فردا دومین سالگرد رفتن بابامه. شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که از ۳۷ سال زندگی و کلی خاطره‌ای که با بابام داشتم، آخرین تصویری که ازش توی ذهنم مونده، یه تصویر خیلی ساده‌ست: بابام ایستاده پشت یه باجه، گوشی توی دستش، با مو و ریش‌های سفید... همین. از اون همه سال، از اون همه خاطره، نمی‌دونم چرا آخرین چیزی که ازش برام مونده همینه. و عجیب‌تر اینکه تا امروز هر وقت بهش فکر می‌کنم، اول از همه همین تصویر میاد جلوی چشمم. پارسال، درست چند روز مونده به اولین سالگرد بابا، ابلاغیه دادگاه برام اومد. اون روزها خودم هم حال خوبی نداشتم و دوباره امسال، درست قبل از دومین سالگردش، باز ابلاغیه دادگاه دارم. حس عجیبیه... انگار هر سال، درست توی روزایی که بیشتر از همیشه دلم می‌خواد فقط به بابام فکر کنم و نبودنش رو هضم کنم، یه اتفاق دیگه هم می‌افته که این روزها رو برام سنگین‌تر می‌کنه. امیدوارم هیچ‌وقت داغ عزیزتون رو نبینید. امیدوارم تا وقتی زنده‌ان، سالم و کنارتون باشن و اون‌قدر فرصت داشته باشید که هر حرفی رو که باید، بهشون بزنید. اگر می‌تونید، به خاطر من یه فاتحه برای بابام بخونید. خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه.