Jan Latten

Nederland bouwt zich uit de woningnood. Maar voor wie eigenlijk? En weer barst er een bubbel. Jarenlang kregen Nederlanders te horen dat er vooral meer gebouwd moest worden. Voor onze jongeren, gezinnen, gescheiden ouders en al die anderen die al jaren vergeefs naar een betaalbare woning zoeken. Blijkt nu dat we voor een aanzienlijk deel bouwen om de gevolgen van migratie op te vangen. Volgens het Economisch Instituut voor de Bouw komt 60 procent van de netto extra woningvraag voort uit migratie. Asielmigratie vormt daarbinnen structureel de grootste component. Bij aanhoudende instroom zijn de komende tien jaar honderdduizenden extra woningen nodig. En wij maar denken dat we de bestaande woningnood aan het oplossen waren. Ondertussen mogen Nederlandse woningzoekenden achteraan aansluiten bij de woningssoepkeuken. Jongeren die tot hun dertigste thuis wonen. Gescheiden ouders die geen kant op kunnen. Daklozen die blij mogen zijn met een opvangplek. En dan krijgen we weer die geruststellende cijfers voorgeschoteld. Slechts 7 procent van de sociale huurwoningen gaat naar statushouders. Niets aan de hand, mensen. Alleen blijkt uit het EIB-onderzoek dat in 2023 maar liefst 20 procent van de beschikbare sociale huurwoningen voor starters naar statushouders ging. Een iets minder geruststellend cijfer. Maar geen zorgen. De overheid heeft het allemaal keurig geregeld. Statushouders hebben rechten, gemeenten verplichtingen en de wet schrijft het voor. Alsof die wetten ooit uit de hemel zijn komen vallen en niet gewoon door politici zijn bedacht. Voor de Nederlander die al tien jaar wacht, is er vooral begrip. Geen woning, maar begrip. Daar kun je natuurlijk uitstekend in wonen. Intussen lopen woningbouwprojecten vast op stikstof, netcongestie, vergunningen en een eindeloze verzameling bouwregels. De bouwproductie blijft achter, terwijl de bevolking verder groeit. En niemand lijkt de meest voor de hand liggende vraag te willen beantwoorden: hoeveel extra inwoners kan Nederland eigenlijk nog huisvesten? We hebben inmiddels meer dan 18 miljoen inwoners en blijven groeien. Maar in Den Haag blijft het antwoord hetzelfde. Meer bouwen. Nog meer bouwen. Misschien eerst eens kijken waarom we steeds meer moeten bouwen. Het gaat er niet om dat statushouders geen woning nodig hebben. Het gaat erom dat de overheid de woningnood zegt te bestrijden, terwijl haar beleid tegelijkertijd een aanzienlijk deel van de nieuwe woningvraag veroorzaakt. En wie dat benoemt, mag zich voorbereiden op een college solidariteit. De Nederlandse woningzoekende heeft inmiddels vooral geleerd geduld te hebben. Heel veel geduld. Want in de Nederlandse woningssoepkeuken wordt de rij steeds langer. Alleen de soep raakt op. #Woningnood #Migratie #SocialeHuur #Volkshuisvesting #Nederland telegraaf.nl/financieel/nieu…

Ouders, u bent gewaarschuwd In Hoogeveen worden mensen geïntimideerd, wordt vuurwerk naar voorbijgangers gegooid en lopen jongeren met messen op zak. Er zijn aanhoudingen verricht, boetes uitgedeeld, fatbikes ingenomen en gebiedsverboden opgelegd. En dan klinkt de oproep: ouders, neem uw verantwoordelijkheid. Dat is te mager. Natuurlijk zijn ouders verantwoordelijk voor hun kinderen. Maar zodra sprake is van geweld, intimidatie, vernieling en wapens, ligt het probleem niet meer alleen thuis aan de keukentafel. Dan is de overheid aan zet. Nederland moet stoppen met het uitzenden van tegenstrijdige signalen. We hebben wetten en regels. Iedereen weet dat je geen mensen mag bedreigen, geen vuurwerk naar voorbijgangers mag gooien, geen eigendommen mag vernielen en niet met verboden wapens over straat mag lopen. Daar hoeft geen nieuwe campagne voor te komen. Geen extra uitleg. Geen zoveelste gesprek over grenzen. Die grenzen zijn allang duidelijk. Een burgemeester hoeft ouders dan ook niet te vragen of zij hun kind misschien binnen willen houden. De boodschap moet zijn: uw kind is in beeld, u bent gewaarschuwd en als het opnieuw misgaat, wordt er opgetreden. Wie bewust de grens overgaat, moet merken dat regels ook werkelijk worden gehandhaafd. Gebiedsverboden moeten worden gecontroleerd. Wapens moeten uit handen worden gehaald. Bij strafbare feiten moet worden opgetreden. Schade moet waar mogelijk worden verhaald. Wie doorgaat, moet rekening houden met zwaardere maatregelen. Daarna kan worden gekeken naar begeleiding, jeugdzorg, problemen thuis of andere oorzaken. Dat kan nodig zijn. Maar eerst moet het gedrag stoppen. Juist daar gaat het te vaak mis. De overheid zegt dat gedrag onacceptabel is en volgt dat vervolgens op met opnieuw een waarschuwing, gesprek of oproep. Daarmee vervaagt de grens die op papier glashelder is. Dat is ook oneerlijk tegenover bewoners. Zij houden zich aan regels en mogen verwachten dat de overheid optreedt tegen mensen die dat bewust niet doen. Het kan niet zo zijn dat de gewone burger zijn route verandert, eerder naar huis gaat of bepaalde plekken ontwijkt terwijl de veroorzakers opnieuw worden gevraagd zich te gedragen. Nederland hoeft niet nóg beter uit te leggen dat geweld, intimidatie en vandalisme niet mogen. We weten dat al. De regels zijn helder. De wetten zijn helder. Aanpakken dus. Dus burgemeester: niet nog eens vragen. Ouders, u bent gewaarschuwd. nu.nl/binnenland/6412309/jon…

