لعبت الملوک

ده روز هیچ کس از خانواده وصل نمی شد. ویدئوها می‌آمد بیرون وحشت میکردم نگران همه بودم اما دلم برا خواهرم و امیر جور دیگه شور میزد. دوتا از آشناهای دور به زور وصل شدن هنوز استارلینک هاشون کار می‌کرد. اولش که خانواده همه تماس مستقیم با موبایل گرفته بودن تو دلم میگفتم ببین ها من برا هیچ کس مهم نیستم. ویدئو های تهرانپارس کم کم اومد نفسم بالا نمی آمد به همون آشناها شماره خانواده رو دادم گفتم بهشون بگید بهم زنگ بزنن گفته بودن بهم بگن همه خوبن. گفتم بگید دامونا آب و غذا نمیخوره تا بهش زنگ نزنید. ساعت پنج صبح خوابم برد ساعت شش و نیم صبح تلفن زنگ زد خواهرم دیگه ام گفت همه خوبیم نگران نباش گفتم تا با امیر حرف نزنم قبول نمیکنم گوشی رو دادن خواهرم همسر امیر گفت خوبیم صداش میلرزید گفتم پس امیر گوشی رو بده امیر گفت خوبه و بغض کرد گفتم گوشی رو بده امیر میگم گفت دامونا امیر فوت شده تهدید شده بودن از کنترل شدن خط ها میترسیدن. با تمام وجودم زجه زدم امیر رو کشتن امیر رو کشتن قطع کردن خودم رو زدم تا به هوش بودم زجه زدم و خودم رو زدم و از حال رفتم استوری کردم به خوانواده ام حمله کردن، بازجویی شدت تهدید شدن پاک کردم تا ده روز باز هیچی نمی دونستم تو تمام ویدئو ها دنبالش میگشتم یعنی به کجا شلیک کردن؟ امیر قوی تر از این حرفها بود چطور زدن به کجا شلیک کردن؟ سه هفته بعد فقط فهمیدم به سرش تهرانپارس شلیک شده و کم کم بهم گفتن باز اسمشو گفتم. بهش قول دادم گفتم تو را به دوش خواهم کشید تا روز آزادی اما امیر تو قرار بود مراقب همه ما باشی تو قول داده بودی قرار نبود درد جگر بشی قرار نبود داغ دل بشی قرار نبود زخم ناسور بشه داغت قرار نبود تو رو خاک سرد بغل کنه جای خواهرم قرار نبود بدون خداحافظی بری بعد از تو ماهم مردیم فقط نفس میکشیم بی خود. #امیر_احمدی