownership, and even the right to exist. And now, yesterday’s Wanted jihadis and today’s West-approved leader, Al-Jolani, is aboard! Turkish “Muslim brothers”, who branded 25 million Kurds as “Mountain Turks,” banning the Kurdish language, calling Kurds “tailed beasts,” indulging anti-imperialism and pro-Palestine theater while serving as NATO’s second-largest army, suppressing Kurds and supporting building colonial settlements in the north of Syria, calling Kurds refugees and immigrants on their own land. And then the Aryan “master race”, a Perso-Shiʿa empire playing multiple games. They loudly fight imperialism abroad but perfecting the art of annihilation of non-Persians at home. Ah yes. This is the cradle of civilization. So beautiful. So civilized. We, Kurds, are not taking anyone’s land; we are removing occupiers, reclaiming what is ours. Every inch of our homeland will be liberated from settlers and colonial rule. That day might come late, but it will for sure. In the aftermath of the collapse of Perso-Shia colonialism in Iran, Kurds will not entrust their future to the ballot. Iran will never become a democratic, secular, or progressive system, just like the Turkish and Arab regimes of suppression. It might at best transition to yet another form of ethnoracial mode of governance. The dominant ethnie will never recognize or even pronounce the right of self-determination for Kurds and other suppressed minoritized nations. Occupiers do not depart by goodwill. They are made to leave, as the history of colonialism has showcased, and this will also be true in the case of Iranian imperialism. This forged failed imaginary will be over one way or another.
The colonization of Greater Kurdistan is among the last and longest colonial projects of modern history. For over a century, Kurdish land and life have been subjected to overlapping racio-linguistic regimes of imperial domination across the Middle East. Arab “Muslim brothers” in
3
1,211
IndependentKurd☀ retweeted
Rojhilat'ın unutulmayan acısı 🔴Yarsan inancından Kürt müzisyen Melika Dastyab, Kirmaşan'da İran Devrim Muhafızları'nın ateşiyle hayatını kaybetti. Vurulduğunda kız kardeşi yanındaydı. Kız kardeşinin cenazede saçlarını kestiği o anları, o acıyı unutmak mümkün değil
4
53
6
239
11,620
IndependentKurd☀ retweeted
Ez Fûad kurê Mehmûd'im, Şoreşgerê Kurdistanê me...
7
15
1
182
2,438
IndependentKurd☀ retweeted
به عنوان یک زن کورد اگرچه تحت ستم‌های متقاطع ملی، جنسیتی و طبقاتی هستم، اعلام می‌کنم که ما زنان کورد اجازه نخواهیم داد رنجمان به کالایی رسانه‌ای برای مصرف سیاسی و ابزاری برای صدور حکم درباره هویت، فرهنگ و موجودیت ملت کورد تبدیل شود.
✍فەریدە وەیسی از سوگند مشترکی تا سوگند صیادی مصادره به مطلوب رنج زنان کورد و نامرئی سازی رنج زنان فارس در تاریخ ۱۹ آبان ۴۰۵ سوگند مشترکی کودک همسر ۱۴ ساله و مادر یک نوزاد در ارزوئیه کرمان توسط همسرش کشته می‌شود. پنج روز بعد سوگند صیادی دختر ۱۶ ساله در کرماشان توسط پدرش کشته می‌شود. هر دو جنایت دارای ابعادی وحشتناک است که ضرورت پوشش و موضعگیری جدی رسانه ها و جامعه مدنی را می طلبد. اما تلویزیون و شبکه های اجتماعی ایران اینترنشنال چگونه عمل کردند؟ و چرا؟ در جنایت سوگند مشترکی رسانه سلطنت طلب ایران اینترنشنال نه تنها در تلویزیونش هیچگونه خبر، گزارش و برنامه ی ویژه ای نداشت حتی در شبکه های اجتماعیش هم مانند کانال تلگرامی و پیج اینستاگرامی هیچ گزارشی هر چند کوتاه در مورد این جنایت منتشر نکرد و سازمان‌های حقوق بشری کوردستان از جمله "هەنگاو" صدای سوگند مشترکی شدند. اما تنها پنج روز بعد و در جنایتی دیگر سوگندی دیگر قربانی می‌شود. اینبار سوگند کورد و اهل کرماشان است و همین کافیست تا ناگهان رسانه ایران اینترنشنال در نقش حامی و منجی زنان (زنان کورد) ظاهر شود و در مدت چهار روز نه تنها در کانال تلگرام و پیج اینستاگرامش ۱۴ گزارش در رابطه با سوگند صیادی منتشر کند بلکه در تلویزیونش هم یک برنامه زنده با مجری گری کامبیز حسینی به صورت ویژه به آن اختصاص دهد. طی ۱۲ روز گذشته علاوه بر سوگند صیادی حداقل ۱۲ مورد زنکشی در نقاط دیگر جغرافیای سیاسی ایران اتفاق افتاده که به این قرار است: -تهران ۵ مورد -فارس ۴ مورد از جمله سپیده رئیسی کودک-همسر، فاطمه بهزادی و مادرش در جهرم -کرمان یک مورد -گیلان یک مورد (صدف حقبین) -مازندران یک مورد (مریم گل محمدی) اما چرا از میان همه این جنایت‌ها ایران اینترنشنال تنها برای کیس سوگند صیادی برنامه ویژه اختصاص می‌دهد و بقیه کیسها از جمله سوگند مشترکی را حذف و نامرئی میکند؟ تشخیص اینکه چرا رسانه اینترنشنال و رسانه‌های مرکزگرا و امثال آن، تا این اندازه غیرحرفه ای، جهت‌دار و فاشیستی عمل می‌کنند کار سختی نیست. اسپانسرها، سیاستگذاران و مدیران اینگونه رسانه‌ها هدفی به جز تثبیت و تقویت سلطه استعماری بر کوردستان ندارند و در این مسیر از هيچگونه تلاشی از جمله بازنمایی دروغین رویدادها، تحریف واقعیات و تخریب عمدی المان‌های هویتی کوردها فروگذار نمی‌کنند. لذا تفاوت فاحش در پوشش دادن کیس سوگند صیادی و نامرئی سازی کیس سوگند مشترکی را باید در این کانسپت جستجو کرد. آنها از طرفی می‌خواهند جامعه کوردستان را جامعه ای عقب‌ افتاده و قرون وسطایی نشان دهند که نیاز به منجی دارد و از طرفی دیگر می‌خواهند مناطق مرکزی و فارس نشین را مظهر تمدن و ناجی زنان کوردستان معرفی نمایند تا سلطه طلبی خود را از این طریق توجیه نمایند. لذا در این مورد رنج زنان کورد را مصادره به مطلوب و رنج زنان فارس را نامرئی می‌کنند. اگرچه شرایط زنان در کوردستان همچون بیشتر نقاط جهان و بویژه خاورمیانه نامطلوب است و با وضعیت مطلوب فاصله زیادی دارد اما تفاوت ما با بقیه نقاط در جغرافیای سیاسی ایران در این است که جامعه مدنی در کوردستان جامعه ای فعال و حساس