🌴HonghongJayBDef.💚แฟนคนนึงของเจย์บี🤭

เธอเปิดร้านกาแฟมา 5 ปี มีผู้ชายคนหนึ่งมาซื้ออเมริกาโน่ทุกเช้า เขาไม่เคยขอเบอร์ ไม่เคยชวนคุยเกินเรื่องกาแฟ จนวันหนึ่งเขาบอกว่า “พรุ่งนี้ผมคงไม่ได้มาแล้วนะครับ” เธอถึงเพิ่งรู้ว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ตัวเองรอเจอเขาทุกเช้าเหมือนกัน ฝนอายุ 34 ปี เปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ในเชียงใหม่ ทุกเช้าเวลาเจ็ดโมงครึ่ง จะมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาชื่อนนท์ อายุ 37 ปี ทำงานเป็นวิศวกรอยู่บริษัทใกล้ ๆ “อเมริกาโน่เย็น ไม่หวาน แก้วหนึ่งครับ” วันแรกเขาสั่งแบบนี้ วันที่สองก็เหมือนเดิม ผ่านไปห้าปี ฝนจำได้ทั้งชื่อ ทั้งเวลาที่มา และกาแฟที่เขาชอบ บางวันฝนเหนื่อยจนไม่อยากเปิดร้าน แต่พอนึกถึงลูกค้าที่จะมาตอนเจ็ดโมงครึ่ง เธอก็ลุกไปเตรียมของ นนท์เป็นคนพูดน้อย แต่ถ้าวันไหนฝนดูเหนื่อย เขาจะถามว่า “วันนี้ไหวไหมครับ?” แค่นั้นก็ทำให้เธอยิ้มได้แล้ว จนเช้าวันหนึ่ง นนท์บอกว่าเขาได้งานใหม่ที่กรุงเทพฯ และจะย้ายไปสัปดาห์หน้า ฝนพยักหน้า “ดีใจด้วยนะคะ” เธอชงกาแฟให้ตามปกติ แต่วันนั้นดันใส่น้ำเชื่อมลงไปทั้งที่เขาไม่กินหวาน นนท์ลองดื่มแล้วหัวเราะ “วันนี้หวานนะครับ” ฝนหน้าแดง รีบจะทำแก้วใหม่ แต่เขาบอกว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมกินได้” เช้าวันสุดท้าย นนท์มาที่ร้านตามเวลาเดิม ก่อนกลับ เขาวางกระดาษใบเล็กไว้บนเคาน์เตอร์ “ถ้าผมกลับมาเชียงใหม่อีก ยังแวะมาร้านนี้ได้ใช่ไหมครับ?” ฝนยิ้ม “ได้สิคะ ร้านยังอยู่” พอเขาเดินออกไป เธอจึงหยิบกระดาษขึ้นมาดู เป็นเบอร์โทรศัพท์ พร้อมข้อความสั้น ๆ “จริง ๆ ผมอยากชวนคุณไปกินข้าวตั้งแต่ปีแรกแล้ว แต่กลัวว่าถ้าคุณปฏิเสธ ผมจะไม่กล้ามาซื้อกาแฟอีก” ฝนอ่านแล้วหัวเราะทั้งน้ำตา เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ “แล้วรู้ไหมคะ ว่าฉันรอให้คุณชวนมาตั้งแต่ปีที่สองแล้ว” ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น “งั้นคืนนี้ยังทันไหมครับ?” ฝนมองออกไปหน้าร้าน ก่อนตอบว่า “ทันค่ะ แต่คราวนี้คุณต้องเป็นคนเลี้ยงกาแฟนะ”