Rob van der Horst

Berlijn grijpt in. Nederland kijkt toe. En iedereen weet dat het anders kan. In Berlin hebben ze het gewoon gedaan. Na die misselijke vertoning met galgen en nep-executies op straat geen overlegcircus, geen bestuurlijke mist, geen weken wachten op een “duiding”. Gewoon een besluit: dit stopt. Vanaf nu verboden. Wie het toch doet, wordt aangepakt. Klaar. En ergens, als je dat leest, voel je het meteen. Verdomme. Zo kan het dus ook. Niet harder. Niet autoritair. Gewoon helder. Een grens trekken en hem handhaven. En dan kijk je naar Nederland. Amsterdam. Spui. Dam. Vlaggen die branden. Leuzen die niemand verkeerd kan begrijpen. En ja, ook dat: mensen verkleed als Hamas-strijders, rollenspel op straat, alsof geweld iets is om uit te beelden en te vieren. De politie stond erbij en keek ernaar. Dat is het beeld. Groepen die precies weten hoe ver ze kunnen gaan, omdat ze al zo vaak hebben gezien dat er niet wordt ingegrepen. Dat er ruimte is. Dat er telkens weer wordt gewacht. En het gezag? Dat staat erbij. Kijkt. En legt daarna uit. Altijd achteraf. “Dit raakt ons diep.” “Dit willen we niet.” “Het ligt juridisch ingewikkeld.” Maar ondertussen gebeurt het. Gewoon. In het volle zicht. Zonder consequentie. Dat is geen onmacht. Dat is een keuze. Stop met het toneelstukje dat het niet zou kunnen. Duitsland werkt met exact hetzelfde kader, hetzelfde European Convention on Human Rights, dezelfde toets van het European Court of Human Rights. Het kan gewoon binnen de Europese regels en wetten. Het verschil zit ergens anders. Het gaat niet om strengere wetten. Het gaat om precies en consistent handelen binnen dezelfde regels. Duitsland doet dat. Daar laten ze geen grijze ruimte. Ze benoemen wat niet kan, leggen het vooraf vast en trekken een grens. En die grens houdt stand. Omdat hij duidelijk is. Omdat hij onderbouwd is. Omdat hij wordt gehandhaafd. Hier maken we er een gesprek van. Een afweging zonder einde. Tot de grens weer opschuift. En laten we ophouden met doen alsof dit alleen “protest” is. Dit gaat over ideologie. Over groepen die zich spiegelen aan organisaties als Hamas. Over haat die niet meer fluistert, maar schreeuwt. Zichtbaar. Hoorbaar. Op straat. En wij? Wij noemen het complex. Dat is het niet. We maken het complex zodat we niets hoeven te doen. Iedereen voelt waar de grens ligt. Niemand hoeft uitgelegd te krijgen dat dit niet normaal is. Dat dit niet thuishoort in een stad waar mensen zich veilig moeten voelen. Dat dit niets meer te maken heeft met debat. En toch gebeurt het. Omdat we weigeren op tijd in te grijpen. Omdat we liever reageren dan handelen. Omdat we bang zijn om duidelijk te zijn. Terwijl het antwoord simpel is. Trek die lijn. Vooraf. Handhaaf hem. Altijd. Voor iedereen. Zonder verschil. Laat zien dat dit land geen speelruimte biedt aan intimidatie en antisemitisme. Laat zien dat vrijheid niet betekent dat alles maar moet kunnen. Niet morgen. Nu. Want iedereen ziet het inmiddels. Het kan gewoon. De vraag is alleen nog: waarom doen wij het niet? #handhaving #antisemitisme bild.de/regional/berlin/poli…