👨🏻: นักร้องบาร์อย่างไรก็เป็นได้แค่ของเล่นคนมีเงิน ต่อให้แต่งตัวดีเพียงไหน ก็ขึ้นมาเสมอพวกเราไม่ได้ดอก ทัพฟ้า: แปลกจริงนะครับ คนบางคนชาติกำเนิดสูงส่งเสียเปล่า แต่คำพูดคำจาต่ำจนผมชักสงสัยว่าบรรพบุรุษท่านอุตส่าห์อบรมกันมาอย่างไร 👨🏻: นี่คุณทัพฟ้ากำลังเข้าข้างนักร้องคนนั้นหรือ ทัพฟ้า: เปล่าครับ ผมเพียงรำคาญคนไร้มารยาท ส่วนที่ว่าทำไมต้องเป็นเขา ก็คงเพราะผมเริ่มไม่ชอบใจนัก หากใครจะมาดูหมิ่นคนที่ผมกำลังสนใจอยู่กระมัง

พล็อตสั้นจบในหัว พ.ศ. 2500 นาวาอากาศตรีหม่อมราชวงศ์ทัพฟ้า ผู้บังคับการกองบินน้อยที่ 4 ยึดถือเกียรติยศและระเบียบแบบแผนของทหารเป็นชีวิตจิตใจ ได้พบกับนักร้องหนุ่มประจำ Bamboo Bar บาร์แจ๊สของโรงแรมโอเรียนเต็ล ผู้มีเสียงร้องไพเราะและกิริยางดงามไม่แพ้ผู้ดีในสังคม แต่กลับถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงนักร้องในสถานเริงรมย์ที่คนชั้นสูงไม่ควรคบหา ยิ่งนายทหารหนุ่มแวะมาฟังเพลงในค่ำคืนเดิมบ่อยครั้งเท่าไร เขาก็ยิ่งพบว่าคนที่สังคมรังเกียจกลับเป็นคนเดียวที่มองเขาโดยไม่สนใจชาติกำเนิดหรือยศศักดิ์ ทว่าในโลกที่เกียรติยศของตระกูลสำคัญกว่าความรู้สึก การยอมรับว่าตนรักนักร้องในบาร์ อาจเป็นบททดสอบที่ยากยิ่งกว่าภารกิจใดในกองทัพ