Pinned Tweet
Voor alle #pro-palestina activisten een must read! 👇🏼
Ich bin Palästinenser, israelischer Araber. Und ich staune über die tausenden von Linken und anderen an Unis in Europa oder Amerika, die Leuten wie mir das Land meiner Herkunft erklären wollen.
Mein Großvater kämpfte 1948 im Unabhängigkeitskrieg – auf der Seite
irakischer Soldaten, gegen Israel. Mein Vater, geboren 1946, wuchs in einer Welt auf, die von Flucht und Trauma geprägt war. Vor dem Krieg von 1948 zwischen arabischen Nachbarn und Israel machte mein Onkel sein Abitur in Tulkarem im Westjordanland. Nach der Gründung Israels durfte er nicht in sein Heimatdorf zurückkehren. Er wanderte in die USA aus und kam erst 1982 mit einem Touristenvisum zurück, ein Visum, das er jährlich verlängern musste, um bleiben zu dürfen.
Der Bruder meiner Großmutter floh 1948 nach Jordanien. Jahrzehntelang konnten die Geschwister einander nicht sehen. Einige aus unserer Familie ließen sich in der Westbank nieder, die konnte man
ab und zu besuchen. Viele Wunden blieben, bei vielen von uns. Israels
Staatsgründung bedeutete für meine Familie den Verlust von Land, Besitz, Zusammenhalt.
Meine erste Lebenserinnerung? Eine Versammlung meiner Familie vor dem
Fernseher, 1982. Ich war sechs. Es liefen Bilder des Massakers von Sabra und Shatila. Ich sehe noch die Tränen in den Augen meiner Mutter und die Wut auf den Gesichtern der Männer. Diese Emotionen haben mich geprägt.
Am „Tag des Bodens“, jedes Jahr am 30. März, gingen wir auf die Straße. Es war unser Ritual, um an die Landverluste zu erinnern. Ich habe als junger Mensch kaum eine Demonstration verpasst, wenn es um
Palästina ging. Ich wurde Islamist und hörte andächtig die Kampflieder
der Hamas und der Muslimbruderschaft. Es drehte sich immer um die Befreiung Palästinas, um den Kampf gegen Israel, gegen Juden.
Als Kind war ich oft in Gaza. Unsere Einkäufe erledigten wir samstags in der Westbank. Der Konflikt war nicht nur Teil meines Lebens – er war Teil meiner Identität, meiner Familie, meiner Biografie.
In meiner Jugend suchte ich den Konflikt – buchstäblich. Jeden Donnerstagabend fuhr ich nach Jerusalem, um in der Al-Aqsa-Moschee zu übernachten, zu beten, und um Israels Soldaten und Polizisten zu
provozieren. Ich hasste Israelis, ich hasste Juden. Mein politischer Traum war, dass der Staat Israel verschwindet. Egal, was in unserem Leben nicht gut lief: Schuld waren immer „Israel und die Juden!“. Immer.
Als Israeli habe ich die Oslo-Abkommen gefeiert. Die Rückkehr von Arafat, die Entstehung der palästinensischen Autonomiebehörde – all das schien ein neues Kapitel in unserer Geschichte zu eröffnen. Wir sahen Hoffnung im Friedensabkommen mit Jordanien, im Rückzug aus dem Süden des Libanon im Jahr 2000, im Abbau der Siedlungen in Gaza im Jahr 2005. Als Premierminister Yitzhak Rabin auf einer Friedenskundgebung von einem radikalen jüdischen Studenten ermordet wurde, weinten wir. Es war nicht nur der Verlust eines Mannes, sondern der Verlust eines Traums.
Doch die Realität holte uns ein. Die zweite Intifada habe ich nicht im Fernsehen verfolgt – ich habe sie im echten Leben erlebt. Die Unruhen im Oktober 2000 erreichten die arabischen Orte in Israel, und 13 arabische Israelis wurden durch Polizeigewalt getötet. Über drei Jahre lang erlebten wir täglich Anschläge. Busse explodierten, und Selbstmordattentäter zerstörten die Orte, die meine Jugend geprägt hatten. Der Terror kam immer näher, bis er schließlich meine Nachbarschaft erreichte.
Am Ende blieb mir nur eine Wahl: Ich musste gehen.
