Kurdistan ne tenê welatek e, ew nasnameya me ye rûmeta me, welatê me ye
Kurdistan yek e, parçe nabe!
Mesrur Barzani: "Kürdistan Bölgesi şüphesiz birlik içinde kalacak. Kimsenin Kürdistan’ı parçalamaya ne gücü ne de hakkı var"
Detaylar linkte ⬇️
kurdistan24.net/tr/story/953…
#Barzani #Kürdistan
25
588
MSSO retweeted
"Dünyanın en eski haritası Kürdistan'da bulundu. Alman Max Planck Araştırma Enstitüsü, Hint-Avrupa kökeninin Kürtlerin atalarının toprağı olduğunu keşfetti. Dünyadaki herkesin kökeni bu Kürdistan'a dayanıyor.
Ben hep dedim ki, iki yıl içinde yapay zeka ve genetik bilimin büyümesiyle Kürdistan tarihinin sansürü imkânsız hale gelecek. Henüz yolun başındayız 😎"
Kürtçe şarkı söyleyip kürtçe klip çekeceğim diyen ahmeti linç edenlerin arasina katilip ayakta marş söylemeyi biliyordun mahsun?
Hadi diyelim pişman oldun bu açıklama neyin nesi?
AHMET KAYA, AHMET ABİM…
Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…
Kürtçe şarkı söyleyip kürtçe klip çekeceğim diyen ahmeti linç edenlerin arasina katilip ayakta marş söylemeyi biliyordun mahsun?
Hadi diyelim pişman oldun bu açıklama neyin nesi?
AHMET KAYA, AHMET ABİM…
Ahmet Kaya’nın yaşadığı o karanlık gece ve sonrasında olanlar yıllardır konuşuluyor. Ancak bazı kişilerin görüntüleri bağlamından kopararak gerçek dışı iddiaları sürekli tekrarlaması artık can sıkıcı bir hâl aldı. Eğer bugüne kadar sustuysam, Ahmet abinin hatırası üzerinden tartışmak istemediğim içindir. Ama sustukça yalanların gerçeğin yerini aldığını gördüm. Bu nedenle ilk ve son kez bu açıklamayı yapıyorum.
Ahmet Kaya, bu ülkenin yetiştirdiği en güçlü ve en vicdanlı sanatçılardan biriydi. Onu çok severdim. Ben ona “abi”, o bana “kardeşim” derdi. Bana, “Daha kalıcı ve toplumsal eserler yap Mahsun. Diğerlerine benzeme,” diye öğüt verirdi. O sözlerini hayatım boyunca unutmadım.
1999’daki o kara gece hepimizin yüreğinde derin yaralar açtı. O gece salonda yalnızca sanatçılar yoktu; iş dünyasından, televizyon ve basın camiasından birçok tanınmış isim de oradaydı. Ahmet Kaya’yı protesto eden, ona tepki gösteren sanatçılar da vardı, iş insanları da vardı.
Yanımda Edip Akbayram vardı. Biz Ahmet Kaya’yı ne protesto ettik ne yuhaladık ne de ona çatal bıçak attık. Ahmet abi sahneden indikten sonra salon daha da gerildi. Birileri tepki amacıyla 10. Yıl Marşı’nı çaldı. Ayağa kalkmam Ahmet Kaya’yı protesto etmek için değildi. O yılların Türkiye’sinde 10. Yıl Marşı çalarken ayağa kalkmamak, doğrudan “hainlik”le suçlanmak demekti. Diyarbakırlı biri olarak o salonda ayağa kalkmasaydım başıma neler geleceğini, nasıl bir linçle karşı karşıya kalacağımı bugün bile düşünemiyorum.
Ardından Savaş Ay ve Reha Muhtar, diğer sanatçılarla birlikte sahnede olmam için özellikle sadece benim ismimi defalarca anons etti. Diğer sanatçılarla birlikte sahneye çıkarak “Memleketim” şarkısını söyledik. Bu da Ahmet Kaya’ya karşı hazırlanmış bir protesto değil, programın akışının bir parçasıydı.
