FeryTune

از مارکوس زودر، نخست‌وزیر ایالت بایرن، برای حمایت از ملت ایران و خواسته‌های دموکراتیک‌شان سپاسگزارم. همبستگی شما و تلاش‌تان برای جلب توجه جهان به کشتار ده‌ها هزار معترض، عمیقاً قابل قدردانی است. از حضور در کنار شما در دفتر نخست‌وزیری ایالت بایرن خرسند شدم و از موضع صریح‌‌تان سپاسگزارم: برای برقراری ثبات در خاورمیانه و صلح برای آلمان و جهان، جمهوری اسلامی باید برود.

رضا شاه بزرگ و محمدرضا شاه در دوران حکمرانی خود کوشیدند ایرانی بسازند که متعلق به همه ایرانیان باشد. آنها تلاش کردند همه نخبگان و اندیشمندان کشور را فارغ از تبار و مذهب و نگاه سیاسی برای ساختن ایران به کار بگیرند. بر پایه چنین نگاه و باوری بود که بسیاری از کارگزاران پادشاهی پهلوی از نخبگان دوره قاجار بودند. و در راستای بهره‌برداری حداکثری از ظرفیت انسانی کشور بود که پدربزرگ و پدرم راهگشای حضور زنان در اجتماع و سیاست شدند و نیمی از جمعیت ایران را از پستوی انزوا و تحجر خارج کردند. آنچه ما باید از رضاشاه و محمدرضاشاه بیاموزیم ترجیح منافع ایران بر منافع شخصی و گروهی است. رضا شاه در سفرنامه‌اش پس از نجات خوزستان آرزو کرده بود آن‌قدر عمر کند تا بتواند آن وطن «جذاب و عزیز» را چنان آباد سازد که حتی کسانی که مهر وطن ندارند هم زندگی در آن را به زندگی در «خارجه» ترجیح دهند. هم پدربزرگ و هم پدرم به همراه یاران ایران‌سازشان، مُجدّانه و دلسوزانه برای برآورده کردن این آرزو کوشیدند و ایرانی ساختند که تا پیش از فاجعه خانمان‌سوز ۵۷، کمتر ایرانی حاضر به ترک همیشگی آن بود. اکنون رضاشاه و محمدرضاشاه نیستند که ببینند جمهوری اسلامی با «وطن جذاب و عزیز»شان کاری کرده که حتی فرزندان و وابستگان رهبران این رژیم نیز با وجود برخورداری از رانت‌های فراوان، زندگی در «خارجه» را به حضور در ایران ترجیح می‌دهند. رضاشاه و محمدرضاشاه اما اگر امروز بودند به جوانان آگاه و دلاور ایران افتخار می‌کردند. جوانانی که با درس‌آموزی از گذشته، و با عزمی میهن‌پرستانه‌، می‌خواهند ایران را پس بگیرند و از نو بسازند؛ ایرانی که دوباره متعلق به همه ایرانیان باشد و همه نخبگان و نیروهای توانمند کشور، فارغ از تبار و جنسیت و باور و نگاه سیاسی در بازسازی آن به کار گرفته شوند. با اتکا به این جوانان است که یقین دارم فردای ایران بهتر از گذشته‌اش خواهد بود.

بازدید از آشوویتز و بیرکناو تجربه‌ای هولناک و تکان‌دهنده بود. من و همسرم یاسمین، وسایل به‌جامانده از قربانیان را دیدیم و از سوله‌ها، اتاق‌های گاز و کوره‌های آدم‌سوزی بازدید کردیم. هر کفش و چمدان، یادآور انسانی بود که نام، خانواده و زندگی داشت. جنایت هولوکاست علیه ملت یهود در تاریخ بی‌مانند است، کشتاری در ابعادی صنعتی که با دقت و کارآمدی یک دستگاه دیوان‌سالار طراحی و سازمان‌دهی شد. آشوویتز و بیرکناو این واقعیت را آشکارا پیش چشم ما قرار می‌دهند. در آنجا به مردم ایران اندیشیدم، و به رژیمی که هولوکاست را انکار می‌کند و هم‌زمان می‌کوشد با قطع اینترنت، سانسور و اعدام‌های پنهانی، کشتار هم‌میهنان ما را از حافظه جهان پاک کند. اما جمهوری اسلامی نماینده ایران نیست. وارثان کوروش در کنار ملت یهود ایستاده‌اند و در حالی که رژیم در پی مرگ و ویرانی است، ملت ایران برای زندگی و آزادی مبارزه می‌کند. در محل یادبود قربانیان، تاج‌گلی با نشان شیر و خورشید را به نمایندگی از ملت ایران قرار دادیم. ما هرگز فراموش نخواهیم کرد و اجازه نخواهیم داد رژیمی که ایران را اشغال کرده است، نام و تاریخ ملت ما را به ابزار نفرت تبدیل کند. ایران آزاد بار دیگر نماد صلح، زندگی و کرامت انسانی خواهد بود. نور بر تاریکی پیروز خواهد شد.

My fellow compatriots, this Freedom Prize belongs to you. You have earned it with your sacrifice, courage, and dedication to liberty. I was honored to stand with tens of thousands of you in Frankfurt. Soon we will stand side by side in a free Iran.

هم‌میهنانم، جایزه آزادی متعلق به شماست، شما که شجاعت، آگاهی، فداکاری، و ایستادگی‌تان بی‌نظیر است. من افتخار این را داشتم که در فرانکفورت در کنار ده‌ها هزار ایرانی شریف بایستم و این جایزه را به نمایندگی از ملت بزرگ ایران دریافت کنم. روزی که دیر نیست در یک ایران آزاد کنارتان خواهم ایستاد و این جایزه را که نزد من امانت است به شما خواهم‌ سپرد.