مثلا کروم رو باز کرد یه تست از روی سایت برام انجام داد بعد توی ide خودش تغییرات رو زد کامیت ها رو مرتب کرد و موس و کیبورد داشت طوری حرکت میکرد که انگار در تسخیر جن و ارواح خبیثه بود.
نکته ی جالب این بود که من میتونستم همزمان با سیستم کار کنم که دیگه اصلا فکم افتاده بود.
دیشب یه ساعت نت ما قطع بود، تا ۳ شب بیدار بودم و توی یه سایتی رادیو های خارجی قدیمی رو گوش میکردم. در حال سوگواری پیش از حادثه
کره ی شمالی ایز دت یو؟
Replying to @dokht_irooni05
از جهانچیزی بیشتر از ایننخواستیم، نه حتی این پنجره، راضی شدیم به فقط اینترنتی که حتی شده دقایقی به صورت کاملا تصنعی به پنجره ی یکی دیگه خیره بشیم
تا نت قطع نشده برید از این سایت دنیا رو از دید یه پنجره ی رندوم در یه جای رندم از جهان ببیند
window-swap.com/Window
به نظر میاد لی آف ها تقصیر ai نیست، دلایل بیشتر اقتصادیه. اصلا شروع موج لی آف ها از ۲۰۲۳ بود که اول کار ai بود. درست زمانی که پول مفتی که در دوران کرونا به شرکت ها میدادن قطع شد. داستان نوتیف ماکروسافت رو هم جدای از اون نبینیم.
سوشال مدیا واقعا گاهی اطلاعات فیکی بهم داده که تا مدتها پیشفرض زندگیم بودن. خصوصا این توییتر. آقا از ۲۰۲۳ قراره ai جای برنامه نویسان رو بگیره، پس چی شد نوسترآداموس های مجازی، ای پا منبری های سم آلتمن؟
داستان مشکلی که php خورده یه ساید بدی که داره اینه که همه باید یه آپدیت کنن سایت هاشون رو وسط این آپدیت ها مایگریشن هایی اتفاق میفته که احتمالا ساید افکت هایی داشته باشه. باگ های جدیدی ممکنه به وجود بیاد و قضیه کش دار تر بشه.
ریاضی قراره خیلی پیشرفت های بزرگی بکنه و وقتی مسائل حل نشده ی سالهای گذشته یک شبه توسط هوش مصنوعی حل بشه زندگی تکنولوژیک همه ی ما وضعش بهتر میشه. واکنش ریاضی دان ها این وسط افسردگی و ناامیدی از آینده است. درک نمیکنم، هدفتون پیشرفت بشر بوده یا ارضای میل حل مسئله خودتون؟
دلممیخواد یه نونوایی میداشتم و یه شاگرد نونوا، فقط دغدغه اماین بود که آرد امروز چقدر تخمیه. بسه تک، تک گایید
بعد از سه هفته تمام شد و ده دقیقه بعد از نوشیدن، حس سبک شدن سر، برگشتن روحیه ام، لبخند ریز روی لبام، حس این که الان وقت کار کردنه، و در یک کلام حال خوشم دوباره برگشت. نشخوار های فکری هم کاملا حذف شدن.
با شروع هفته ی سوم ترک قهوه ام این جوری شدم که حتی شخصیتم و طرز فکرم برگشته به دوران قبل از شروع قهوه. حتی نشخوار های فکریم هم برگشته. قشنگ شش سال در زمان سفر کردم و خود قبلیم شدم.
دیشب ساعت ۳ صبح یه نفر به اکانت توییتر من لاگین کرده، چطور ممکنه؟ پسوورد که خیلی سخته، تکراری هم نیست.
بزرگترین کمکی که در زمان جونیوری گرفتم از منتورم این بود که از یه جایی به بعد به هیچ کدوم از سوالاتم عمدا جواب نداد. خودم باید راه حلشو پیدا میکردم. حالا با وجود این AI انگار فکر کردن رو خیلی برون سپاری میکنم.

