Jordy

1700 agenten onder de bus Er was een getal en vanaf dat moment was het vonnis al geveld: 1700. Zo werd het gebracht. 1700 politiemedewerkers die “zonder functioneel doel” in een dossier zouden hebben gekeken. De koppen waren snel geschreven, het oordeel ook. Glurende agenten. Nieuwsgierige neuzen. Integriteitsschending. En de overheid? Die keek toe. Of erger nog: die deed zelf mee. Want wat hier gebeurde is pijnlijk simpel. Eerst werd het getal naar buiten gegooid. Daarna kwam pas het onderzoek. Dat is de verkeerde volgorde. Een logregel in een systeem zegt alleen dat iemand een dossier heeft geopend of een melding heeft bekeken. Niet waarom. Niet in welke rol. Niet of er op dat moment een operationele reden was. En al helemaal niet of het onrechtmatig was. Toch werd het getal 1700 vrijwel onmiddellijk politiek en bestuurlijk vertaald naar “zonder noodzaak”. Alsof dat al vaststond. Zo werkt een rechtsstaat niet. Eerst onderzoek. Dan hoor en wederhoor. Daarna een oordeel per persoon. Wat hier gebeurde is het omgekeerde. De organisatie zette haar eigen mensen publiekelijk in het verdachtenbankje en ging daarna pas kijken wie er eigenlijk wat had gedaan. Dat is geen zorgvuldigheid. Dat is reputatieschade als bestuursinstrument. En laten we ook eerlijk zijn: politiemensen kijken bij grote incidenten vaak mee. Niet om te roddelen, maar omdat hun werk nu eenmaal draait om alertheid. Een voortvluchtige dader, een signalement, een melding uit de regio. Dat is geen voyeurisme, dat is beroepsreflex. Soms terecht, soms niet. Maar dat verschil kun je alleen vaststellen door te onderzoeken, niet door een getal te lanceren. Wat hier wringt is ook iets anders. De pijlen richten zich volledig op politiemedewerkers. Maar dossiers in strafzaken zijn geen exclusief bezit van de politie. Binnen de strafrechtketen hebben ook functionarissen van het Openbaar Ministerie toegang tot informatie. Officieren van justitie. Parketsecretarissen. Mensen die dagelijks met die dossiers werken. Is daar gekeken naar loggegevens? Is daar onderzocht wie wat heeft ingezien? We horen er niets over. Het beeld dat zo ontstaat is ongemakkelijk: duizenden agenten worden publiekelijk neergezet als probleem, terwijl de rest van de keten buiten beeld blijft. Dat is geen onderzoek, dat is framing. En ondertussen gebeurt er iets dat de overheid blijkbaar niet doorheeft. Politiewerk draait op vertrouwen. Niet alleen van burgers, maar ook binnen de organisatie. Als leidinggevenden zonder afgerond onderzoek hun eigen mensen in de media laten bungelen, tast dat dat vertrouwen aan. De overheid verwacht van politiemensen dat zij onder druk integer handelen. Terecht. Maar integriteit werkt twee kanten op. Een werkgever hoort zijn medewerkers te beschermen tegen collectieve verdachtmaking. Zeker als het nog niet eens duidelijk is wat er precies is gebeurd. Het is een krachtig getal voor een krantenkop. Maar het is geen bewijs. De echte vraag is daarom niet alleen wie er in dat dossier heeft gekeken. De echte vraag is: waarom voelde de overheid de behoefte om haar eigen politiemensen eerst publiekelijk te veroordelen en pas daarna te onderzoeken wat er werkelijk gebeurd was. Dat is geen leiderschap. Dat is mensen onder de bus gooien. #politie #rechtsstaat nu.nl/binnenland/6388024/pol…