Kattuk.nl

Toen ik afgelopen week terugfietste van De Middelmors, kwam ik op de Zeeweg de spelersbus van Quick Boys tegen, met een politieauto ervoor en erachter. Een paar minuten daarvoor moest ik mij langs een linie ME’ers worstelen, omdat er mensen met elkaar op de vuist waren gegaan. Dat, samen met het lege uitvak en de bedrukte sfeer, maakte mij eerlijk gezegd wat verdrietig. En ik merkte de afgelopen week dat meer mensen hiermee rondliepen, maar dat het niet echt breed wordt besproken. Ik vroeg mij deze week af: zijn we dit inmiddels niet gewoon normaal gaan vinden? En gisteren was het in Bunschoten weer raak tussen ‘supporters’. Eerlijk gezegd begrijp ik het niet en misschien is het daarom goed om iets kort over mijn eigen voetbalverleden te vertellen. Zelf voetbalde ik vroeger bij de mini’s van VV Katwijk, waar ik voor het eerst tegen een bal leerde schoppen. Vervolgens ging ik naar FC Rijnvogels om daar van de E’tjes uiteindelijk naar de B’tjes te gaan. En als laatste ging ik in de A’tjes en senioren voetballen bij Quick Boys, om bij mijn vrienden van de middelbare school in het team te zitten. Al van jongs af aan zag ik daardoor dat iedere club zijn eigen unieke karakter heeft. Een eigen geschiedenis, eigen mensen, eigen cultuur, eigen doelgroep en natuurlijk een leuke dosis rivaliteit. Maar ik heb bij al die clubs genoten en vrienden gemaakt. Juist als we tegen Rijnsburgse Boys en Valken moesten waren dat de leuke wedstrijden. Als wethouder heb ik dat later eigenlijk alleen maar bevestigd gezien. Ik kom regelmatig bij de verenigingen over de vloer en zie hoeveel mensen zich iedere week met hart en ziel inzetten voor hun club. Ook in de teams waarin ik voetbalde had iedereen wel vrienden, kinderen of familie die bij een van de andere vijf verenigingen voetbalden. Dat is nu niet anders. Onze families en vriendengroepen lopen dwars door de verschillende clubs heen. Concurrentie is mooi, maar uiteindelijk blijft het ook familie. Helaas is het nu vrijwel ieder weekend na de zomer is het tot nu toe gezeik met geweld langs de velden. Waarom kan het niet vanuit de positiviteit dat we gewoon fucking trots mogen zijn dat we vijf hele mooie voetbalverenigingen hebben? Waarom kan het niet vanuit de positiviteit dat er zoveel energie en passie in die clubs zit? Waarom kan het niet vanuit de positiviteit dat we samen in onze dorpen ieder weekend weer een geweldige prestatie neerzetten met duizenden bezoekers? Rivaliteit hoort bij het voetbal, maar laten we geweld en intimidatie niet verwarren met rivaliteit. Daar is niets moois of fanatieks aan. Zodra anderen niet meer naar een wedstrijd kunnen, spelersbussen politiebegeleiding nodig hebben en de politie paraat moet staan, is een grens allang overschreden. Een kleine groep mag niet bepalen hoe duizenden anderen hun voetbal beleven. Dat is toch niet normaal? En misschien moeten we vooral oppassen dat we het niet normaal gaan vinden. Volgens mij begint het ermee dat de grote meerderheid in Katwijk, Rijnsburg en Valkenburg die hier net zo over denkt zich ook nadrukkelijker laat horen. De afgelopen jaren zijn er nog te veel smoesjes geweest om het niet gewoon hardop te zeggen. Omdat het altijd maar om een kleine groep zou gaan. Omdat de ander ook iets had gedaan. Omdat het bij een derby zou horen. Omdat je de eigen club niet in een kwaad daglicht wilt stellen. Maar daarmee komen we geen stap verder. Geweld hoort niet bij ons voetbal, ongeacht welk voerbalshirt iemand draagt. We moeten vaker hardop durven zeggen:dit gaan we niet normaal vinden. Dit is namelijk ons voetbal. We hebben hier iets om ontzettend trots op te zijn. Vijf prachtige voetbalverenigingen, ieder met een eigen identiteit en geschiedenis en gedragen door ontzettend veel mensen uit Katwijk, Rijnsburg en Valkenburg. Laten we dát vooral koesteren. Laten we ons voetbal niet afpakken. En laten we de rivaliteit uitvechten op de plek waar die thuishoort: op het voetbalveld.