Judith retweeted
Herman beweert goed ingevoerd te zijn in de discussie over Israël, maar weet kennelijk niet dat er ook in Nederland genoeg mensen zijn die het bestaansrecht van Israël ontkennen. Wees geen Herman.
Replying to @joos2022 @SherminAmiri
Niks velen, ik ben goed ingevoerd in deze materie, maar ik heb dit zelden gehoord.
Judith retweeted
Ik vind het erg zorgwekkend. Het conflict Gaza-Israël splijt de maatschappij en mensen laten zich volledig beïnvloeden door emoties. Media verliezen hun objectiviteit en binnen organisaties en bedrijven zorgen de verschillende meningen voor fricties. De lat schuift steeds verder omlaag. Mensen laten zich volledig meeslepen door een kwestie ruim 3000 km verderop. Een hoofdredacteur die zegt dat ze 'het moeilijk vindt om neutraal te blijven'. Wat zoek je dan in de journalistiek?? Zoek aub een ander vak! Een radiopresentatrice die zegt: we moeten als journalisten vanwege de 'genocide' niet neutraal blijven. Wat?? Een redactie van een radioprogramma waar iemand zegt: ik zou haar niet uitnodigen, want zij is pro Israel: bij een onderwerp n.b. dat er niets mee te maken heeft. Het is een collectieve massapsychose. Een gekte. Het uitgangspunt bij veel 'kwaliteitsmedia' is niet meer: wat zijn de feiten, maar wat is gewenst? Respecteer elkaars mening en wees objectief bij verslaggeving en nieuwsverhalen. Doe normaal
Judith retweeted
Het meest gehate land ter wereld is niet Noord-Korea.
Volgens de Democracy Perception Index 2026, een peiling onder ruim 90.000 mensen in bijna 100 landen, staat Israël helemaal onderaan: -24. Noord-Korea en Afghanistan volgen op -19.
Laat dat even inwerken.
Een regime dat zijn eigen bevolking in strafkampen opsluit. Een regime dat meisjes de school uit jaagt en vrouwen uit het openbare leven wist. Beide komen er in de ogen van de wereld beter vanaf dan de enige Joodse staat.
Dat is geen weging van feiten. Geen mens die de feiten naast elkaar legt, komt tot deze rangorde. Dit is wat je krijgt na jaren van eenzijdige beelden, weggelaten context en koppen die het oordeel al bevatten voordat het artikel begint.
Over Noord-Korea zien we niets, dus vinden we niets. Over Israël zien we elke dag iets, zorgvuldig geselecteerd, dus vinden we alles.
Kritiek op een regering is legitiem. Maar als een democratie in oorlog slechter scoort dan de Taliban, meet je niet het land. Dan meet je de berichtgeving.
De propaganda doet haar werk.
Judith retweeted
Ik spreek via deze weg graag mijn steun uit aan de Israëlische ambassadeur in Nederland, Zvi Vapni. Hij zei gewoon de waarheid in het AD.
timesofisrael.com/liveblog_e…
Graag deze petitie delen ivm de te frequente medicijntekorten!
Delen is fijn.
gezondheidkannietwachten.nl/
Judith retweeted
Rake column van Max Pam in de @volkskrant. 🎯
Ik schenk 'm u, ssst. 🤫🎁
Judith retweeted
The Failure to Protect Gaza's Children: 12-year-old Mennah, the daughter of my friend Na'ama, was denied entry today to a makeshift educational tent in Gaza's humanitarian zone because teachers deemed her clothing insufficiently "modest" and demanded she wear a full head-to-toe covering. When she refused, they allegedly accused her of lacking morals and good behavior, then punished her by forcing her to remain outside in the sun until her mother could be contacted.
This is not education. It is coercion, humiliation, and ideological indoctrination imposed on a child. It is especially alarming that such spaces may be supported, directly or indirectly, by international humanitarian funding provided by Western governments and taxpayers. No child should be excluded from learning, shamed, or disciplined for failing to conform to extremist interpretations of religious dress.
These educational tents must be subject to rigorous monitoring, safeguarding standards, and independent oversight to prevent the abuse, neglect, and radicalization of children. Gaza's children need safe learning environments that promote dignity, tolerance, and opportunity, not fear, intimidation, or ideological conformity.
There is little hope for meaningful educational recovery if children remain exposed to actors who prioritize dogma over their welfare. The international community should focus on creating secure, professionally supervised educational spaces with clear child-protection standards and accountability mechanisms, ensuring that every child can learn free from coercion and abuse.
