Rome

Links denkt dat er harmonie ontstaat als de Nederlandse cultuur wordt afgebroken, zodat andere culturen meer ruimte krijgen. Zo werkt het niet. Er zal altijd één cultuur de meeste invloed hebben. Alleen zal dat op termijn zeker niet die van hen zijn.

“Het is logisch dat Marokkanen als Ayoub Oufkir voor het Marokkaanse elftal kiezen.” Waarom is voorgoed daarheen vertrekken dan ook niet logisch? Noem je hen geen Nederlanders, dan ben je racistisch. Zelf hoeven ze zich geen Nederlanders te noemen. Kortom, alleen de lusten.

Het Westen is van oorsprong christelijk. Ik begrijp niet hoe de islam zoveel ruimte heeft gekregen, terwijl die het christendom ontkent door Jezus niet als God maar als profeet te zien en zijn kruisiging te ontkennen. Christenen moeten actiever strijden om het Westen te redden.

Ik hoor steeds vaker dat goed geïntegreerde migranten worden gemeden of gewantrouwd door het wangedrag van andere migranten. Wie telkens dezelfde negatieve patronen ziet, wordt terughoudender. Dat begrijp ik. Zo lijden ook mensen die Nederland liefhebben en bijdragen aan onze samenleving onder dat gedrag. Juist daarom moet de overheid dit serieus nemen en gericht ingrijpen. Aan migranten die dit herkennen maar nog zwijgen, spreek je uit. Ook onze toekomst staat op het spel. Wij hoeven niet stilzwijgend de gevolgen te dragen van mensen die onze samenleving blijven afbreken.

Een aantal jaar geleden was ik in een islamitisch land en vroeg ik aan een islamitische geleerde waarom het verlaten van de islam volgens islamitische wetgeving tot de doodstraf leidt. Hij gaf toen een analogie. Stel dat je land in oorlog is met een ander land en het leger staat aan de grens te vechten. Als een van je eigen landgenoten dan overloopt naar de vijand, wat zou de straf moeten zijn? Hij gaf daar trots zijn antwoord op. De doodstraf. Volgens hem moest je het verlaten van de islam op dezelfde manier zien. Daaruit kon je concluderen dat je in een samenleving waar zulke religieuze wetgeving geldt, niet vrij bent om met je eigen leven en geweten uit de islam te stappen. Het geloof verlaten wordt dan niet behandeld als een persoonlijke keuze, maar als verraad. Wat dit ook duidelijk maakt, is dat in die denkwijze de grens tussen geloof en vijandschap volledig vervaagt. Wie geen moslim meer is, wordt niet simpelweg gezien als iemand met een andere overtuiging, maar als iemand aan de kant van de vijand.