Bu saatte hindi pişiriyorum çünkü buzu çözülmüş, yeni fark ettim.
Aman, hayatım da farklı değil zaten; vaktinde vermediğin kararlar, ertelediğin yüzleşmeler bir süre sonra akşamını senin adına planlıyor. Sana da hangi beyaz şarapla kabulleneceğini seçmek kalıyor.
Lastikçide kışlıkları takıyorlar, ben telefondan Kaş’ın deniz sıcaklığına bakıyorum.
Usta Toroslar’da araba kaymasın diye uğraşıyor, bense kasımda denize girilir diye plaja bikini üstü paltoyla inmeyi planlıyorum.
Çarşamba sabahı evde kahvemi içiyorum.
Bir an Menorca’ya taşınmışım gibi geldi. Sonra aşağıdan “ablam arabayı bi tık ileri alır mısın” dediler.
İspanyolcamı kullanamadan döndüm.
İngilizce münazara turnuvasında Best Speaker’a ödül, bir aylık ulaşım abonmanı vereceğim.
Çocuk onca insanın önünde derdini anlatacak, ödül olarak da bir ay boyunca başka yerlere gidip derdini anlatabilecek.
Freedom of speech bizden, dönüşü de dahil üstelik.
Mutsuzluğun iyi yanı da yürüyüşe çıkınca bir yere varman gerekmiyor.
Şehir buna flanörlük diyor.
Evde aynı şeyi yapınca “ne dolanıp duruyorsun” oluyor.
Yağmurlu bir Karaköy pazarında, henüz kalabalığa teslim olmamış sokaklarda dolaşıyorum. Martılar arsız, hava gri.
Ara sokakta bulduğum bir çorba evinde domates çorbası içiyorum.
Burjuva melankolisinin bütün estetik koşulları sağlandı.
Sartre, “Cehennem başkalarıdır,” demişti. Bence insan kendi zihninin de hakkını yememeli.
Neyse ki çorbaya kaşar rendelemişler. Kapitalizmin yarattığı yabancılaşmayı yine kapitalizmin sunduğu ekstra kaşarla aşmaya çalışıyorum.
Bir barrel pantolon bir sneakers aldım, ne de mutlu oldum, şapşalım.
İstanbul’da sabah uyanır uyanmaz giydim, çorba içtim, sahilde balıkçılara rast gele dedim.
Varoluş sancım öğlene kadar ertelendi.
Heidegger de ayağına rahat bir şey giyseydi belki bu kadar uzatmazdı.
Mutsuzluğun iyi yanı da kimseye anlatamadığın şeyleri yazmayı öğreniyorsun.
Sonra insanlar “ne güzel yazmışsın” diyor.
Enkazın imara açılması böyle bir şey galiba.
Mutsuzluğun iyi yanı da “kendinin en iyi versiyonu ol” baskısı azalıyor. Şu an açılan, temel işlevleri yerine getiren bir sürümüm. Güncelleme tekliflerini gece hatırlat diyorum.
Mor ve Ötesi, Araf.
Bir şey beklemiyorum artık.
Ama beklediğim zamanki oturuşumu da bozmadım.
Kabulleniş dedikleri yere geldim. Kimse yok. Galiba yine erken gelip her şeyi ben hazırlayacağım.