Arib was zeer kritisch op het coronabeleid, had zich niet laten vaccineren en gaf in een van de eerste Tijdelijke Commissie Corona-vergaderingen aan dat wat haar betreft de onderste steen boven moest komen. Tot overmaat van ramp voor het establishment was er een substantieel aantal coronacritici aanwezig in de TCC. Pieter Omtzigt, Vicky Maeijer, Nicki Pouw-Verweij, Pepijn van Houwelingen en ikzelf vormden samen met Arib zelfs een meerderheid van zes tegen vier, en dat leidde tot grote onrust bij de regerende partijen. We begonnen met grote vasthoudendheid vragen te stellen over de proportionaliteit van de maatregelen, over de rol van het OMT, over de miljard euro die Hugo in de Stichting Open Nederland had laten verdwijnen, en over het totale gebrek aan parlementaire controle. Uiteindelijk leverden we een zwaar bevochten, gespecificeerd onderzoeksvoorstel op dat, in elk geval voor bewindspersonen die mogelijk de wet hadden overtreden, een enorm gevaar vormde. Precies dát maakte Arib een risico voor de machthebbers. Ze was een parlementariër die haar werk serieus nam en die haar eigen collega’s en ministers durfde te onderzoeken, in plaats van hun coronabeleid slaafs te verdedigen. Verder lezen? Kijk dan op onze website: indepen.eu/hoe-khadija-arib-…