ThinkForBetterLife

ในฐานะผู้ลี้ภัยการเมืองคนหนึ่ง คนที่ตัดสินใจอยู่ต่างประเทศนับตั้งแต่พฤษภาคม 2553 เพราะสุดทนกับการเข่นฆ่าสังหารประชาชนของทหารรักษาพระองค์กลางเมืองหลวงครั้งที่ 5 จึงได้เขียนบทความทำไมถึงไม่รักในหลวง และตัดสินใจอยู่ที่ต่างประเทศเพื่อต่อสู้เพื่อปลดล็อคการเมืองอันล่วงละเมิดและฟ้องร้องในทางใดๆ มิได้ ตลอด 13 ปีที่ผ่านมา เราขอบคุณทุกคนที่ระลึกถึงผู้ลี้ภัย น้ำตารื้อทุกครั้งที่มีการต่อสู้ที่เมืองไทยเพื่อให้ผู้ลี้ภัยได้กลับบ้าน และเราก็ตระหนักว่า การที่จะช่วยประเทศไทย ไม่ใช่ด้วยการกลับประเทศไทยไปอยู่ในระบอบการเมืองเดิม แต่ต้องด้วยการใช้ตา ใช้หู และใช้ปาก ได้อย่างเต็มที่ได้มากกว่า ศึกษาและเผยแพร่แง่มุมทางการเมืองไทยที่ถูกเซนเซอร์และถูกปิดกั้นในประเทศไทย เราทำทุกช่องทางทั้งจัดรายการวิทยุออนไลน์ จัดรายการยูทูป เดินสายประท้วงผู้นำเผด็จการประยุทธ์ จันทร์โอชาที่มายูโรปทั้งที่มิลาน ฝรั่งเศส และบรัสเซล เดินทางไปยื่นจดหมายให้กษัตริย์ที่หน้าที่พักที่เยอรมันหลายรอบ เพื่อให้กษัตริย์ไทยยอมรับระบอบประชาธิปไตย ยื่นและส่งจดหมายถึงผู้นำกลุ่มสหภาพยุโรป เยอรมัน อเมริกา และฟินแลนด์ ให้ตระหนักว่าขบวนการเยาวชนต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยของไทยควรได้รับการสนับสนุนและสงเสริม ตลอด 13 ปี ที่ผ่านมา ผู้ลี้ภัยคนหนึ่งคนนี้ใช้ทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดที่มี และเงินสนับสนุนจากคนไทยหลายร้อยคน ไปกับการเดินสายเปิดหน้าสู้กับเผด็จการรัฐประหาร และเปิดหน้าสื่อสารกับกษัตริย์โดยตรง แน่นอนเราเผชิญกับการถูกคุกคาม ถูกติดตาม ถูกข่มขู่ ถูกโจมตี ถูกใส่ร้ายป้ายสี เพื่อดิสเครดิตและเพื่อทำให้เราหยุดสู้ แต่เราก็ไม่หวั่นไหว และมุ่งมั่นเดินหน้าสู้ ด้วยหวังว่าจะเป็นหนึ่งแรงแข็งขันที่จะช่วยต่อสู้ให้ได้มาซึ่งระบอบการเมืองประชาธิปไตยของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชนในประเทศไทยได้อย่างแท้จริง นี่คือสิ่งที่ผู้ลี้ภัยการเมืองคนหนึ่งทำเพื่อประเทศไทย สู้ด้วยชีวิตของตัวเอง โดยไม่เคยใช้ภาษีของประเทศไทย โดยไม่เคยมีส่วนได้ส่วนเสียทางการเมืองหรือผลประโยชน์ใดๆ จากภาษีประชาชนในประเทศไทย วันนี้เราสุดทน เมื่อได้ติดตามเกมการเมืองของพรรคเพื่อไทย ที่เล่นเกมลิงหลอกก้าวไกล และพรรคร่วม 8 พรรค เพื่อผลให้ #ทักษิณกลับไทย โดยไม่สนว่าเกมนี้จะนำสู่หายนะทางพัฒนาการของประชาธิปไตยอย่างไร โดยไม่สนว่าเกมนี้จะยื้อเวลาให้เผด็จการได้อีกยาวนานแค่ไหน โดยไม่สนว่าเกมนี้จะทำร้ายหัวจิตหัวใจคนไทยหลายสิบล้านคนอย่างไร ความอยากกลับบ้าน ความคิดถึงบ้าน คิดถึงพี่น้องญาติมิตร คิดถึงอาหาร คิดถึงสภาพความคุ้นเคยของมาตุภูมิ มันมีกันอยู่ทุกคนในหมู่ผู้ลี้ภัย แต่เราไม่ยอมแลกกับเกียรติยศ และละทิ้งอุดมการณ์เพียงเพื่อให้ได้กลับบ้าน ยิ่งคิดถึงบ้าน ยิ่งคิดถืงเมืองไทย เราก็ยิ่งต่อสู้ เพราะโอกาสที่จะได้กลับบ้านอย่างสง่างามก็คือเมื่อวันที่ฟ้าสีทองผ่องอำไพ และประชาชนเป็นใหญ่ในแผ่นดินเท่านั้น!!! #ความหวังของประเทศอยู่ที่ก้าวไกลและพลังคนรุ่นใหม่ #เผด็จการจงพินาศประชาราษฎร์จงเจริญ #ให้มันจบในรุ่นเรา จรรยา ยิ้มประเสริฐ ผู้ลี้ภัยการเมืองรุ่นปี2553