Latkowski Sylwester

Zacznę od obiadu. Poniedziałek, 8 czerwca 2026 roku. Montañita, małe miasteczko nad Pacyfikiem. Monika Silva-Koniuszek odprowadza do szkoły dwie córki, cztero- i dziewięcioletnią. Wraca do domu, który jest zarazem jej hostelem. Na kuchence zostawia obiad, żeby dziewczynki mogły go odgrzać po lekcjach. Na biurku zostawia włączony komputer. Po południu czeka ją wywiadówka. Na wywiadówkę nie dotarła. Obiadu nikt nie odgrzał. Kilka godzin później w tym domu znaleziono jej ciało. Czy ktoś, kto planuje odebrać sobie życie, zwykle nie gotuje obiadu na popołudnie ani nie wybiera się na wywiadówkę. A jednak już następnego dnia minister spraw wewnętrznych Ekwadoru, John Reimberg, powiedział w rozmowie radiowej, że wszystko wskazuje na samobójstwo. Nie minęła nawet doba. ⚫️ Kobieta, która nie umiała milczeć Monika miała 41 lat. Pochodziła z Warmii i Mazur, z niewielkiego Reszla, szkołę kończyła w Olsztynie. Od 2018 roku mieszkała na stałe w Montañicie. Zaczęła od spraw, które łatwo polubić: broniła publicznych plaż, lasów namorzynowych i miejsc, gdzie żółwie morskie składają jaja. Potem zaczęła zaglądać w papiery. Jak opisują dziennikarze Wirtualnej Polski i bałkańskiej sieci BIRN, razem z lokalnym dziennikarzem Robinsonem Del Pezo badała nielegalny handel ziemią. Schemat jest prosty. Skorumpowani urzędnicy przejmują atrakcyjne grunty nad oceanem, a potem, przez podstawione osoby i sieć spółek, ziemia trafia do ludzi, którzy piorą pieniądze z narkotyków. W Ekwadorze takie zajęcie nie jest bezpieczne. W listopadzie 2025 roku przed domem Del Pezo wybuchła bomba. Dziennikarz przeżył, ale niedługo potem, jak opisują WP i BIRN, został zastrzelony na targu. Dzień po tym zabójstwie Monika zobaczyła na ulicy kamery skierowane w jej okna i drzwi. Od marca 2026 roku pisała w mediach społecznościowych, że boi się o życie. Prosiła o ochronę i jej nie dostała. Według posłanki Liliany Durán Aguilar złożyła ponad dwadzieścia oficjalnych skarg na korupcję. Chciała wyjechać z córkami, ale na wyjazd dzieci potrzebna była zgoda ich ojca. Tej zgody nie dostała. Została. Na swoim profilu dopisywała po hiszpańsku krótkie zdanie: „¡Aún viva!”. Czyli: „Wciąż żyję”. ⚫️ Dysk 1 listopada Wirtualna Polska opublikowała reportaż Szymona Opryszka, przygotowany we współpracy z BIRN. Do dziennikarzy zgłosił się przez pośrednika mężczyzna, który twierdził, że ma dysk Moniki. Na dowód przesłał część plików, a kilka tygodni później przekazał całość. Według obu redakcji są tam dokumenty, korespondencja i schematy powiązań: afery gruntowe, nazwiska, spółki, związki polityków ze światem narkotyków. Dziennikarze opisują trzy główne tropy. Pierwszy to spółki powiązane z albańskimi gangami i firma Sunshine. Drugi to dokumenty dotyczące Noboa Trading, firmy z rodzinnej grupy prezydenta Ekwadoru. Trzeci to korespondencja Moniki z przedstawicielem ambasady Stanów Zjednoczonych w Quito. Ten ostatni trop jest dla mnie najbardziej gorzki. Monika spotkała się z Amerykanami w kawiarni i na początku kwietnia przekazała im pakiet poufnych dokumentów. Potem pisała do urzędnika, z którym się spotkała. Odpowiedzi nie było. W nocy wysłała kolejną wiadomość: „Martwię się, że nie odpowiadasz”. Znowu cisza. Jak policzyli dziennikarze Wirtualnej Polski, od przekazania dokumentów