خبر تازه‌ای که دربارهٔ غارت و تخریب و قاچاق پاره‌هایی از پیکر میراث کهن ایران منتشر شده بسیار دردناک است. دردناک‌تر آنکه این بارِ نخست نیست و در سال‌های گذشته بارها اخبار تلخ مشابهی از نابودی و غارت محوطه‌های باستانی فارس شنیده و خوانده‌ایم. اما شیوهٔ نشر این خبر ناسنجیده و نگران‌کننده است. مثلاً اینکه در یک گزارش خبری نوشته شود در زمین کشاورزی عبدالله فلان در روستای بهمان چند کیلوگرم طلا و نقره پیدا شد، گذشته از اینکه این اطلاعات تا چه اندازه دقیق است و چگونه راستی‌آزمایی شده، می‌تواند اثر مخرب داشته باشد و قاچاقچیان بیشتری را به آن محل بکشاند. شاید باور نکنید، ولی عده‌ای از دلالان آثار تاریخی در کشورهای گوناگون این گزارش‌های خبری و حتی مقالات باستان‌شناسان را خط‌به‌خط می‌خوانند و بر اساس آنها به مزدورانِ قاچاقچی خود در ایران نشانی می‌دهند که برو به فلان روستا و فلان مزرعه یا بهمان تپه را حفاری کن. در کشوری که جماعتی دزد و بی‌وطن بر مسند قدرت نشسته‌اند و دلالان و قاچاقچیان جولان می‌دهند، خبرنگارانِ میراث فرهنگی خوب است حساسیت و دقت بیشتری در این زمینه داشته باشند، و در چنین گزارش‌هایی، به جای تقلید از داستان‌های شرلوک هلمز و آگاتا کریستی، به شیوهٔ درست و حرفه‌ای خبررسانی کنند.