Zelfs zwijgen is straks verdacht De maatschappij verandert. En soms vraag je je af waar we in hemelsnaam mee bezig zijn. We waren ooit trots op een pluriforme samenleving. Mensen mochten links zijn, rechts, gelovig, atheïst, activistisch of zich juist helemaal nergens mee bemoeien. Je mocht een mening hebben, maar je hoefde die niet voortdurend aan de wereld uit te leggen. Dat laatste lijkt steeds moeilijker te worden. Je moet kiezen. En vooral: je moet goed kiezen. Niet na een discussie waarin feiten worden gewogen en misschien blijkt dat de werkelijkheid ingewikkelder is. Nee, de morele waarheid ligt vaak al op tafel. Daar hoor je achter te gaan staan. En doe je dat niet, dan wordt zelfs neutraliteit verdacht. Kijk naar Ed Sheeran. Hij zegt dat hij wel degelijk persoonlijke opvattingen heeft over Israël en Gaza, maar die niet publiekelijk wil uitdragen. Hij wil muziek maken en zijn podium niet voor politiek gebruiken. Wat is daar eigenlijk mis mee? Blijkbaar nogal wat. Humberto Tan noemt hem „ruggengraatloos” en „laf”. Want, zo is de redenering: door niet te kiezen, kies je ook. Dat is nogal wat. Sinds wanneer moet iemand tegenover de buitenwereld verantwoording afleggen over wat hij politiek denkt? Vrijheid van meningsuiting betekent toch niet dat er ook een plicht bestaat om die mening openbaar te maken? Het begint bovendien steeds hetzelfde te klinken. Iemand heeft de verkeerde mening en moet worden geboycot. Niet meer uitnodigen, niet boeken, sponsors aanschrijven. Desnoods raakt iemand zijn werk of carrière kwijt. En blijkbaar zijn we inmiddels een stap verder: nu kan ook degene die helemaal niet wil meedoen worden aangepakt. Zwijgen wordt laf. Neutraliteit verdacht. Afzijdig blijven is opeens ook een keuze waarvoor je ter verantwoording wordt geroepen. En ja, dan dringt de geschiedenis zich op. Niet omdat Nederland in 2026 nazi-Duitsland is en al helemaal niet als vergelijking met de Holocaust. Het gaat om iets wat veel eerder begint. Duitsland kende in de jaren twintig al antisemitische boycotacties. In 1933 werd de boycot van Joodse winkels georganiseerd en werden mensen onder druk gezet daar niet meer te kopen. Daarna werd de ruimte om af te wijken steeds kleiner. Daarom moet juist het mechanisme ons interesseren. Eerst is iemand fout. Daarna wordt degene die hem verdedigt verdacht. Vervolgens wordt degene die zijn mond houdt gevraagd waarom hij zwijgt. Waar eindigt dat? Ook rond Israël en Gaza gebeurt iets vergelijkbaars met het debat. De terreuraanval van Hamas op 7 oktober, de moorden en ontvoeringen mogen niet uit het verhaal verdwijnen. Het verschrikkelijke Palestijnse leed in Gaza evenmin. Waarom zou iemand niet beide mogen benoemen? En waarom zou iemand niet gewoon mogen zeggen: ik wil mij hierover publiekelijk helemaal niet uitspreken? Wie voor Palestina demonstreert, prima. Wie Israël verdedigt, ook. En wie zijn politieke mening gewoon aan de keukentafel houdt eveneens. Tan mag Sheeran laf noemen. Ook dat hoort bij een vrije samenleving. Maar misschien moeten we ons wel afvragen waarom een man die zegt „ik wil niet kiezen” überhaupt moet worden aangevallen. „You are either with us or against us.” We kennen die woorden. Misschien moeten we vooral voorkomen dat we ze normaal gaan vinden. vandaaginside.nl/media/celeb…