امروز وقتی شنوندهی یه دختر جوون بودم،حس خوبی داشتم چون حیرت کرده بودم از این که یه آشنای خیلی دور بهم اینهمه اعتماد کرده و داره زخمشو باز میکنه،خیلی وقت بود به خودم امیدوار نبودم حتی برای شنونده خوب بودن.
امروز از صبح زود زدم بیرون تا غروب،خیلی راه رفتم،دو تا کافه استراحت کردم و سه جلد کتاب خریدم از لیستم،از بعد آذر پارسال تا الان،امروز با خودم روبرو بودم بدون مرور غم،شاید روزهای زیادی قدرتمو فراموش کرده بودم،اما دلم میخواست تنها نباشم.
با مامانم داشتم فیلم قدیمی میدیدم،یه صحنه پدر با کمربند افتاد به جون تن دخترش،تا آخر فیلم گریه کردم بس دیدیم با زنها چیکار کردن...چی گذشت به زنها و دخترهایی که به قتل رسیدن از طرف تزدیکترین آدمهاشون.
عزیزم این آدمی که بهش تبدیل شدی فقط ظاهرش قشنگه مثلا سلامته،ولی تو دروغگو نبودی،تو اصلا دروغگو نبودی،کاش هیچوقت به پول نمیرسیدی که بخاهی اینهمه تباه باشی،تو تاریک ولی زیبا بودی،حالا بهظاهر روشن اما زشتی.
به جهنم که امیدهای بعضی از ما خاموش شده،تنهاییم،پشتوانهای نداریم،حتی مریض شدیم،ولی باید ایمان داشته باشیم که اینبار این سگها میرن،به سهم خودم به خیابون برگشتن و مردن رو ترجیح میدم به تن دادن به اینهمه نکبت..این سگها میرن.
۹۸ آخرین سال اتصال من به زندگی بود،بعد اون امیدهام رفت،هنرم ول شد،ذوقم رفت،حتی خونهای رو ترک کردم که بعدش هیچ کجا تا امروز خونهام نشد،تنهایی باورمم ازم گرفت،آبان تا باشم همیشه تلخ،غمانگیز و زشت باقی میمونه.
چجوری نباید به گذشته فکر کرد،چجوری به آبان هفت سال پیش و اون قال عام فکر نکنیم،زخم هنوز بازه و خیلیا هرچی داشتن تو گذشته مونده...زندگی واسشون تو ۹۸تموم شده.