نسبت به مسائل اجتماعی و به خصوص حساس به رنج زنان است و رسانه ای شدن و بازتاب فوری خشونت جنسیتی و زنکشی از طرف فعالین و رسانه‌های کوردستانی خود دلیل محکمی بر این واقعیت است. اما جامعه فارس در ایران تحت سیطره توهمات و مفاهیم گنگ و ساخته شده ای همچون "تمدن بزرگ ایران" و "حقوق بشر کورش" و تحت تاثیر رسانه هایی با عملکرد فاشیستی از واقعیات جامعه و مسائل اجتماعی مربوط به زنان دور نگه داشته می‌شوند که این باعث بازتولید تبعیض و خشونت جنسیتی در جامعه آنها می‌شود. لذا اینجانب فریده ویسی به عنوان عضوی از جامعه مدنی کوردستان و از فعالین حوزه زنان اعلام می‌کنم همانطور که وضعیت زنان افغانستان باعث نگرانی است، وضعیت زنان فارس در جغرافیای سیاسی ایران نيز موجب نگرانی شدید است و خاموش شدن صدای آنان و نامرئی نمودن رنجشان از طرف رسانه هایی مثل ایران اینترنشنال را محکوم میکنم. از طرفی دیگر به عنوان یک زن کورد اگرچه تحت ستم‌های متقاطع ملی، جنسیتی و طبقاتی هستم، اعلام می‌کنم که ما زنان کورد اجازه نخواهیم داد رنجمان به کالایی رسانه‌ای برای مصرف سیاسی و ابزاری برای صدور حکم درباره هویت، فرهنگ و موجودیت ملت کورد تبدیل شود. زن کورد نه موضوع بازنمایی انحصاری دیگران، بلکه سوژه‌ای صاحب صدا، آگاهی، اراده و حق تعریف خویش است و در این راستا همراهی جامعه مدنی فعال کوردستان را با خود دارد و بازنماییهای دروغین افراد و رسانه های فاشیستی باعث تزلزل ما در راه رسیدن به رهایی و برابری و آزادی در کوردستان نخواهد شد.
5
14
1
102
1,584
IndependentKurd☀ retweeted
✍فەریدە وەیسی از سوگند مشترکی تا سوگند صیادی مصادره به مطلوب رنج زنان کورد و نامرئی سازی رنج زنان فارس در تاریخ ۱۹ آبان ۴۰۵ سوگند مشترکی کودک همسر ۱۴ ساله و مادر یک نوزاد در ارزوئیه کرمان توسط همسرش کشته می‌شود. پنج روز بعد سوگند صیادی دختر ۱۶ ساله در کرماشان توسط پدرش کشته می‌شود. هر دو جنایت دارای ابعادی وحشتناک است که ضرورت پوشش و موضعگیری جدی رسانه ها و جامعه مدنی را می طلبد. اما تلویزیون و شبکه های اجتماعی ایران اینترنشنال چگونه عمل کردند؟ و چرا؟ در جنایت سوگند مشترکی رسانه سلطنت طلب ایران اینترنشنال نه تنها در تلویزیونش هیچگونه خبر، گزارش و برنامه ی ویژه ای نداشت حتی در شبکه های اجتماعیش هم مانند کانال تلگرامی و پیج اینستاگرامی هیچ گزارشی هر چند کوتاه در مورد این جنایت منتشر نکرد و سازمان‌های حقوق بشری کوردستان از جمله "هەنگاو" صدای سوگند مشترکی شدند. اما تنها پنج روز بعد و در جنایتی دیگر سوگندی دیگر قربانی می‌شود. اینبار سوگند کورد و اهل کرماشان است و همین کافیست تا ناگهان رسانه ایران اینترنشنال در نقش حامی و منجی زنان (زنان کورد) ظاهر شود و در مدت چهار روز نه تنها در کانال تلگرام و پیج اینستاگرامش ۱۴ گزارش در رابطه با سوگند صیادی منتشر کند بلکه در تلویزیونش هم یک برنامه زنده با مجری گری کامبیز حسینی به صورت ویژه به آن اختصاص دهد. طی ۱۲ روز گذشته علاوه بر سوگند صیادی حداقل ۱۲ مورد زنکشی در نقاط دیگر جغرافیای سیاسی ایران اتفاق افتاده که به این قرار است: -تهران ۵ مورد -فارس ۴ مورد از جمله سپیده رئیسی کودک-همسر، فاطمه بهزادی و مادرش در جهرم -کرمان یک مورد -گیلان یک مورد (صدف حقبین) -مازندران یک مورد (مریم گل محمدی) اما چرا از میان همه این جنایت‌ها ایران اینترنشنال تنها برای کیس سوگند صیادی برنامه ویژه اختصاص می‌دهد و بقیه کیسها از جمله سوگند مشترکی را حذف و نامرئی میکند؟ تشخیص اینکه چرا رسانه اینترنشنال و رسانه‌های مرکزگرا و امثال آن، تا این اندازه غیرحرفه ای، جهت‌دار و فاشیستی عمل می‌کنند کار سختی نیست. اسپانسرها، سیاستگذاران و مدیران اینگونه رسانه‌ها هدفی به جز تثبیت و تقویت سلطه استعماری بر کوردستان ندارند و در این مسیر از هيچگونه تلاشی از جمله بازنمایی دروغین رویدادها، تحریف واقعیات و تخریب عمدی المان‌های هویتی کوردها فروگذار نمی‌کنند. لذا تفاوت فاحش در پوشش دادن کیس سوگند صیادی و نامرئی سازی کیس سوگند مشترکی را باید در این کانسپت جستجو کرد. آنها از طرفی می‌خواهند جامعه کوردستان را جامعه ای عقب‌ افتاده و قرون وسطایی نشان دهند که نیاز به منجی دارد و از طرفی دیگر می‌خواهند مناطق مرکزی و فارس نشین را مظهر تمدن و ناجی زنان کوردستان معرفی نمایند تا سلطه طلبی خود را از این طریق توجیه نمایند. لذا در این مورد رنج زنان کورد را مصادره به مطلوب و رنج زنان فارس را نامرئی می‌کنند. اگرچه شرایط زنان در کوردستان همچون بیشتر نقاط جهان و بویژه خاورمیانه نامطلوب است و با وضعیت مطلوب فاصله زیادی دارد اما تفاوت ما با بقیه نقاط در جغرافیای سیاسی ایران در این است که جامعه مدنی در کوردستان جامعه ای فعال و حساس نسبت به مسائل اجتماعی و به خصوص حساس به رنج زنان است و رسانه ای شدن و بازتاب فوری خشونت جنسیتی و زنکشی از طرف فعالین و رسانه‌های کوردستانی خود دلیل محکمی بر این واقعیت است. اما جامعه فارس در ایران تحت سیطره توهمات و مفاهیم گنگ و ساخته شده ای همچون "تمدن بزرگ ایران" و "حقوق بشر کورش" و تحت تاثیر رسانه هایی با عملکرد فاشیستی از واقعیات جامعه و مسائل اجتماعی مربوط به زنان دور نگه داشته می‌شوند که این باعث بازتولید تبعیض و خشونت جنسیتی در جامعه آنها می‌شود. لذا اینجانب فریده ویسی به عنوان عضوی از جامعه مدنی کوردستان و از فعالین حوزه زنان اعلام می‌کنم همانطور که وضعیت زنان افغانستان باعث نگرانی است، وضعیت زنان فارس در جغرافیای سیاسی ایران نيز موجب نگرانی شدید است و خاموش شدن صدای آنان و نامرئی نمودن رنجشان از طرف رسانه هایی مثل ایران اینترنشنال را محکوم میکنم. از طرفی دیگر به عنوان یک زن کورد اگرچه تحت ستم‌های متقاطع ملی، جنسیتی و طبقاتی هستم، اعلام می‌کنم که ما زنان کورد اجازه نخواهیم داد رنجمان به کالایی رسانه‌ای برای مصرف سیاسی و ابزاری برای صدور حکم درباره هویت، فرهنگ و موجودیت ملت کورد تبدیل شود. زن کورد نه موضوع بازنمایی انحصاری دیگران، بلکه سوژه‌ای صاحب صدا، آگاهی، اراده و حق تعریف خویش است و در این راستا همراهی جامعه مدنی فعال کوردستان را با خود دارد و بازنماییهای دروغین افراد و رسانه های فاشیستی باعث تزلزل ما در راه رسیدن به رهایی و برابری و آزادی در کوردستان نخواهد شد.
