Mark

W 1942 roku wraz z Armią Andersa z ZSRR do Iranu wydostały się tysiące skrajnie wycieńczonych, chorych i osieroconych polskich dzieci wywiezionych wcześniej na Syberię i do Kazachstanu. Wielka Brytania i inne kraje alianckie początkowo odmawiały ich przyjęcia, tłumacząc się brakiem miejsca i trudnościami wojennymi. Decyzja z serca. Gdy podczas obrad Gabinetu Wojennego w Londynie maharadża Nawanagaru usłyszał o dramacie polskich dzieci od generała Władysława Sikorskiego, bez wahania zaoferował, że przyjmie je w swoim księstwie w zachodnich Indiach -dzisiejszy stan Gudzarat. Jego sympatia do Polski sięgała lat 20' XX wieku, kiedy to w Szwajcarii zaprzyjaźnił się z Ignacym Janem Paderewskim. 👇🙏🤩👇 "Gdy 740 dzieci zostało skazanych na morze, a świat powiedział „nie”, jeden człowiek powiedział „tak”. Był rok 1942. Na Morzu Arabskim dryfował statek — jak bezimienna trumna unosząca się na falach. Na jego pokładzie było 740 polskich dzieci. Sieroty. Ocaleni z sowieckich obozów pracy, w których ich rodzice zmarli z głodu, chorób i wyczerpania. Dotarli do Iranu, lecz najgorsze dopiero miało nadejść — nikt nie chciał ich przyjąć. Port za portem, wzdłuż indyjskiego wybrzeża, Imperium Brytyjskie — najpotężniejsze państwo tamtych czasów — zamykało przed nimi bramy. „To nie nasza odpowiedzialność. Płyńcie dalej”. Zapasy żywności topniały. Leków już nie było. A nadzieja — jedyna rzecz, która do tej pory trzymała te dzieci przy życiu — stawała się niebezpiecznie krucha. Dwunastoletnia Maria ściskała dłoń swojego sześcioletniego brata. Obiecała umierającej matce, że go ochroni. Ale jak dotrzymać takiej obietnicy, gdy cały świat uznał, że twoje życie nie ma znaczenia? Wtedy wiadomość dotarła do niewielkiego pałacu w Nawanagarze w Gudźaracie. Jego władcą był Jam Sahib Digvijay Singhji — książę bez wielkiej armii, bez realnej władzy nad portami, bez żadnego obowiązku, by interweniować. Drugorzędny władca w cieniu Imperium Brytyjskiego. Doradcy poinformowali go: — „Siedemset czterdzieści dzieci utknęło na morzu. Anglicy odmówili ich przyjęcia”. Zapytał spokojnie: — „Ile dzieci?” — „Siedemset czterdzieści, Wasza Wysokość”. Zapadła cisza. Po chwili powiedział: — „Anglicy mogą kontrolować moje porty. Ale nie kontrolują mojego sumienia. Te dzieci zacumują w Nawanagarze”. Ostrzeżono go: — „To znaczy rzucić wyzwanie Anglikom…” — „W takim razie podejmuję to wyzwanie”. Tak wysłano wiadomość, która ocaliła 740 istnień: — „Jesteście tutaj mile widziani”. W sierpniu 1942 roku statek wpłynął do portu pod palącym letnim słońcem. Dzieci schodziły na ląd jak cienie — zbyt wyczerpane, by płakać, zbyt nauczone bólem, by mieć nadzieję. Maharadża czekał na nich na nabrzeżu. Ubrany na biało uklęknął, by być na wysokości dziecięcych oczu, i przez tłumaczy wypowiedział słowa, których nie słyszały od dnia śmierci swoich rodziców: — „Nie jesteście już sierotami. Jesteście teraz moimi dziećmi. Ja jestem waszym Bapu, waszym ojcem”. Nie stworzył obozu dla uchodźców. Stworzył dom. W Balachadi powstała mała Polska na indyjskiej ziemi: polscy nauczyciele, znajome potrawy o smaku wspomnień, dziecięce piosenki, lekcje, ogrody — a nawet choinka bożonarodzeniowa pod tropikalnym niebem. — „Cierpienie próbuje was wymazać” — mówił. „Ale wasz język, wasza kultura i wasze tradycje są święte. Tutaj będą żyć”. Przez cztery lata, gdy świat płonął w wojnie, te dzieci żyły nie jak uchodźcy, lecz jak rodzina. Maharadża odwiedzał je, pamiętał imiona, świętował urodziny, pocieszał rodziców, którzy wierzyli, że nigdy więcej nie zobaczą swoich dzieci. Opłacał lekarzy, żywność, ubrania i wszystko, co było potrzebne, z własnego majątku. Gdy wojna się skończyła i nadszedł czas pożegnania, wielu płakało. Balachadi było jedynym domem, jaki znali. Dziś tamte dzieci są lekarzami, nauczycielami, rodzicami, dziadkami i babciami. W Polsce place i szkoły noszą imię Jam Sahiba Digvijaya Singhjiego. Otrzymał on najwyższe odznaczenie państwowe. Ale jego prawdziwy pomnik nie jest z kamienia. Jest z ludzkich losów. To 740 istnień. I te istnienia do dziś opowiadają swoim wnukom historię o indyjskim królu, który wtedy, gdy cały świat zamknął drzwi, spojrzał na cierpienie i powiedział: — „Teraz jesteście moimi dziećmi”. Kawa z mlekiem"