Малюта Скуратов

Dokładnie 73 lata temu, 8 listopada 1953 roku w Paryżu zmarł Iwan Aleksiejewicz Bunin – rosyjski pisarz, poeta, prozaik, tłumacz i emigrant, pierwszy rosyjski laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Po rewolucji bolszewickiej, której był zdecydowanym przeciwnikiem, w 1920 roku wyemigrował do Francji. Resztę życia spędził na obczyźnie – głównie w Paryżu i w Grasse na południu Francji. W 1933 roku jako pierwszy rosyjski pisarz otrzymał Nagrodę Nobla „za surowe mistrzostwo, z jakim rozwija tradycje klasycznej literatury rosyjskiej”. Nagroda przyszła w najtrudniejszym finansowo dla niego okresie i częściowo pomogła nie tylko jemu, ale i innym emigrantom. Był autorem wielu znakomitych powieści, opowiadań i nowel. Do jego najważniejszych dzieł należą nowele „Wieś” i „Suchodoły”, opowiadania „Pan z San Francisco” i „Udar słoneczny”, powieść „Życie Arseniewa”, dziennik „Przeklęte dni” oraz zbiór opowiadań „Ciemne aleje”. Był też wybitnym tłumaczem – samodzielnie opanował kilka języków obcych, w tym polski, specjalnie po to, by czytać i tłumaczyć Adama Mickiewicza. Przełożył m. in. „Sonety krymskie” oraz „Pieśń o Hajawacie” Longfellowa. W swoim dorobku translatorskim miał także dzieła Szekspira, Byrona, Tennysona i Petrarki. Zmarł w Paryżu 8 listopada 1953 roku w wieku 83 lat. Został pochowany na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois pod Paryżem – jednym z najważniejszych miejsc pamięci rosyjskiej emigracji.