O yıllarda yirmili yaşlarımın sonundaydım. Gençtim, tecrübesizdim. O gecenin nelere yol açabileceğini öngöremedim. Bugün geriye dönüp baktığımda keşke hepimiz yaşananlara karşı daha güçlü bir vicdani duruş sergileyebilseydik diyorum. Fakat sessiz kalmış olmam, yapılan saldırının bir parçası olduğum anlamına gelmez.
O olayların ardından Reha Muhtar’ın Show Haber programına çıktım. Ahmet abiyle ilgili düşüncelerimi orada da açıkça dile getirdim. Kürtçe kasetlerin zaten yayımlandığını, Kürtçe şarkı söylemenin serbest olduğunu anlattım. Hatta Reha Muhtar’a, isterse kendisini Kürtçe kasetlerin satıldığı yerlere götürebileceğimi söyledim.
O röportajda Ahmet abinin o gece konuşma şeklini eleştirdim. Ama benim itirazım Ahmet Kaya’nın Kürtçe şarkı söylemesine değil, o gece kullandığı üslubaydı. Çünkü bir insanın kendi ana dilinde şarkı söylemek, klip çekmek ve bunu yayımlamak istemesinden daha doğal ne olabilir? Evet, o gün böyle düşünüyordum ve bunu inkâr etmiyorum. Bir insanın üslubunu eleştirmek başka, ona yapılan linci desteklemek başka bir şeydir. Hiçbir söz, hiçbir üslup, bir insana yapılan saldırıyı haklı çıkaramaz.
O gecenin görüntüleri yıllarca bağlamından koparıldı. Ahmet Kaya’yı seven ben ve bazı sanatçı arkadaşlarım, sanki ona saldırmışız gibi başka bir linçin hedefi hâline getirildik. O geceden sonra Magazin Gazetecileri Derneğinin hiçbir etkinliğine bir daha katılmadım.
Ahmet Kaya’nın bu ülkeden gitmesine neden olanlar, o gece salonda bulunan herkes değildi. Onu manşetlerle hedef hâline getiren bazı karanlık medya odakları, çarpık siyaset, kahpe düzen ve ırkçı linç kültürüydü. Asıl hesaplaşmamız gereken yer burasıdır. Şimdilerde bile bu linç kültüründe değişen bir şey yok…
Sonrasında Ahmet abiyle konuşmak, dertleşmek ve yanında olmak için Almanya’ya gitmek istedim. Ancak o günlerde verdiği bir konserde, “Türklerin İbo’su, Mahsun’u varsa Kürtlerin de Ahmet Kaya’sı var,” dediğini duydum.
İçimde bir şey koptu. Kalbim kırıldı.
Belki o da yaşadıklarının acısıyla, öfkesiyle söylemişti. Fakat ben de o sözlere kırıldım ve gidemedim.
Bugün düşünüyorum da keşke gitseydim. Keşke oturup konuşsaydık. Keşke birbirimizi dinleyebilseydik. Çünkü insan bazen bir kırgınlığın ömür boyu sürecek bir pişmanlığa dönüşebileceğini bilemiyor.
Sonra bir sabah acı haber geldi. Ahmet abi artık yoktu. Paris’e gittim ve mezarının başında gözyaşlarıyla vedalaştım.
Bazı çevreler, Ahmet Kaya sanki o gecenin hemen ardından hayatını kaybetmiş gibi bir algı oluşturdular. Oysa o kara geceden yaklaşık bir yıl dokuz ay sonra vefat etti. Bu süre, yaşadığı acıları ve haksızlıkları elbette azaltmaz. Ama tarihin de gerçeklerin de doğru anlatılması gerekir.
Ahmet abinin bana öğütlediği gibi kalıcı ve toplumsal eserler üretmeye çalıştım. Ürettiğim filmler ve duruşum ortada. Yıllar boyunca onun sözlerini ve bana gösterdiği yolu hiç unutmadım.
