مسعود

پلان‌های اثری سینمایی گاه همچون بندهای شعر، قادر است در بند بند وجود مخاطب رخنه کند.

لوئيس بونوئل: ــ با اين سن و سال ديگر به حرف ديگران كاری ندارم.تخيل من همواره حضور دارد و با معصوميت ضربه ناپذيرش،تا آخرين دم حيات از من محافظت می‌كند...تنهايی، خيال‌پردازی، روزی دو بار مشروب،خاطره‌ای كه ناگهان غافلگيرم می‌كند،تصويری كه ذهنم را اشغال می‌كند و بعد شب از راه می‌رسد

ــ دوست داشتن بدون بخشیدنِ همه‌چیز دوست داشتن نیست. عشق در این صورت ناقص می‌شود؛ هیچ می‌شود. آندره‌ی تارکوفسکی/ زمان مُهرشده

دلسرد نشدن، انتظار کشیدن، اگر لازم باشد، سالیان سال انتظار کشیدن... [ژاک پره‌ور/ کلمات] -ژاک پره‌ور، شاعری‌ست که برای بیان احساس و تجربه‌ی شاعرانه‌اش، به پیچیدگی های زبان استعاری پناه نمی‌برد. گاه ساده‌ترین واژه‌ها و ترکیبات، تمام بار‌ عاطفی بیان را بر دوش می‌کشند.

- دل و جان"گرگ بیابان" نیز گواهی می‌داد که "انسان" که آفریده‌ای که به مرحلهٔ فعلیت رسیده باشد، نیست. بلکه غرض و هدف روح کلی است،...هم شوق‌انگیز و هم ترس‌انگیز... [گرگ بیابان/ هرمان هسه]

به دریا نگاه می‌کنی به وقت خروشیدن من آن لحظه‌های امواجم به هر سکوت شبانه وقتی که جان می‌سپارم به لمس شکل نام تو هزار آینه می‌تابد روی نفس‌های من هر لحظه تصویر دست گشوده‌ات رویای تازه‌ی بوسه‌ای‌ست بر التهاب زخم‌های پر حادثه‌ام اکنونم به اراده‌ی انگشتانت در لمس بازی شبانه‌تر

ــ دو گونه "سادگی" وجود دارد: گونهٔ بد: سادگی در آغاز کار، که زودتر از موعد به دست آید. گونهٔ خوب: سادگی در نهایت، که پاداش سال‌ها تلاش است. روبر برسون

هنگامی که پازولینی برای فیلم"انجیل به روایت متی" از موسیقی پر شکوه و سوگوارنه"پاسیون سن متیو" اثر باخ بهره می‌برد؛ سینما و موسیقی در این هم‌نشینی، به زبانی مشترک برای بیان تراژدی انسان دست می‌یابند

گراهام گرین در"عامل انسانی" با چه احساس ناب و تاثیرگذاری می‌نویسد: ــ دستش را توی دست او گذاشت. اين عمل صميمانه‌تر از بوسه بود ــ هر كس می‌تواند غريبه‌ای را ببوسد.

اینگمار برگمان: ــ در تاریخ سینمای سوئد، هیچ بانویی به اندازه‌ی هریت اندرسون از چنین جذابیت و بی‌پروایی برخوردار نبوده است. او از معدود نوابغ راستین سینماست... هریت اندرسون: ـــ من اهمیتی نمی‌دهم که وحشی و آزاد باشم، وقتی اینگمار برگمان دوستم دارد.

"میگوئل هرناندز"، شاعری‌ که شعرش تجسمی از پیوند میان عشق و نبرد است. Tu risa me hace libre me pone alas "خنده تو آزادم می‌کند، به من بال می‌بخشد" و یا در سوگ دوستش در شعر"نخستین مرثیه" می‌نویسد: "می‌خواهم، در حالی که می‌گریم باغبان خاکی باشم که تو در آن خفته‌ای"

پازولینی: ــ بعدازظهرهایی را که به فوتبال بازی کردن می‌گذراندم ــ هفت یا هشت ساعت بی‌وقفه بازی می‌کردیم ــ بی‌تردید بهترین ساعت‌های زندگی‌ام بودند. تقریباً دلم می‌خواهد گریه کنم، هر بار که به آن فکر می‌کنم. برناردو برتولوچی در برابر پی‌یر پازولینی عکس از دبورا بیر/۱۹۷۵