2
18
1
68
2,808
IndependentKurd☀ retweeted
دکتور مەسعوود بینەندە نووسەرو ماموستای زانکۆ، لە سمیناری زانستی مافی مرۆڤ کە بەشی فەڵسەفەی زانکۆی کوردستان لەسنە بەرێوەی بردبوو، رایگەیاند کورد لەدۆخێکی مێژوویی بێ ماف کراویدا دەژیت و هۆکاری سەرەکیشی سنوورە.
1
8
1
38
1,045
The KDP and PUK are set to meet in Erbil to discuss the formation of the KRG’s next cabinet, a PUK official tells reporters. The meeting would be the first between the two parties since relations deteriorated following the reactivation of the Kurdistan Region Parliament and the PUK’s subsequent withdrawal from the KRG government. Source: AVA / @thenewregion
8
1
22
6,959
IndependentKurd☀ retweeted
Discussing the political and geographic reality of Kurdistan, and his new book Kurdistani Azad with Khaled Salih youtu.be/B_McsqTcPLs?si=EzQ3…
1
17
64
1,104
جامعه مدنی، فرهنگی و مبارزاتی آبدانان در محکومیت تحریف صدای اعتراضات مردم از سوی رسانه‌های سلطنت‌طلب عصر روز سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵، مردم آگاه، رنج‌دیده و آزادی‌خواه آبدانان برای بیان مطالبات و خواسته‌های برحق خود به خیابان‌ها آمدند. این اعتراضات در پی جان‌باختن شماری از شهروندان آبدانان و مناطق پیرامونی در حادثه واژگونی اتوبوس سرویس کارکنان شرکت پتروپالایش دهلران شکل گرفت و معترضان، ضمن ابراز همدردی با خانواده‌های داغدار، با سر دادن شعارهایی مطالبه‌گرایانه و اعتراضی، از جمله «مرگ بر دیکتاتور»، مخالفت خود را با هرگونه دیکتاتوری و استبداد اعلام کردند با این حال، پس از انتشار تصاویر و ویدئوهای این اعتراضات، شاهد اقدام رسانه‌های وابسته به جریان سلطنت‌طلب در تحریف محتوای اعتراضات و مصادره سیاسی صدای مردم آبدانان بودیم؛ اقدامی که در راستای تحمیل روایت و مطالبات سیاسی این جریان به یک حرکت اعتراضی مستقل صورت گرفت. ما، به‌عنوان جامعه مدنی، فرهنگی و مبارزاتی آبدانان، این اقدام را تحریف آشکار واقعیت، بی‌مسئولیتی رسانه‌ای و عدول از ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی، حرفه‌ای و شرافت رسانه‌ای می‌دانیم. عملکرد رسانه‌های همسو با جریان سلطنت‌طلبی و تلاش آشکار آنان برای مصادره اعتراضات مردمی و نسبت دادن شعارهای شخص‌پرستانه و فراتر از مطالبات واقعی معترضان به مردم آبدانان را به‌شدت محکوم می‌کنیم. ما، مردم آبدانان و خانواده‌های داغدار و آسیب‌دیده از سال‌ها مبارزه با استبداد، ضمن اعلام برائت قاطع از تمامی جریان‌های فکری و سیاسی تمامیت‌خواه، از عموم مردم کوردستان روژهلات دعوت می‌کنیم با اراده‌ای استوار، در برابر جریان‌های ایدئولوژیک، خودمحور و اقتدارگرا موضعی روشن اتخاذ کنند و در قالب نهضتی فراگیر و مردمی، پیگیر مطالبات آزادی‌خواهانه، دموکراتیک و ملی خود باشند. لازم به یادآوری است که خاندان پهلوی در دو دوره حاکمیت خود، کارنامه‌ای آمیخته با استبداد، سرکوب و نقض آزادی‌های مردم بر جای گذاشته‌اند. فرزندان کورد آبدانان و استان ایلام هرگز لشکرکشی و سرکوب مردم این منطقه به فرمان رضاشاه پهلوی در سال ۱۳۰۸ هجری شمسی را از حافظه تاریخی خود پاک نخواهند کرد. مردم آبدانان و استان ایلام از آغاز شکل‌گیری نظام سلطنتی در ایران، همواره در برابر استبداد و سلطه‌طلبی ایستاده‌اند و تا دستیابی به آزادی، دموکراسی و حق تعیین سرنوشت، بر مواضع خود استوار خواهند ماند. مردم آگاه آبدانان برای جایگزین کردن یک دیکتاتور با دیکتاتوری دیگر به خیابان نیامده‌اند. خواسته آنان دموکراسی واقعی، آزادی، عدالت، برابری و حق تعیین سرنوشت است؛ نه بازگشت به نظامی موروثی که قدرت سیاسی را میراث یک خاندان می‌داند. مردمی که برای عبور از استبداد و دستیابی به آزادی مبارزه می‌کنند، قرار نیست بار دیگر خود را به دامان حکومتی موروثی و اقتدارگرا بسپارند. مطالبه آنان پایان دادن به چرخه استبداد است، نه بازتولید آن با نام و چهره‌ای دیگر. نه آقای پهلوی! اینجا آبدانان است؛ سرزمینی که حافظه تاریخی مردمش، سرکوب و خون‌ریزی دوران پدربزرگ شما را فراموش نکرده است. مردم آبدانان و کوردستان ایران قرار نیست سرنوشت سیاسی خود و آینده ایران را به شما بسپارند؛ شما که نه بهای مبارزه برای آزادی را پرداخته‌اید و نه در متن رنج و مبارزه مردمی قرار داشته‌اید که امروز از فاصله‌ای هزاران کیلومتری و در آسایش و رفاه، آنان را «هم‌وطنان غیور و نترس» خطاب می‌کنید. ما، مردم آبدانان، با قاطعیت بار دیگر برائت خود را از شما و جریان سلطنت‌طلبی اعلام می‌کنیم و اجازه نخواهیم داد صدای مستقل و آزادی‌خواهانه مردم به ابزار تبلیغاتی هیچ جریان تمامیت‌خواهی تبدیل شود. پیام پایانی ما روشن است: ما نه جمهوری اسلامی را می‌خواهیم و نه بازگشت سلطنت موروثی را. خواسته ما آزادی، دموکراسی، حاکمیت مردم، عدالت و پایان دادن به چرخه شوم «شاه و شیخ» در ایران است. ما کوردیم و خواهان حفظ هویت، کرامت، حقوق ملی و حق تعیین سرنوشت خویش هستیم. چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ جامعه مدنی، فرهنگی و مبارزاتی آبدانان ژێـــــکاف
کسی هست بتونه متن بلند بذاره !!! بیانه‌ی فعالین آبدانان به دستم رسیده درخواست کردن به هر روشی که شده منتشر بشه در ژیانه‌وه‌ی کوردستان منتشر کردیم ولی بنظرم لازمه در توئیتر هم به صورت گسترده منتشر بشه t.me/jiyanewey_kurdistan/300…
1
2
1
8
252
Xelkê Silêmaniyê piştgiriya dabeşkirina Kurdistanê nakin. خەڵکی سلێمانی پشتگیری دابەشکردنی کوردستان ناکەن
59