Shame on any government, NGO, aid agency, or donor that funds educational programs without demanding transparency, oversight, and robust child-protection safeguards. Humanitarian assistance should protect children, not enable environments where their rights and dignity can be violated.
Judith retweeted
🚨URGENT: As the first winter storm hit Gaza, flooding displaced families’ tents and deepening their suffering, a report from Gaza alleged that Hamas militias had obstructed a project to provide more durable shelters.
The Palestinian Authority launched the project through its Ministry of Public Works, in partnership with UNDP, to establish camps using durable fiberglass tents. According to the report, just one day before the rain, Hamas arrested the ministry’s engineers and crews, forced them to sign pledges not to work anywhere in Gaza except through Hamas, and confiscated the tents—described in the report as the best to have entered Gaza.
Instead of facilitating the work of those trying to help devastated families in Gaza endure unimaginable conditions, Hamas is deepening their suffering by insisting that all relief efforts must go through them so it can serve its own interests and profit from the suffering of Palestinians.
Hamas must be held accountable for its crimes against Palestinians.
Judith retweeted
REVEALED: The scandal surrounding Gaza's failed winterization efforts lays bare a grim reality: Hamas obstructed attempts to protect Palestinian civilians before the devastating winter storms that flooded tens of thousands of tents.
Palestinian Authority employees inside Gaza have reported that professionals from the Ministries of Public Works and Relief Affairs were intimidated, summoned, and coerced by Hamas into signing pledges not to undertake humanitarian projects without the group's approval. According to their accounts, those who defied Hamas risked so-called "field justice," including beatings and worse.
Several officials, including Najla Hammad, Ihab Al-Bahtiti, Khaled Abu Safiya, Wiam Aboul-Nasr, Dr. Adnan Hamouda, and Ahmed Abu Zaiter, have publicly stated that efforts to build more durable fiberglass housing and improve conditions for displaced civilians were blocked.
Another example was a proposal that was put forward to demolish several heavily damaged towers which were at risk of collapse from rainwater after extensive bombardment. According to those involved, Hamas blocked the removal of the “Bank of Palestine Tower” in Gaza City's Rimal neighborhood, reportedly arguing that it would "collapse from the rain anyway." The terrorist group did not show any concern for the civilian lives that would be lost when the tower eventually collapses on its own, because it wants dead Palestinians and news of tragedy to keep Gaza in the news cycle and to gain global sympathy, hoping for more incoming resources and donations for the Strip’s humanitarian and reconstruction needs that it could siphon.
Additionally, Hamas has also been accused of obstructing construction projects intended to create safer communities for displaced Gazans in southern Gaza, prioritizing political control over humanitarian relief.
This is a reminder that Gaza's suffering is not only a consequence of war. It is also the result of a fascist and ruthless governing power that repeatedly places its own interests above the welfare of the people it claims to represent. The same terror group that helped bring catastrophe upon Gaza continues to obstruct efforts to mitigate its consequences.
As floodwaters sweep through displacement camps and families endure another winter in misery, the question is unavoidable: how many Palestinian lives could have been spared had Hamas allowed humanitarian, housing, and reconstruction efforts to proceed unimpeded?
Mijn licht verstandelijke beperkte zoon en ik collecteren weer voor het gehandicapte kind!
Delen is lief! Doneren nóg liever! nsgk.my.site.com/collectant/…
Judith retweeted
Laat kinderen toch dromen. De harde werkelijkheid komt vanzelf.
Wat een prachtige column van Esther van Fenema over Sinterklaas. En wat merkwaardig eigenlijk dat we tegenwoordig zelfs van een kinderfeest een moreel dilemma weten te maken. Liegen ouders wanneer ze hun kinderen vertellen dat Sinterklaas bestaat?
Wijs mij één volwassene aan die altijd de waarheid vertelt. Die bestaat niet. Ook ouders die vinden dat je kinderen nooit mag voorliegen, vertellen weleens een leugentje om bestwil. Ze verzwijgen iets, stellen de werkelijkheid mooier voor of geven een ontwijkend antwoord. Maar bij Sinterklaas wordt eerlijkheid plotseling een absoluut principe.
Laten we dan consequent zijn.
