Hamed

نصیحت‌های نیک‌اندیشیت گفتیم و نشنیدی چه‌ها تا پیشت آید زین نصیحت ناشنیدن‌ها…

یکی از کاربردی‌ترین اپلیکیشن‌های این روزای منه، یه دستیار ادیت متن که خودتون می‌تونید پرامپت‌هایی رو برای انواع نوع نگارش متن توش ذخیره کنید. مثلا من یه شورتکات ساختم که هر وقت اون رو بزنم متن فارسی رو با لحن رسمی و مناسب برای فرهنگ آمریکایی و با توجه به فرهنگ سازمانی شرکتمون و یه سری پارامترهای دیگه بازنویسی می‌کنه. تازگیا افزونه کروم هم داده که خیلی راحت‌تر شده کار باهاش. خیلی کاربردیه خلاصه و اگر خواستید با کد من «HAMED50» ثبت نام کنید ۵۰٪ تخفیف می‌گیرید.

بارون خیلی شدید شد و این داداشیا هم اومدن زیر چتر و چپیدن تو هم.

به ChatGPT گفتم برو تو سامانه فلان از نزدیک‌ترین درمانگاه نزدیک خونه‌ام برام وقت دکتر بگیر که آزمایش بنویسه. خیلی ایزی پیزی ایمیلش اومد صبح پاشدم رفتم یه خانم باشخصیت که انگلیسی هم صحبت می‌کرد (اینجا گاهی دکترها هم انگلیسی صحبت نمی‌کنن) راحت برام انواع آزمایش نوشت و انجام شد و تمام. همه موارد رو هم خود هوشواره نوشته بود تو سامانه که چی می‌خوام و چه باید کرد. کاش قبل از اینکه برسم خونه برام حلیم هم گرم می‌کرد فقط.

یه طوری جدی و سفت دارم صبح تا شب کار می‌کنم که انگار خبریه حالا! تهش قراره بمیری دیگه یارو. شل کن.

I don’t have many English-speaking followers, but I’ll write this anyway. Maybe someone will read it someday. Iranians are not Arabs, and we don’t speak Arabic. But Iran is a big country with a lot of cultural diversity, and we do have Iranian Arabs, mostly in the south, who speak Arabic. Iranians are not necessarily Muslims either. Long before Islam, Iran was home to Zoroastrianism and ancient traditions like Mithraism. Islam was imposed on Iranians through conquest (much like what we see happening in Europe today), but Iranians never lost their national identity. We have so many national and local celebrations, like Nowruz, Yalda Night, Chaharshanbe Suri, Mehregan, Sadeh, Sizdah Bedar, and many more. Each region and ethnic group has its own traditions too. Iranians love dancing, drinking wine, partying, and simply enjoying life. We also love celebrating other cultures’ traditions, whether it’s Halloween or even Christmas! And I think that’s something special about Iranians. We don’t feel the need to replace other cultures with our own or force our traditions on others. Quite the opposite. We enjoy what makes other cultures happy, celebrate with them, and use those moments to connect with the rest of the world. And one more thing: Iranians didn’t just arrive here from somewhere else. Our history goes back thousands of years in this part of the world. We’re one of the world’s oldest civilizations, with some of the most powerful empires in history. Don’t judge Iran by these 50 shameful years of the Islamic Republic. Read a little history. Or just wait a bit. I think you’ll get to know us a lot better very soon. :)

تازه کجاشو دیدید هم شب یلدا داریم هم کریسمس، هم ولنتاین می‌گیریم هم چارشنبه‌سوری کلی برنامه رقص و قاشق‌زنی و تفریح داریم، نوروز هم که اصل داستانه و چند ساله کلی جشن خفن تو کل دنیا گرفته می‌شه توسط ایرانی‌ها. به نظرم هرچی فستیوال و برنامه‌ی تفریحی و گروهی هست رو باید پر شور و زنده برگزار کرد طوری که کاملا به چشم بیاد. بخش شو‌آف و نمایشش خیلی هم مهمه اتفاقا.

نبش میدون امام حسین تهران یه شیرموز فروشی خیلی قدیمی و داغون بود که سه تا پیرمرد بدون هیچ صحبتی خیلی تند کار می‌کردن و یه حال سریع بخور و برویی هم داشت، صندلی نداشت یعنی، فقط دو سه تا آیتم داشت، شیرموز نارگیل و آب هویج و کیک. کیک‌هاش خیلی خوشمزه بودن، هر هفته می‌رفتم یه شیرموز نارگیل و کیک می‌گرفتم و ایستاده می‌خوردم و سریع می‌رفتم پی کارم. حالا تو اتوبوس وسط ناکجا آباد تو یه کشور دیگه یهو همچون بویی پیچید و خیلی عجیب تکونم داد و اینقدر فکر کردم این بویی که تو اعماق خاطراتم نشسته از کجا میاد که یاد اون شیرموزفروشی افتادم.

خیلی خوشحالم که وسط استانبول می‌تونم حلیم خوشمزه و باکیفیت بخورم، اینقدر دوستام می‌دونن حلیم دوست دارم که امروز‌ سه نفر جدا از هم بهم زنگ زدن که حلیم آماده شد بدو بیا! فقط اگه یه نون بربری هم اگر بود کنارش دیگه عالی میشد :))

دیشب تقریبا نخوابیدم، صبح از فکر به اینکه چقدر کله‌ام نامناسب و شبیه مست‌هاست داشتم با اسکوتر می‌رفتم جایی که تو خیابون دیدم صدای سرود ملی میاد و مردم یهو همه فریز شدن، خیلی جدی پشمام ریخت و فکر کردم واقعا دارم توهم می‌زنم از خستگی تا اینکه یهو یادم اومد چه خبره! پ.ن. فردا در ترکیه روز جمهوریت است و با اینکه همچین رسمی برای امروز و فردا نیست ولی به دلیلی که نمیدونم (احتمالا احترام صبحگاهی هنگام پخش سرود ملی) امروز هم هنگام پخش سرود مردم سر جای خودشون ثابت موندن برای دقایقی.

به جنگ‌جهانی سوم بگید یکم بره اونورتر ما و دوستای ونزوئلاییمون یکم با هم لاس و لوس کنیم، بعد عمری چهارتا خارجی خونگرم و باصفا پیدا کردیم اگه بذارید.