Fuat Önen negot ku dayika min tirk e. Wî negot ku em di xizmeta we de ne.
Fuat Önen benim anam türk demedi Hizmetinize hazırız demedi
17
112
IndependentKurd☀ retweeted
Fuat Önen benim anam türk demedi Hizmetinize hazırız demedi
24
41
7
620
94,396
IndependentKurd☀ retweeted
increasing intimidation of Christians, minorities, Kurds emerging from Syria - @FreeBurmaRangrs @DaveEubankFBR had important message for @kilmeade - the United States has empowered Al Sharaa - still operating with Islamist values cc @USCIRF
2
33
4
91
11,704
IndependentKurd☀ retweeted
پێشتر سلێمانی بڕیاری داوە
3
16
258
IndependentKurd☀ retweeted
کاتێک کاڕەساتی ژنکوژی ڕوو دەدات و ژنان ترس و بێزاری خۆیان دەردەبڕن، سووکێکی پیاوێک دێت و دەڵێت بۆ «پیاو» بە خەتابار دەزانن و یان هەموو پیاوێک وا نییە! ئەم کاردانەوەی پیاوان بە ناوی «Not all men» ناسراوە، یانی «نە هەموو پیاوان» دیارە پیاوانێک هەن توندوتیژی دژی ژنان ناکەن بەڵام 👇
1
11
293
IndependentKurd☀ retweeted
کوردی | فارسی 🔺#بەپەلە | ئامەد — فوئاد ئۆنەن نوێنەری پێڵکورد و ئەندامی دەستەی بەڕێوەبەری هاوپەیمانیی نەتەوەیی کوردستان [هەڤبەندی] دوای ئازاد بوونی لە زیندان وتی: «ئینتێگراسیۆن[تێکەڵبوون]ـمان ناوێت، ئێمە نەتەوەیەکین کە دەبێت سەروەری سیاسیی خۆمان بەدەست بهێنین و باوڕمان بە کوردستانێکی سەربەخۆ و یەکگرتووە» 📌 هەواڵ: بەپێی دوایین زانیارییەکانی کوردستان ئۆنلاین سەبارەت بە پێشهاتەکانی دۆسیەی «هەڤبەندیی نەتەوەییی کوردستان» (Hevbendî)، هەر 14 سیاسەتمەدار و بەرپرسەکەی هەڤبەندی کە لە ئۆپەراسیۆنە ئەمنییەکەی تورکیا لە 17ی 11ی 2026 لە شارەکانی ئامەد، ڕحا، باتمان، ئیدر، ئەنقەرە و ئیستانبوڵ دەستبەسەر کرابوون، ئازاد کران، وردەکاریی لێکۆڵینەوەکان ئاشکرا بوون کە زۆرینەی دەستبەسەرکراوان ڕەتیان کردووەتەوە لە بەڕێوەبەرایەتیی ئاسایشی تورکیا لێدوان بدەن و تەنیا لە بەردەم داواکاری گشتیدا قسەیان کردووە؛ هاوکات هەریەک لە فوئاد ئۆنەن (نوێنەری پێڵکورد)، محەممەد جان ئازبای (جێگری سەرۆکی گشتیی PWK)، عەلی ئۆنجو و ئەحمەد گەچەر لە بەردەم داواکاری گشتیی ئامەد بە زمانی کوردی قسەیان کردووە؛ 🔺#فوری | آمد/دیاربکر — فؤاد اونن، نماینده پلکورد (Pêlkurd) و عضو هیئت اجرایی ائتلاف ملی کردستان [شمال کوردستان]، پس از آزادی از زندان گفت: «ما خواهان انتگراسیون [ادغام داوطلبانە «طرح اوجالان»] نیستیم؛ ما ملتی هستیم که باید حاکمیت سیاسی خود را به دست آوریم و به کوردستانی مستقل و یکپارچه باور داریم.» 📌 خبر: بر اساس آخرین اطلاعات کردستان آنلاین درباره تحولات پرونده «ائتلاف ملی کردستان» (Hevbendî)، هر ۱۴ سیاستمدار و مسئول این ائتلاف که در عملیات امنیتی ترکیه در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۶ آبان ۱۴۰۵) در شهرهای آمد (دیاربکر)، رحا (شانلی‌اورفه)، باتمان، ایغدیر، آنکارا و استانبول بازداشت شده بودند، آزاد شدند. جزئیات بازجویی‌ها نشان می‌دهد که اکثر بازداشت‌شدگان از ارائه هرگونه اظهارنظر در اداره امنیت ترکیه خودداری کرده و تنها در برابر دادستان سخن گفته‌اند؛ هم‌زمان، هر یک از فؤاد اونن (نماینده پلکورد)، محمد جان آزبای (معاون رهبر کل حزب میهن‌دوستان کردستان - PWK)، علی اونجو و احمد گچر در برابر دادستان عمومی آمد به زبان کوردی صحبت کرده‌اند. #کوردستان #kurdistan
2
8
1
64
1,459
IndependentKurd☀ retweeted
- ❝Ez Fuadê kurê Mehmûd im û şoreşgerekî Kurdistanê me❞ 📌 Fuad Onen behsa biserdegirtina mala xwe û îfadeya bi Kurdî dike:
4
15
3
154
25,564
IndependentKurd☀ retweeted
Ben Postkolonyalist Değilim Sömürgeciliğe karşı çıkmak—yani sömürgecilik karşıtlığı—ile postkolonyalizm arasındaki farktan defalarca söz ettim. Buna rağmen bana sürekli postkolonyalizm hakkında sorular soruluyor. İlk olarak, postkolonyalizmi okumalar, bakış açıları, araştırmalar ve analitik araçlardan oluşan bir bütün olarak görüyorum. Postkolonyalizm teori değildir. İkinci olarak, postkolonyalizme yönelik eleştirilerimin tamamını burada ortaya koyamasam da Kürt ulusal sorunu bağlamındaki bazı eksikliklerine değineceğim. Postkolonyal çalışmalar Kürt sorununun anlaşılmasına katkıda bulunabilir. Ancak Kürdistan’ı anlamanın başlıca çerçevesi hâline getirildiklerinde yetersiz kalır ve ciddi sorunlar doğururlar. Benim duruşum, sözcüğün gerçek anlamıyla postkolonyal değil, sömürgecilik karşıtıdır. Bu ayrım bir sözcük oyunu değildir; Kürdistan’ın tarihsel zamanı, maddi gerçekliği ve siyasal iddialarıyla ilgilidir. “Postkolonyal” kavramı başından beri muğlak ve belirsizdir. Dar anlamıyla Avrupa’nın resmî sömürge yönetiminin sona ermesinden sonraki dönemi ifade edebilir. Geniş anlamıyla ise sömürgeci tahakkümün süregelen kültürel, epistemik ve siyasal etkilerini inceleyen eleştirel yaklaşımları kapsar. Bu geniş anlamıyla postkolonyal çalışmalar yararlı analitik araçlar sunar. Resmî arşivleri sorgulamayı, temsil siyasetini incelemeyi, emperyal bilginin sahte evrensellik iddialarını açığa çıkarmayı ve tahakkümün dil, eğitim, edebiyat, güvenlik söylemi ve ırksal hiyerarşiler aracılığıyla nasıl işlediğini araştırmayı öğretmiştir. Bu sorular Kürt çalışmaları açısından önemlidir (Said 1978, 