Vertel je zesjarige maar dat mensen elkaar bedriegen, dat geweld en onrecht bestaan, dat vertrouwen beschaamd wordt en dat de overheid niet altijd de bescherming biedt die ze belooft. Vertel meisjes alvast over seksueel grensoverschrijdend gedrag. Leg uit hoeveel huwelijken stranden en dat liefde geen garantie biedt voor een gelukkig leven.
Allemaal waarheden. Waarom zouden we die achterhouden?
Of gaan we ineens onderscheid maken tussen wat een kind wel en niet hoeft te weten? Wie bepaalt dat? Juist, de ouders. Dezelfde ouders die bij Sinterklaas kennelijk niet mogen bepalen wanneer hun kind klaar is voor de werkelijkheid.
Natuurlijk bestaat er verschil tussen bewust misleiden en een moeilijke waarheid nog niet vertellen. Maar wie honderd procent eerlijkheid eist, kan niet vervolgens naar eigen inzicht uitzonderingen maken zonder die uit te leggen.
Ga bovendien eens terug naar je eigen kindertijd. Wilde jij op je zesde werkelijk alles weten wat je nu weet? Had je liever gehad dat je ouders je onmiddellijk met alle ellende van het leven hadden geconfronteerd? Neem je het hun kwalijk dat ze je daarvoor wilden behoeden?
Maar achter deze discussie schuilt iets veel mooiers.
Willen we als ouders niet allemaal, diep vanbinnen, dat onze kinderen die ellende helemaal nooit hoeven mee te maken? Dat zij opgroeien in een wereld waarin mensen elkaar niet bedriegen, waarin geweld en misbruik niet voorkomen, waarin vertrouwen vanzelfsprekend is en rechtvaardigheid geen uitzondering?
Een wereld die beter is dan de onze.
Misschien weten we dat die wereld nooit helemaal zal bestaan. Maar waarvoor dromen we anders?
Fantasie is geen vlucht voor de waarheid. Het is het vermogen om je een werkelijkheid voor te stellen die er nog niet is. En zonder dat vermogen zouden we nooit proberen iets te veranderen. Iedere vooruitgang begint immers met iemand die zich afvraagt waarom het niet anders kan.
Gun kinderen daarom hun sprookjes, hun verwondering, hun geloof in een paard op het dak en een stoomboot vol cadeautjes. Ze ontdekken vanzelf dat Sinterklaas niet bestaat. Net zoals ze vroeg of laat ontdekken dat de wereld niet altijd eerlijk is.
Daar hoeven we als volwassenen niet ook nog eens haast achter te zetten.
Eerlijkheid is een deugd. Maar opvoeden is geen wedstrijd in wie zijn kind het snelst van alle illusies berooft.
Misschien is het mooiste wat we onze kinderen kunnen meegeven niet de volledige waarheid over de wereld zoals die is, maar de moed om te blijven dromen over de wereld zoals die zou moeten zijn.
En wie weet lukt het hun ooit om iets waar te maken waarvan wij alleen konden dromen.
telegraaf.nl/vrouw/psyche/ps…
Judith retweeted
Belangrijke hartenkreet van Ronit Palache. Over de lafheid in Nederland die de Joden opnieuw raakt. trouw.nl/ts-b8c03f5b/
Judith retweeted
Dat moet worden erkend. De beslissende maatstaf is echter de vrijheid die deze inspanningen opleveren. Hoeveel bedreigde bijeenkomsten kunnen doorgaan? Welke instellingen herstellen de toegang nadat intimidatie die heeft beperkt? Het kabinet kon in april 2026 de effectiviteit van de totale aanpak nog niet vaststellen en verwees naar een evaluatie in 2027. Voor mensen die zich nu terugtrekken, is een evaluatie geen bescherming.
Een Nederlandse Jood behoort geen verklaring over Israël te hoeven afleggen om ergens welkom te zijn. De vraag of hij kan deelnemen, mag niet worden overgelaten aan de bereidheid van tegenstanders om hem met rust te laten.
De toets ligt bij die gesloten deur in Maastricht. Vrijheid van samenkomst betekent weinig voor wie onder druk buiten blijft staan. Van bestuurders mag worden verlangd dat zij de bedreigde bijeenkomst helpen doorgaan en, na een afgelasting, de toegang daadwerkelijk herstellen. De Nederlandse afwijzing van antisemitisme krijgt pas gewicht wanneer die deur weer opengaat.