do jej śmierci minęło 67 dni. Muszę tu zrobić uczciwe zastrzeżenie. Nikomu z osób wymienianych w tych materiałach nie postawiono zarzutów w związku ze śmiercią Moniki. Obowiązuje domniemanie niewinności. Mówimy o tropach z dysku, opisanych przez dziennikarzy, o tym, co Monika badała i komu mogła przeszkadzać. Nie o wyrokach. ⚫️ Co pokazała sekcja Wersja ministra nie przetrwała długo. Pierwsze ustalenia biegłych, opisane przez ekwadorską telewizję Teleamazonas, mówiły o silnym uderzeniu w tył głowy, śladach duszenia i krwi w innym pokoju niż ten, w którym znaleziono ciało. Druga sekcja, przeprowadzona w Guayaquil z udziałem obserwatorów z Argentyny i przedstawicieli Polski, doprowadziła do wniosku, że to nie było samobójstwo. Przyczyną śmierci były cios w głowę i uduszenie. Rzecznik prokuratury w Olsztynie, gdzie toczy się polskie śledztwo, prokurator Daniel Brodowski, powiedział wprost: „Wstępny raport z sekcji zwłok, który otrzymaliśmy, wskazuje, że śmierć pokrzywdzonej była wynikiem celowego działania osób trzecich”. To nie jest interpretacja dziennikarzy. To oficjalne stanowisko polskiej prokuratury. Zestawmy to z obrazem, który podsunięto opinii publicznej: nóż i lina przy ciele. Każdy z tych elementów osobno można by próbować jakoś tłumaczyć. Razem układają się w całość, którą bardzo trudno pogodzić z wersją o samobójstwie. A samo ciało? Przez ponad 125 dni leżało w ekwadorskiej kostnicy. Prokuratura kilka razy zgadzała się je wydać, a potem się wycofywała, za każdym razem powołując się na braki w dokumentacji. Raz zgodę cofnięto dzień przed planowanym transportem. Organizacje praw człowieka mówiły o celowym stawianiu przeszkód. Ciało wydano dopiero 15 października. Dziś wraca do Polski, a w Gdańsku czeka trzecia sekcja. Zadam więc proste pytanie. Jeśli to było zwykłe samobójstwo, dlaczego państwo tak długo nie chciało oddać tego ciała? ⚫️ Pytania zamiast odpowiedzi Nie ma aresztowanego. Nie ma publicznie wskazanego sprawcy. Jest dysk, są obrażenia i są pytania. Kto zamontował kamery wycelowane w dom Moniki dzień po zabójstwie Robinsona Del Pezo? Kim byli ludzie, którzy w dniu jej śmierci krążyli po ulicy jako ankieterzy spisu powszechnego? Co ambasada USA i DEA zrobiły z dokumentami, które dostały od Moniki? I dlaczego państwo, które nie dało jej ochrony, tak niechętnie oddawało jej ciało? Dla porządku powtórzę: nie prowadziłem własnego śledztwa. Opieram się na pracy innych. Szymona Opryszka i BIRN, mediów ekwadorskich, Faktu, PAP i Gazety Wyborczej. To oni wykonali tę robotę. Moja rola to złożyć z niej jedną opowieść i nie pozwolić, żeby ucichła. Wracam więc na koniec do tamtego poranka. Do obiadu na kuchence, włączonego komputera i wywiadówki, na którą Monika nie dotarła. Dwie małe dziewczynki straciły tego dnia mamę. „¡Aún viva!” – pisała Monika. Dziś nie może już tego napisać. Ale my możemy sprawić, żeby jej sprawa wciąż żyła. Obejrzyj odcinek Konfrontacji: Pełną historię – z trzema tropami z dysku, polskim wątkiem operacji Varsovia i ośmioma pytaniami bez odpowiedzi – opowiadam w odcinku Konfrontacji „Monika Silva-Koniuszek. Dysk, który kosztował życie”. ⏯️ Obejrzyj na YouTube: youtu.be/dFLwDK6T4v4?si=UBcM… Jeśli uważasz, że ta sprawa powinna być bardziej widoczna – daj znać w komentarzu i udostępnij materiał.