1981). Ancak Kürdistan’ı yalnızca sömürgeciliğin sonrasını ya da mirasını yaşayan bir yer olarak anlayamayız. Sömürgeci yönetimin sona erdiği ve geriye yalnızca izlerinin kaldığı anlamda Kürdistan “post”-kolonyal değildir. Kürt toplumu hâlâ sömürgeci tahakkümün etkin, fiziksel, idari, askerî, dilsel, ekonomik ve epistemik biçimleri altında yaşıyor. Kürdistan’a hükmeden devletler geçmiş bir dönemin sömürgeci yapılarını yalnızca devralmadı; bu yapıları bugün de yeniden üretmeye devam ediyor. Bu devletler Kürtlerin egemenliğini inkâr ediyor, Kürt dilini ve eğitimini kısıtlıyor, Kürdistan’ı bölüyor, Kürt siyasetini güvenlik meselesine dönüştürüyor, kaynaklarını yağmalıyor, demografik yapısını değiştiriyor, kolektif talepleri suç sayıyor ve çoğu zaman Kürtlerin siyasal varlığını tanımayı dahi reddediyor. Bu, sona ermiş bir sömürge sisteminin dolaylı mirası değildir. Süregelen bir sömürgecilik durumudur. Bu nedenle Abdurrahman Ghassemlou’nun Kürtlerin durumunu “klasik bir sömürgecilik vakası” olarak tanımlayan erken dönem tespiti kavramsal gücünü hâlâ koruyor (Ghassemlou 1965). Bu, retorik bir abartı değildi. Kürdistan birçok devlet arasında bölünmüştür; toprakları parçalanmış ve farklı ulusal asimilasyon projeleri aracılığıyla yönetilmiştir. Kürtler kolektif şiddete, zorla yerinden edilmeye, kültürel yıkıma, ırksallaştırmaya ve siyasal inkâra maruz kalmıştır. Enfal Harekâtı ve Halepçe’ye yönelik kimyasal saldırı münferit vahşet olayları değil, daha geniş bir Kürt karşıtı iktidar yapısının parçalarıydı. 1988’de Halepçe’ye düzenlenen saldırıda binlerce Kürt sivil öldürüldü; İnsan Hakları İzleme Örgütü ölü sayısını 3.200 ile 5.000 arasında tahmin etti (Human Rights Watch 1993). İran devletinin Kürtlere karşı şiddet için yürüttüğü siyasal ve dinî seferberlik de—Humeyni’nin 1979 tarihli fetvası ve sonuçları dâhil—yalnızca bir iç çatışma olarak görülemez. Bu seferberlik, Kürtlerin siyasal varlığını isyan, küfür, fitne ya da ulusal ve dinî birliğe yönelik tehdit olarak kodlayan sömürgeci düzenin parçasıydı (Soleimani ve Mohammadpour 2020). Kürtlerin durumu, diğerleri arasında sıradan bir sömürgeleştirilme örneği değildir. En az dört devletin sınırları içinde, farklı ama birbiriyle bağlantılı mekanizmalarla işleyen, kendine özgü ve çok boyutlu bir sömürge sistemidir: Türk milliyetçiliği ve Türkleştirme; İran’ın Fars merkezli devlet anlayışı ve asimilasyon politikaları; Arap milliyetçiliği ve Baasçı yıkım; Suriye’de Araplaştırma ve siyasal dışlama (Ghassemlou 1965; Human Rights Watch 1993; Soleimani ve Mohammadpour 2020). Kürdistan’daki sömürgeci tahakkümün dinî, kültürel, siyasal, ekonomik, mekânsal, çevresel, dilsel ve ırksal boyutları vardır. Biçimleri değişse de temel ilkesi aynıdır: Kürt varlığı folklorlaştırılabilir, güvenlikleştirilebilir, yönetilebilir, asimile edilebilir ya da belirli koşullarda hoş görülebilir; ancak eşit bir egemenlik kaynağı hâline gelemez. Bazı postkolonyal yaklaşımların sınırları burada ortaya çıkar. Bu yaklaşımların kavram dağarcığı epistemik tahakkümü aydınlatırken sömürgeci iktidarın süregelen maddi gücünü de örtebilir. Söylem, melezlik, temsil, akışkan kimlikler ve kategorilerin istikrarsızlığı üzerinde aşırı durmak; askerî işgali, toprakların bölünmesini, soykırımı, kaynak yağmasını, demografik mühendisliği, dil yasaklarını ve Kürt karşıtı devlet şiddetini gerçek adlarıyla anmayı zorlaştırabilir. Kürtlerin yaşadığı yalnızca yanlış temsiller değildir. Topraklarının, siyasal iktidarlarının, kurumsal kapasitelerinin, eğitimlerinin, güvenliklerinin ve kolektif kendi kaderini tayin haklarının maddi olarak gasp edilmesidir. Ciddi bir sömürgecilik karşıtı yaklaşım, söylem ile maddi güç arasında kurulan sahte karşıtlığı reddetmelidir. Söylem önemlidir; çünkü şiddeti meşrulaştırır. Kürt karşıtı devletler Kürt siyasetini “terörizm” diye adlandırdıklarında yalnızca onu gözden düşürmeye çalışmaz; gözetlemeye, hapse atmaya, askerî operasyonlara, diplomatik dışlamaya ve bütün bir siyasal ufkun suç sayılmasına da izin verirler. Ancak mücadele dil düzeyinde bitmez. Kürtlerin egemenliği, devletleşmesi, toprağı, eğitimi, kurumları ve kolektif güvenliği maddi meselelerdir; söyleme ya da kimliğin karmaşıklıklarına indirgenemez. Aydınlanma’ya ve evrensel değerlere yönelik postkolonyal kuşkuculuğa da bu nedenle güçlü biçimde karşı çıkıyorum. Aydınlanma’nın tarihi Avrupa imparatorluklarıyla, ırksal hiyerarşilerle, medeniyet kibrine dayalı anlayışlarla ve aklı yalnızca Avrupa’nın temsil ettiği yönündeki sahte iddiayla iç içe geçmiştir. Bu tarihler kesintisiz bir eleştiri gerektirir. Ancak Aydınlanma’yı eleştirmek, eleştirel aklın kendisini reddetmeye dönüşmemelidir. Bu, eleştirel zihni terk etmek olur; eleştirel