Judith retweeted
Zij verklaren waarom publieke reacties en de houding van gezaghebbende instellingen ertoe doen. Een juridische en politieke studie voor het Europees Parlement analyseert bovendien hoe haatzaaiers gezag kunnen ontlenen aan het uitblijven van overheidsingrijpen. De staat communiceert ook door wat hij laat gebeuren.
Het risico zit in de wisselwerking. Minder tegenspraak maakt vijandige taal gewoner. Collectieve verdenking kan vervolgens uitsluiting rechtvaardigen. Als instellingen die uitsluiting onder druk uitvoeren, bevestigen zij dat de druk zin heeft. De getroffen minderheid trekt zich terug, terwijl haar tegenstanders minder weerstand ervaren. De historische en sociaalpsychologische literatuur helpt zulke processen herkennen; zij levert geen vaste fasenladder waarmee de toekomst van Nederland valt te voorspellen.
Het gezag van de deelnemers
Daarom verdienen de keuzes rond de Rode Lijn kritische toetsing. BNNVARA steunde een campagne met de boodschap dat Nederland medeplichtig is aan genocide en daarom politieke en economische maatregelen tegen Israël moet nemen. De NVJ sluit zich aan vanuit de veiligheid van journalisten. Het Arnhemse stadhuis kreeg een rode lijn, verdedigd door burgemeester Marcouch. Dat zijn openbare keuzes waarmee instellingen gezag aan de campagne verlenen.
Een concrete podiumkeuze maakt die verantwoordelijkheid tastbaar. Voor 8 november kondigt Amnesty een interview aan met Medhat Alamawi van PGNL. Hij voerde in juli 2025 namens Utrecht4Palestine het woord bij de Utrechtse gemeenteraad. Nadat een boycotmotie was verworpen, verstoorden demonstranten de vergadering; buiten probeerden zij burgemeester Dijksma te beletten terug naar binnen te gaan. Alamawi noemde de ontstane chaos achteraf begrijpelijk en zei geen spijt te hebben van het verloop van de avond. Hij liet ook ruimte om de aanpak binnen zijn groep te bespreken.
Die uitspraken bewijzen geen antisemitisme. De aantoonbare kritiek betreft het vergoelijken van politieke intimidatie. Een campagne die vreedzaamheid benadrukt, moet kunnen uitleggen hoe zo'n podiumkeuze zich tot die norm verhoudt. Dezelfde verantwoordelijkheid geldt waar protest Joden hier verantwoordelijk stelt voor Israël of hun bijeenkomsten onmogelijk maakt. Goede bedoelingen ontslaan een beweging niet van het begrenzen van haar eigen kring.
De NVJ veroordeelt antisemitisme en Hamasverheerlijking expliciet en noemt het bestrijden daarvan een voorwaarde voor deelname. Dat is een concrete toezegging waarop zij aanspreekbaar is. Zij protesteerde eerder ook over Turkije; Israël is dus niet haar enige actieterrein. Haar aansluiting bij deze brede politieke campagne vraagt wel om onafhankelijke toetsing van de eisen en bondgenoten waarmee zij zich verbindt.
De vrijheid die verdwijnt
Die aantasting begint niet bij een afgelaste voorstelling. In de vrijwillige FRA-enquête onder 561 Nederlandse Joden in 2023 zei 78 procent minstens af en toe voor het Israëlische regeringsbeleid verantwoordelijk te worden gehouden. Zevenenzeventig procent vermeed minstens soms herkenbare Joodse symbolen. De steekproef was niet representatief. Zij documenteert wel collectieve aansprakelijkstelling en zelfbeperking, al vóór 7 oktober.
De politie registreerde in 2025 867 antisemitische incidenten, vrijwel evenveel als de 880 in 2024. Achter zulke tellingen ligt vrijheid die moeilijker te registreren is: de keppel die thuisblijft, de bijeenkomst die wordt gemeden, het optreden dat uit voorzorg verdwijnt.
De eigen Taskforce Antisemitismebestrijding beschreef in 2026 een vijandige sfeer in het hoger onderwijs en wees onder meer op een spandoek met de tekst ‘Get rid of zionist scum’. Zij adviseerde actiever optreden. Niet iedere intimiderende uiting is strafbaar. Maar een universiteit hoeft niet op een strafvonnis te wachten om huisregels te handhaven en deelname te beschermen.
De overheid financiert beveiliging en er worden daders veroordeeld.