🔴 Monika zostawiła obiad na kuchence i nie wróciła. Minister ogłosił samobójstwo. Na dysku były dokumenty o kartelach, nieruchomościach i ludziach z samej góry. Amerykanie milczą. Ciało wróciło do Polski po 125 dniach. Dysk, który kosztował życie. OBEJRZYSZ NA KANALE YT @LatkowskiSylwester w nowym magazynie KONFRONTACJA - „Wiedziała za dużo. Tajemnicza śmierć Moniki Silvy Koniuszek i dysk, który miał zniknąć.” youtu.be/dFLwDK6T4v4?si=pQq8…

🔴 Dysk, który kosztował życie. Monika Silva-Koniuszek, 41-letnia Polka z Montanity, zginęła 8 czerwca 2026 w swoim domu w Ekwadorze. Gotowała obiad dla córek, miała iść na wywiadówkę. Następnego dnia minister ogłosił samobójstwo. 📌 Na dysku, który nie zginął razem z nią: dokumenty o praniu pieniędzy przez nieruchomości, tropy związane z albańską mafią, firmą Sunshine i otoczeniem prezydenta Noboy. Przekazała je Amerykanom. 📌 67 dni później była martwa. Ambasada USA milczy. 📌 Ciało trzymali w kostnicy ponad 4 miesiące. 👉 Pełna historia w Konfrontacji. youtu.be/dFLwDK6T4v4?si=sByX…

🟥 Koniec Trybunału Konstytucyjnego? [Premiera na X, 84 min] W „Bez Cenzury” rozmowa z sędziami @DPawelczykW i Barbarą Piwnik. 00:00:00 – Czy można już ogłosić koniec Trybunału Konstytucyjnego i czy w Polsce nadal istnieje trójpodział władzy. 00:04:22 – Dagmara Pawełczyk-Woicka stwierdza, że w sensie konstytucyjnym Trybunał nadal istnieje, ale faktycznie mamy jeden „kadłubkowy” pod kierownictwem Bogdana Święczkowskiego i drugi „pseudo-trybunał”. 00:06:16 Spór o „neosędziów” i zrzeczenia się urzędu** 00:09:30 – Czy w ogóle istnieje trójpodział władzy?** 00:12:25 – Ocena wydarzeń z 30 października (siłowe przejęcie). 00:15:00 – Symbole i „wchodzenie od kuchni”. 00:17:19 – Czy akcja była zaplanowana? 00:19:00 – Sędziowie na ulicach i problem zaufania. Piwnik krytykuje marsze sędziów w togach i działania stowarzyszeń sędziowskich. Zwraca uwagę, że zwykli obywatele bardziej interesuje to, co dzieje się w sądach powszechnych, niż spory o Trybunał. 00:21:13 – Po co to robią? Motywy polityczne. Pawełczyk-Woicka pyta o cel działania i ostrzega, że po Trybunale przyjdzie kolej na Sąd Najwyższy. Proponuje konstruktywne wotum nieufności wobec premiera jako cywilizowane wyjście z kryzysu. 00:23:13 – Propozycja Matczaka i bilans sędziów. 00:29:38 – Policja, rozkazy i brak dokumentów. 00:33:34 – Suwerenność narodu i drogi wyjścia z kryzysu. Pawełczyk-Woicka stawia zasadę suwerenności narodu ponad inne. Rządząca koalicja wygrała wybory 2023, ale przegrała prezydenckie 2025 – powinna albo szukać kompromisu z prezydentem, albo podać się do dymisji. 00:35:39 – „Gwałty na państwie” i pułapki na prezydenta** 00:37:36 – Sędziowie kwestionujący innych sędziów. Piwnik zauważa, że od lat ugruntowała się praktyka, w której jeden sędzia podważa powołanie drugiego. To zaczęło się wcześniej i teraz daje efekty. 00:43:52 – Czy potrzebny jest „twardy reset”? 00:49:08 – Spór o kworum i „dublerów”. 00:51:07 – Prawo UE vs. polska konstytucja. Pawełczyk-Woicka przypomina wyroki TK z 2007 i 2012, że Polska nie może przekazać ustroju wymiaru sprawiedliwości organom zewnętrznym. Obawia się, że nowy skład już ma gotowe orzeczenie o prymacie prawa UE. 00:56:03 – Policja i odpowiedzialność szeregowych. 01:01:38 – Kto może naprawić sytuację? Piwnik oczekuje sygnału od sędziów. Pawełczyk-Woicka uważa, że naprawić to mogą tylko politycy, zmuszeni przez obywateli, i proponuje uzgodnienie wspólnego kandydata na premiera. 01:08:29 – Motyw unijny i atak na Trybunał. Pawełczyk-Woicka łączy wydarzenia z wyrokiem TSUE z grudnia 2025 o wyższości prawa UE. Komisja Europejska po nocnym ataku oczekuje, że Trybunał zacznie działać „zgodnie z prawem europejskim”. 01:15:38 – Czy ogłaszamy koniec Trybunału? Latkowski pyta wprost. Obie sędzie są ostrożne – najbliższe dni i zachowanie Sejmu pokażą, co dalej. Latkowski konkluduje, że instytucja Trybunału została zniszczona na długie lata. 01:18:22 – Podsumowanie i bieżąca sytuacja pod Trybunałem.