aklın dışında hurafeden başka ne kalır? İran İslam Cumhuriyeti ve Erdoğan’ın bile “İslamofobi”ye ve Oryantalizme karşı çıkma iddiasıyla postkolonyal argümanları kendi iktidarlarını eleştiriden korumak için kullanabilmesi bundandır. Kürtler için evrensel ilkeler vazgeçilmezdir: yasa önünde eşitlik; insanların ve ulusların eşit değeri; ifade özgürlüğü; iktidarın hesap vermesi; kendi kaderini tayin hakkı; ulusal egemenlik; siyasal taleplerin kamusal olarak gerekçelendirilmesi; anadilde eğitim ve bir halkın kendi siyasal geleceğini belirleme hakkı. Bu hakların modern evrenselci biçimi Aydınlanma tartışmaları içinde gelişti (Hunt 2007). Sömürgecilik karşıtı siyaset bu ilkelerden vazgeçip kültürel göreliliğe, medeniyet özcülüğüne, dinî otoriteye ya da lider merkezli hakikat iddiasına sığınarak ayakta kalamaz. Görev, aklın timsali olarak Avrupa’yı savunmak değildir. Hiçbir devletin, ulusun, ırkın, dinin, kutsal metnin ya da karizmatik liderin hakikat üzerinde mutlak tekele sahip olmadığını savunmaktır. Postkolonyal çalışmaların bazı biçimleriyle anlaşmazlığımın ahlaki bir boyutu da vardır. Anti-emperyalizm çoğu zaman yalnızca Batı’ya, özellikle ABD’ye ve Avrupa’ya karşı çıkmaya indirgeniyor. Bu yaklaşım, “Batı” ile “Diğerleri” arasında kaba bir ikilik kuruyor: Sanki Batı dışındaki devletler ve hareketler otomatik olarak sömürgeciliğin kurbanıymış ya da sömürgeci tahakküm yalnızca Batı’dan kaynaklanabilirmiş gibi. Sadiq Jalal al-Azm’ın “tersine çevrilmiş Oryantalizm” eleştirisi bu tehlikeyi adlandırmaya yardımcı olur: Ahlaki işaretler tersine çevrilse bile özcü Doğu-Batı ayrımı varlığını sürdürebilir (al-Azm 1981). Bu ikilik Kürt akademik tartışmalarında da görülüyor. Kamran Matin’in “madunlar arası sömürgecilik” olarak adlandırdığı kavram, uluslararası düzende ikincil bir konumda bulunan bir devletin kendi sınırları içinde devletsiz halklara tahakküm uygulayabileceğine dikkat çekiyor (Matin 2022). Benim itirazım, bu terimin Türk devletiyle Kürtleri aynı geniş madunluk kategorisi içine yerleştirme riski taşımasıdır. Türkiye ordusu, sınırları, uluslararası tanınması ve NATO üyeliği olan bir devlettir; Kürtler ise devlet olma hakkından yoksun bırakılmış ve bu devletin yönetimine tabi kılınmış bir halktır. Bu ilişkiye “madunlar arası” demek, Türk sömürgeci iktidarını Batı tahakkümünün ikincil bir çeşidi gibi gösterebilir. Mamdani’nin Neither Settler nor Native adlı kitabı, sömürgeci ve ulusal projelerin farklı tarihsel örneklerde kalıcı siyasal çoğunlukları ve azınlıkları nasıl ürettiğini inceliyor (Mamdani 2020). Matin, sömürge yönetimi ile modern devletin karşılıklı kuruluşuna ilişkin çözümlemesinde Mamdani’ye atıfta bulunuyor (Matin 2022). Ancak Mamdani, Kürtleri veya Kürdistan’ı azınlıklaştırma ya da sömürgeci devlet oluşumu bakımından bir örnek olarak incelemiyor. Kürtler kitapta yalnızca Irak’ın Enfal Harekâtındaki suç ortaklığına değinen kısa bir dipnotta geçiyor; kalıcı azınlıklara ilişkin esas çözümlemede yer almıyorlar (Mamdani 2020, 386, dn. 7). Bu eksiklik önemlidir. Sömürgecilik, ulus-devlet ve kalıcı azınlıkların üretimi hakkında geniş iddialarda bulunan bir kitap, devletler arasında bölünmüş ve siyasal egemenliği inkâr edilmiş bir halkı bu soruların merkezinde olmasına rağmen dışarıda bırakıyor. Matin’in Mamdani’ye başvurması sorunu daha da belirginleştiriyor: Bu kavram devletlerin azınlıklaştırılmış toplulukları nasıl ürettiğini açıklamaya yardımcı olabilir; ancak Kürt örneği Mamdani’nin kendi çözümlemesinin dışında kalıyor. Bu ikilik tarihsel ve ahlaki açıdan savunulamaz. “Küresel Güney” denilen yerde etnik üstünlük, dilsel asimilasyon, toprak yayılmacılığı ve iç sömürge yönetimi projeleri kurmuş devletler ve hareketler vardır. Kürdistan’ı yöneten devletler bunun açık örnekleridir. Türkiye, Cezayir veya Hindistan gibi bir Avrupa imparatorluğu tarafından resmen sömürgeleştirilmedi diye Türk devletinin yönetimi sömürgecilik karşıtı hâle gelmez. İran devleti anti-emperyalist sloganlar atıyor diye hesap vermekten muaf tutulamaz. Arap milliyetçisi rejimler de Batı müdahalesine karşı çıktıkları için kurtarıcı olmaz. Bir devletin Avrupa’yla ilişkisi, Kürtlerle ilişkisinde işlediği suçları ortadan kaldırmaz. İran İslam Cumhuriyeti bu sorunu açıkça ortaya koyuyor. Uzun zamandır kendisini sömürgecilik ve emperyalizm karşıtı bir güç olarak sunuyor; Batı hegemonyasına karşı direniş dilini siyasal ve ahlaki meşruiyet kazanmak için kullanıyor. Bu propaganda, İran’ın Kürdistan’la kurduğu sömürgeci ilişkiyi gizleyemez. Kürtler açısından doğrudan sömürgeci güçler İran, Türkiye, Irak ve Suriye’dir. Bu devletlerin siyasal biçimleri, ideolojileri ve tarihsel seyirleri farklıdır; ancak hepsi bölme, inkâr, asimilasyon, güvenlikleştirme, askerî