Judith retweeted
Hoe Nederland intimidatie laat lonen
Een Joodse bijeenkomst hoeft in Nederland niet verboden te worden om te verdwijnen. Tegenstanders kondigen aan haar te verhinderen. Bestuurders vrezen onrust en annuleren. Iedereen kan daarna de vrijheid van debat blijven onderschrijven. De mensen die hadden willen samenkomen, staan voor een gesloten deur.
Daar ligt het Nederlandse probleem. Antisemitisme wordt officieel veroordeeld, terwijl intimidatie invloed krijgt op de vraag waar Joden mogen samenkomen en optreden. Een samenleving hoeft Jodenhaat niet goed te keuren om de weerstand ertegen te verzwakken. Het volstaat dat druk resultaat oplevert en de bedreigde partij zich moet aanpassen.
Op 3 november 2026 annuleerde de Universiteit Maastricht een bijeenkomst van een Joodse studentenvereniging. Pro-Palestijnse groeperingen wilden haar verhinderen en verspreidden volgens de universiteit op onaanvaardbare wijze informatie over de docent. Een pro-Israëlische organisatie riep vervolgens sympathisanten op naar Maastricht te komen. De universiteit vond die combinatie te riskant. Een online alternatief werd afgewezen. De inhoud van de bijeenkomst was volgens de instelling niet het probleem. Zij sprak zelf van een nederlaag voor het debat.
Het resultaat was concreet: de bijeenkomst verdween die tegenstanders wilden laten verdwijnen. Een oprechte veiligheidsafweging kan dus precies het resultaat opleveren waarop intimidatie is gericht.
De doorwerking van intimidatie
In maart 2024 drongen activisten het podium op tijdens een concert van Lenny Kuhr. Volgens de politie noemden zij haar moordenaar en terrorist en verwezen zij naar haar kinderen en kleinkinderen in Israël. Een Nederlandse artiest werd op haar podium ter verantwoording geroepen voor een buitenlandse oorlog.
In mei 2026 werd een optreden van Kuhr in het Rosa Spier Huis afgelast vanwege zorgen over rust en veiligheid. De kwetsbaarheid van de bewoners verdient serieus gewicht. Maar de uitkomst laat ook zien hoe de vrees voor verstoring doorwerkt: een optreden kan verdwijnen zonder dat de tegenstanders bij die zaal hoeven op te dagen.
Kamervragen daarover werden op 12 mei gesteld. Het antwoord kwam op 8 september. Minister Van Weel betreurde de afgelasting en verwees naar beleid, lokaal gezag en een beoogde pilot. De concrete vraag om het optreden alsnog mogelijk te maken, kreeg een algemene verwijzing naar overleg met het lokaal gezag. Voor de verloren voorstelling bood dat geen herstel.
Dat het anders kan, bewees het Jerusalem Quartet. Nadat Het Concertgebouw in mei 2024 twee optredens uit veiligheidsoverwegingen had geschrapt, ging het concert van 18 mei alsnog door met aangepaste maatregelen. Veiligheid vraagt ook om bescherming van het optreden.
Iedere afgelasting vragen een eigen beoordeling. Maar een reeks begrijpelijke besluiten kan samen een onaanvaardbaar patroon vormen: de vrijheid van de bedreigde groep krimpt, terwijl de druk die dat veroorzaakt effectief blijkt.
Onderzoek naar sociale normen verklaart waarom dat patroon gevaarlijk is. In een experiment rapporteerden deelnemers meer eigen antisemitische opvattingen nadat zij waren herinnerd aan zulke opvattingen binnen hun vriendenkring. De sociale omgeving beïnvloedt dus mede de ruimte die mensen voelen om hun vooroordelen uit te spreken.
Twee enquêtes en een experiment ondersteunen een verwant proces: herhaalde blootstelling aan haatspraak kan mensen ongevoeliger maken en vooroordelen versterken. Wat aanvankelijk afstoot, kan door herhaling gewoner gaan lijken.
Ook de afzender telt. Een experiment met vijandige uitspraken over immigranten liet zien dat gevestigde rechtse politici daarmee meer normerosie konden veroorzaken dan radicaalrechtse politici met dezelfde boodschap. Maatschappelijk gezag kan de grens helpen verschuiven.
Deze studies meten niet rechtstreeks het effect van Nederlandse demonstraties op antisemitisme.



