Ne zaman bu ülkenin gerçeklerini dile getirsem, başarılarımı küçümsemek ve sözlerimi değersizleştirmek isteyenler aynı iftiraya sarılarak beni Ahmet Kaya üzerinden vurmaya çalıştılar. Özellikle aynı topraklarda büyüdüğüm bazı insanların bana sahip çıkmak yerine, Ahmet Kaya’dan nefret eden ırkçılarla aynı safta yer alması beni hep çok üzdü.
Yıllarca müziğe verdiğim emeği, yaptığım filmleri, anlattığım hikâyeleri eleştirebilirsiniz. Ama yapmadığım bir şeyi yapmışım gibi göstererek beni mahkûm edemezsiniz.
Beni seven, gerçeği bilen herkesten tek ricam şudur: Bundan sonra ne zaman Ahmet Kaya’nın adı kullanılarak bana aynı iftira atılırsa tartışmaya girmeyin; bu açıklamayı paylaşın. Yalanlar tekrar edilerek büyütülüyorsa gerçekler de paylaşılarak yaşatılmalıdır.
Ama herkes şunu bilsin: Ben hiçbir zaman Ahmet Kaya’ya düşman olmadım. Onu protesto etmedim. Ona yapılan saldırının ve linçin hiçbir zaman parçası olmadım. Çünkü Ahmet Kaya benim için yalnızca büyük bir sanatçı değildi. Sevdiğim, saygı duyduğum, sözlerine değer verdiğim bir abimdi. Aramızda kırgınlıklar olmuş olabilir. Söylenemeyen sözler, yapılamayan konuşmalar, yarım kalmış bir abi kardeşlik olabilir. Ama bütün bunlar ona duyduğum sevgiyi hiçbir zaman değiştirmedi.
O benim Ahmet abimdi. Bazı insanlar bu dünyadan gider ama insanın kalbinden hiç gitmez. Ahmet abi de benim kalbimden hiç gitmedi.
Ölüm yıl dönümünde onu sevgiyle, saygıyla, özlemle ve minnetle anıyorum.
Ruhun şad olsun Ahmet abim…
MSSO retweeted
Recently I have been travelling through northern Kurdistan, and have met with Kurdish people from all different kinds of backgrounds. They told countless stories of the current systematic oppression and repression they face – especially from the Turkish state –, as well as a history full of massacres.
Destruction and exploitation of the nature – such as unlawful forest cutdowns, sacrificing zones for mining companies and fires – is one of the many tools used as part of the continuous attacks against the Kurds. This often leads to devastation of local communities and biodiversity as well as forced displacement. Erasure of culture and identity, state violence, political prisoners, forced displacement, ecocides and disappearances are just some examples of the discrimination people face on an everyday basis, as well as being denied the right to self determination and freedom.
To build genuine bridges of solidarity in Turkey, autonomy and self-governance for Kurdish regions are essential. The Kurdish people deserve the right to shape their own lives, culture, and communities.
Turkey must clarify its stance on the Kurds and other minority groups by enshrining their rights in the constitution. The government continues to use “terrorism” as a pretext to silence its political opponents. Tens of thousands of politically active individuals remain imprisoned without fair trials. International organizations such as the ECHR, UN, and Amnesty have condemned this and call for their release.
For a sustainable peace and a just future, the Kurds’ right to freedom and autonomy must be respected and the violent attacks against Kurdistan must end.
No one is free until everyone is free. Bijî Kurdistan!
#bijikurdistan #freekurdistan #climatejusticenow
Justice for Kurdistan
Edalet ji bo Kurdistanê
🗣️COP31 | Greta Thunberg:
''Türkiye’den İsrail’e petrol sevkiyatını durdurun''
ilketv.com.tr/%f0%9f%9f%a2co…
Justice for Kurdistan
Edalet ji bo Kurdistanê
🗣️COP31 | Greta Thunberg:
''Türkiye’den İsrail’e petrol sevkiyatını durdurun''
ilketv.com.tr/%f0%9f%9f%a2co…
MSSO retweeted
Pantürkist mantığı:
— Timur bir Moğol.