güç, demografik mühendislik ve Kürtlerin siyasal egemenliğini bastırma ve ihlal etme yoluyla Kürdistan üzerinde tahakküm kurmuştur (Ghassemlou 1965; Soleimani ve Mohammadpour 2020). “Amerika”nın mutlak kötülüğün teolojik adına, Humeyni’nin “Büyük Şeytan”ına dönüştüğü postkolonyalizm biçimlerinden bu nedenle uzak duruyorum. Kürt tarihi böylesi bir ahlaki basitleştirmeyle okunamaz. Hem Güney Kürdistan’da (Başûr) hem Batı Kürdistan’da (Rojava) Kürtlerin hayatta kalması önemli ölçüde ABD’nin varlığına bağlı oldu. Bu, Amerika’yı iyiliksever bir güç yapmaz; emperyal müdahale, yüzüstü bırakma ve çıkarcı ittifaklarla dolu tarihini de silmez. Bu yalnızca somut siyasal kararların ideolojik reflekslerden değil, maddi koşullardan hareketle alınması gerektiği anlamına gelir. Bölge devletleri ve cihatçı güçler tarafından soykırım, toplu sürgün ya da yok edilme tehdidiyle karşı karşıya kalan toplumlar için ABD’nin askerî ya da diplomatik varlığı, başka türlü oluşmayacak bir hayatta kalma alanı yaratabilir. Sömürgecilik karşıtı bir ahlak, Amerikan gücünü savunmaya dönüşmeden bu gerçeği görebilmelidir. Belirleyici soru, bir gücün “Batılı” mı yoksa “Batı dışı” mı olduğudur değildir. Önemli olan o gücün ne yaptığı, kimi koruduğu, kimi boyunduruk altına aldığı ve bunu hangi tarihsel koşullarda yaptığıdır. Kürt siyaseti, İran, Türkiye, Irak ve Suriye Batı dışında diye bu devletlerin suçlarını aklayan bir anti-emperyalizmi kabul edemez. Kürtlerin hayatta kalmasını ABD’ye duyulan soyut düşmanlığa kıyasla ikincil gören bir postkolonyalizmi de kabul edemez. Aynı sorun, dinî aşırıcılığın, baskıcı milliyetçiliğin ve demokrasi karşıtı siyasal projelerin bazı postkolonyal savunularında da görülür. Sömürgecilik karşıtlığı Batı’ya karşı olan her gücü savunmaya indirgenince ahlaki temelini kaybeder. Kadınları ezen, dinî azınlıklara zulmeden, dilsel ulusları silen, muhalefeti suç sayan ya da Kürtlere karşı kolektif şiddet uygulayan rejimlere mazeret üretebilir. Bu, sömürgecilik karşıtı bir ahlak değil; jeopolitik kampçılıktır (Matin 2022). Edward Said’i de bu nedenle düşünsel bir otorite olarak görmüyorum. Oryantalizm eleştirisinin birçok yönü, emperyal bilginin Batı dışı dünyayı nasıl temsil ettiğini ve yönettiğini göstermesi bakımından önemini koruyor (Said 1978, 1981). Ancak Kürt sorunu, Said gibi isimlerin çerçevelerinin sınırlarını da açığa çıkarıyor: Bu çerçeveler Arap milliyetçiliğinin varsayımlarına fazla bağlı kalabilir; Kürtlerin bağımsızlık ya da siyasal özerklik taleplerine aşırı kuşkuyla yaklaşabilir; baskıcı bir Batı dışı rejime yöneltilen eleştiriyi peşinen Batı emperyalizmi merceğinden yorumlamaya fazlasıyla yatkın olabilir. Sömürgecilik karşıtı bir ahlak coğrafi sınırları aşmalı ve her yerde tutarlı olmalıdır. Batı emperyalizminin şiddetini mahkûm ederken Arap, Türk, Fars devletlerinin ya da İran İslam Cumhuriyeti’nin uyguladığı Kürt karşıtı şiddeti ve soykırımı küçümseyemez, görelileştiremez, görmezden gelemez ya da inkâr edemez. Said’in 1991’de London Review of Books’ta yayımlanan yazısı, Halepçe’de Irak’ın sorumluluğunu sorguladı ve İran’ı suçlayan bir ABD Kara Harp Okulu raporuna dayandı (Said 1991). İnsan Hakları İzleme Örgütü’nün araştırması Irak’ın sorumluluğunu belgeledi ve söz konusu raporun kanıta dayalı temelini sorguladı (Human Rights Watch 1991, 1993). Said’in Halepçe’ye yaklaşımı, Batı’nın savaşına karşı çıkmanın Kürtlere yönelik belgelenmiş bir vahşeti inkâra ya da küçültmeye nasıl yol açabildiğinin çarpıcı bir örneğidir. Aynı nokta dekolonyalite kavramı için de geçerlidir. Dekolonyal düşünce, özellikle iktidarın, bilginin, ırkın ve dilin sömürgeselliğine ilişkin çözümlemeleriyle önemli içgörüler sunar. Resmî bağımsızlığın sömürgeci hiyerarşileri sona erdirmediğini anlamamıza yardımcı olur. Ancak etkin sömürgeci tahakkümü soyut “sömürgesellik” tanımlarının arkasında gizleyen bir kavram dağarcığına dönüşmemelidir. Kürdistan’da sömürgeleştirilmiş olmak yalnızca epistemik bir yapı ya da kültürel miras değildir. Ordular, hapishaneler, sınırlar, istihbarat teşkilatları, hukuk ve okul sistemleri, iskân politikaları, ekonomik yağma ve kolberlerin öldürülmesi gibi gündelik cinayetlerle işleyen etkin bir siyasal sistemdir (Soleimani ve Mohammadpour 2020). Kürt sorunu, süregelen, birden fazla devlete yayılan ve maddi olarak örgütlenmiş sömürgeciliği çözümleyebilecek bir çerçeve gerektiriyor. Bu çerçeve bilginin ve egemenliğin sömürgeselliğini; temsili ve toprağı; söylemi ve soykırımı; ırksallaştırmayı ve Kürt kırımı makinesini her gün işler durumda tutan maddi güçleri incelemelidir. Hukuku, askerî gücü, eğitimi, altyapıyı, demografiyi, ekolojiyi ve siyasal kurumlar kurma hakkını da çözümlemenin merkezine