Hace poco aprendí que «KOS» es vagina y «KIR» es pene en persa. Es gracioso porque en español algunos lexemas (raíces de palabras) suenan así: «KOS», como en «coser», que se pronuncia literalmente «KOSer».
Cualquiera que quiera aprender persa puede venir conmigo, yo le ayudo.
در حال مستیِ شراب نازل شد، اما پس از تحریم ابدیِ شراب، حکم آیه باقی است و امروز شامل «سنگینی خواب و بیتوجهی در نماز» میشود تا انسان بداند در مقابل خدا چه میگوید
(که قبل از تحریم کامل، شراب مینوشیدند) نازل شده است.
اما روایاتی که از امام باقر (ع) و امام صادق (ع) کلمهٔ «سُکْرُ النَّوْمِ» (مستیِ خواب) را نقل میکنند، در واقع بیانِ «تفسیرِ باطنی و تعمیمِ آیه برای همیشه» است. یعنی امام میفرمایند: اگرچه آیه در ابتدا برای نهی از نماز
جمع تفسیری میان روایات «شراب» و «خواب»:
روایاتی که در تفسیر عیاشی یا مجمع البیان آمده و میگویند «این آیه پیش از تحریم شراب نازل شده»، لزوماً به این معنی نیست که حضرت علی (ع) شراب نوشیده است؛ بلکه اشاره به اصلِ شأن نزول آیه دارد که دربارهٔ برخی از مسلمانان یا صحابه
رسمی شراب در اسلام، به دلیل پاکی طینت و عقل کامل، هرگز گردِ رفتارهای زشت مانند نوشیدن شراب یا پرستش بتها نرفتهاند. روایات متعددی در کتب شیعه و حتی برخی منابع سنی نقل شده که علی (ع) میفرمایند: «من هرگز در جاهلیت و اسلام، نه بتی پرستیدم و نه شرابی نوشیدم.»
نشاندهندهٔ همان «اختلاطِ راوی» است.
۲. شیعه
در پاسخ به این مسئله که «چرا شیعه این داستان را دربارهٔ حضرت علی (ع) نمیپذیرد»، دو دلیل عمده وجود دارد:
عصمت و طهارت پیش از اسلام و تحریم):
از دیدگاه مکتب اهلبیت (ع)، پیامبران و اوصیاء آنان (از جمله حضرت علی) حتی پیش از تحریم
تناقض در متن: در روایتی دیگر از همین آیه در منابع اهل سنت (مانند تفسیر طبری و مستدرک حاکم)، شأن نزولِ آیه ۴۳ نساء به حضرت علی (ع) نسبت داده نشده، بلکه گفته شده که عبدالرحمن بن عوف یا شخص دیگری شراب خورده بود و دیگری در نماز اشتباه کرد. این آشفتگی در تعیین شخصِ اشتباهکننده،
روایاتی که سفیان ثوری یا جریر از او در دوران اختلاط نقل کردهاند، دستخوش پریشانی در متن و خلطِ اسامی (مثل تغییر نام میزبان از عبدالرحمن بن عوف به مردی از انصار) شده است.
نقطه ضعف سند (عطاء بن السائب): در تمام این اسناد، فردی به نام عطاء بن السائب حضور دارد. اکثر علمای رجال اهل سنت (مانند احمد بن حنبل، یحیی بن معین و نسائی) تصریح کردهاند که «عطاء بن السائب» در انتهای عمر دچار اختلاط و فراموشی (اختلاط العقل) شده بود.