— Hayır, Türkçe de konuşuyordu. Türk'tü o.
— Mevlana Afganistan'da doğdu, eserlerini Farsça yazdı.
— Hayır, Türk'tü o.
— Tomris, İrani bir dil konuşan bir bozkır kraliçesiydi.
— Hayır, Türk'tü. Çünkü biz oraya 1100 yıl sonra gittik. Aynı yerde yaşadık ya
— Modu Şanyu bir Xiongnu hükümdarıydı.
— Hayır, adı Bahadır'dı. Çünkü belki de Göktürkler onun egemenliğindeki halklardan biriydi.
— Cengiz bir Moğol.
— Kim ona Türk dedi? Biz sadece hobi olarak yüz binlerce çocuğumuza Cengiz adını verdik.
Sırf bu isimlerin degil daha bir cok isim "Türk" degil. Hayali bir tarih üzerinden, hem bu söz konusu isimlere haksızlık yapılıyor hem de insanlara yalan empoze ediliyor.
MSSO retweeted
المسيحيين في العراق يسمون نفسهم الآشوريين ويعتبرون أنفسهم امتداد للحضارة الآشورية ويعتبرون باقي سكان العراق العرب، دخلاء فهل هذا صحيح؟
اغلب هؤلاء لا يعرفون شىء عن هويتهم، ويعانون من أزمة هوية،
بل أنهم بينهم يوصفون أنفسهم بأسماء مختلفة..
ببساطة في الحقبة العثمانية وما قبلها وفي العراق خاصة لم يكن معروف او منتشر ان الشخص يُعرف بإثنيته
بل بدينه وهكذا كان المجتمع والدولة،
وفكرة القومية والوعي القومي ظهرت مع نهاية الدولة العثمانية وتغللغل الاستعمار
فمثلاً مسيحيي شمال العراق وجنوب شرق تركيا كانوا 3 كنائس مختلفة عقائدياً :
النساطرة
الكلدان
اليعقوبيون
وكان الشخص ينتسب لدينه وكنيسته وليس للقومية،
لكن مع ظهور الأفكار القومية بالقرن التاسع عشر بدأت محاولات غربية لصناعة هوية قومية توحدهم وتجعلهم حربة في تحقيق أهدافها
و ماساهم في ذلك ان سكان تلك المنطقة كانوا يمتلكون مقومات هوية منفصلة، حيث لديهم لغة خاصة بهم ولديهم دين وتاريخ مشترك
المشكلة هي كانت بإدعاء أنهم امتداد مباشر للحضارة الأشورية، بل ووصفهم لعرب العراق بأنهم دخلاء على البلاد!
وهذا إدعاء شاطح وغير صحيح،
الحضارة التي يتحدثون عنها انتهت قبل ظهور الديانة المسيحية أساساً وانقرضت لغتها كذلك وقل ان تجد احد يتكلم بها !!
تخيلوا ان هؤلاء لم يكونوا يصفون انفسهم بأنه أشوريين قبل القرن 19 !!
يعني على مدار 25 قرن نسوا هويتهم
وتذكروها فجأة عندما احتكوا بالأوروبيين !!
طبعاً هذا الطرح يزعجهم بشدة ويعتبرونه هجوم وعنصري،
وفي نفس الوقت طرحهم الذي يعتبرون غيرهم دخلاء فهو طرح عادي وليس عنصري
حتى ان الخلاف على المسمى موجود بينهم بين لفظ أشوريين وسريان وكلدان وحتى أراميين، فهناك من يصر على استخدام انتماءه الكنسي للتعبير عن هويته
ومن الملاحظ ان التسمية الأكثر انتشاراً بالعراق هي أشوريين
أما في سوريا وتركيا فتسمية سريان منتشرة أكثر
لا مشكلة بأنهم يرددون بان لهم هوية منفصلة عن العرب والكرد، هم أحرار، لكن المشكلة في ادعاء احتكار أصالة العراق، واعتبار بقية سكانه دخلاء عليه !!





