almalıdır. Böyle bir çerçeve, Kürtleri her zaman masum ya da kendi içinde tek parça gören basit ve kör bir milliyetçiliğe dayanmamalıdır. Kürt toplumu da diğer toplumlar gibi ataerkillik, sınıf tahakkümü, partizan otoriterlik, dinî baskı, dilsel hiyerarşiler ve şiddet bakımından eleştiriye açık olmalıdır. Ancak iç eleştiri, Kürtlerin ulusal varlığının devlet merkezli inkârıyla karıştırılmamalıdır. Kürt egemenliği talebi, on dokuzuncu yüzyıl milliyetçiliğinin akıl dışı bir kalıntısı değildir. Kürtlerin güvenlikten, eşitlikten, dilden, topraktan ve siyasal faillikten sistematik biçimde yoksun bırakıldığı maddi koşullara verilmiş insani bir yanıttır. Ortadoğu siyasal söyleminde Kürt milliyetçiliği, ulusal hak talepleri ve devlet kurma arzusu tekrar tekrar gayrimeşru sayılırken Filistinlilerin devlet kurma talebi aynı gerekçelerle mahkûm edilmiyor. Kürt devleti meselesi, devletsizliğin soyut biçimde yüceltilmesiyle geçiştirilecek bir utanç değildir. Bu, hayatta kalma, korunma, kurumsal kapasite ve siyasal eşitlik meselesidir. Bir Kürt devletinin—ya da daha gerçekçi bir ifadeyle, Kürdistan’ın farklı koşullarının biçimlendirdiği birden fazla Kürt devleti ve özerk siyasal yapının—demokratik veya adil olacağının garantisi yoktur. Hiçbir devlet için böyle bir garanti yoktur. Ancak Kürt egemenliğinin yokluğu özgürlük getirmedi. Bölünme, asimilasyon, katliamlar, sürgün ve dış denetim karşısında sürekli kırılganlık yarattı. Postkolonyal çalışmalardan en verimli biçimde yararlanmanın yolu, onları analitik araçlar olarak seçici biçimde kullanmaktır. Kürt araştırmacılar bu çalışmalardan arşivleri sorgulamak, belgelerin arkasındaki tahakküm mantığını ortaya çıkarmak, epistemik iktidarı açığa vurmak, ırksallaştırılmış söylemi incelemek ve egemen devletlerin Kürtlere karşı kullandığı “medenileştirme” iddialarının görünürdeki meşruiyetine meydan okumak için yararlanabilir. Ancak Kürt sömürgecilik karşıtı düşüncesi postkolonyal “sonralık” fikrini; sömürgeciliği söyleme indirgeyen yaklaşımı; egemenliğe yönelik kuşkuculuğu; devletsizliğin romantikleştirilmesini ve Batı dışı tahakkümü mazur gösteren ahlaki göreliliği kabul etmemelidir. Gerekli çerçeve, sömürgecilik karşıtı evrenselciliktir: Kürdistan’daki süregelen sömürgecilik koşulunu tanıyan; Kürtlerin ve diğer ulusların siyasal değerinin eşitliğini savunan; kanıta, eleştiriye ve ahlaki tutarlılığa dayanan; hem Batı emperyalizmini hem de Batı dışı sömürgeci egemenliği reddeden bir yaklaşım. Kürt egemenliğini mistik bir ulusal kader olarak değil, kolektif hayatta kalmanın, eşitliğin ve demokratik öz yönetimin maddi koşulu olarak savunur. Kaynakça al-Azm, Sadiq Jalal. 1981. “Orientalism and Orientalism in Reverse.” Khamsin 8: 5–26. Ghassemlou, Abdul-Rahman. 1965. Kurdistan and the Kurds. Çeviren Miriam Jellinek. Prag: Publishing House of the Czechoslovak Academy of Sciences. Human Rights Watch. 1991. Whatever Happened to the Iraqi Kurds? New York: Human Rights Watch. Human Rights Watch. 1993. Genocide in Iraq: The Anfal Campaign Against the Kurds. New York: Human Rights Watch. Hunt, Lynn. 2007. Inventing Human Rights: A History. New York: W. W. Norton. Mamdani, Mahmood. 2020. Neither Settler nor Native: The Making and Unmaking of Permanent Minorities. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press. Matin, Kamran. 2022. “Decolonising Iran: A Tentative Note on Inter-Subaltern Colonialism.” Current Anthropology 63 (2). Said, Edward W. 1978. Orientalism. New York: Pantheon Books. Said, Edward W. 1981. Covering Islam: How the Media and the Experts Determine How We See the Rest of the World. New York: Pantheon Books. Said, Edward W. 1991. “Edward Said, an American and an Arab, Writes on the Eve of the Iraqi-Soviet Peace Talks.” London Review of Books 13 (5), 7 Mart. Soleimani, Kamal ve Ahmad Mohammadpour. 2020. “‘Minoritisation’ of the Other: The Iranian Ethno-Theocratic State’s Assimilatory Strategies.” Third World Quarterly 41 (1): 40–62.
5
17
401
IndependentKurd☀ retweeted
"Ez 9 salî bûm ketim destê DAEŞê, bavê min û birayên min li pêş çavên min kuştin. Ez 6 caran hatim kirîn û firotin." #KurdênÊzidî #Taveheyv #WaarKurmancî
7
1
53
1,751
IndependentKurd☀ retweeted
Interesting. We could have demanded an independent Rojava, and now we’re asking for a little bit of our own language on some paperwork😊and calling it a day. That’s how PKK ideology ruin you.
Replying to @Judy20255
Interesting. We could have demanded an independent Rojava, and now we’re asking for a little bit of our own language on some paperwork😊and calling it a day. That’s how ideology makes you and ruins you.
1
18
385
IndependentKurd☀ retweeted
Axaftina min ya dawî di konferansa Hevbendîyê de.
107
61
16
881
114,828