Dudeless (@MrDudeless) profile picture

Bireysel (Eski hesabım silindi ._.)

Ankara
Joined May 2025
Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)Photo by Dudeless (@MrDudeless)
Selamlar, Bir süredir yoktum. Daha da olmamaya devam edeceğim umarım. Verilerimi almaya geldim aslında ama gelmişken iletişimde kalmak istediğim ve isteyecek kişilerle bağımı koparmamak adına sosyal medya hesaplarımı paylaşmak istedim. Ama premiumum yok, o yüzden aşağıda...⬇️
3
23
5,081
Şu ana kadar hep biz yabancılardan çalıyorduk, artık yabancılar bizden çalmaya başlamış. Helal olsun bize...
3
1
2
175
29,636
Dün gece. Çocukları kollarından aşılayıp karne almaya gönderirken.
1
6
273
Ben çok, çok büyük insanım ya. İnsanlığın çok ileri bir noktasındayım bayağı. Aynada kendime bakıp "şuna bak be, insan gibi insan!" demeliyim artık. Hatta artık insanlığı da aştım. Üst insan oldum adeta. Heyt be! (Euripides'in "İnsan kaygıdan yaratılmıştır" sözünü görünce ben.)
7
348
Enemy Within de bitti, sıra bu akşam bunda. Hadi bakalım.
2
8
359
Bu süreçte sürekli kendime 'bu sorunum geçene kadar sadece oyun oynayacağım; bir şey izlemek, okumak vs. yok' diye söz veriyorum. Çünkü (yazıda yazdığım gibi) oyun, bu durumu yaşamadığım tek istisna ve oyun haricinde herhangi bir eseri denediğimde hem bağ kuramadığım, dolayısıyla zevk de alamadığım için o eseri biraz harcamış oluyorum hem de kendimi o kaygılarımda daha da boğup daha da kötü oluyorum. Ama sözümde duramıyorum. Sürekli oyun harici bir şeylere girişiyorum. Bunu, bir çeşit 'mücadelecilik' gibi, olumlu bir şey görmek mümkün uzaktan. Ama içimdeki sebebi bu değil. Yine kaygıdan yapıyorum bunu. "Ya hiç geçmezse" diye düşünüyorum, bu düşünceye katlanamıyorum ve "belki zorlarsam hemen geçer" diyerek, bir yarayı koparır gibi, yeniden aynı haltı yiyorum. Sonuç yine hayal kırıklığı oluyor. Hayal kırıklığı oldukça kaygı artıyor. Kaygı arttıkça bu döngüde bir kez daha dönme ihtimalim daha da artıyor. Ve yine, yine, yine yapıyorum. Ve burada, kendime duyduğum bir öfke de var tabii. Böyle biri olduğum için kendime çok kızıyorum. Kaygımın üstüne üstüne gitmemin beni kötü etkileyeceğini bile bile, hatta tam da bu sebepten dolayı iyice zorluyorum kendimi. Kendime acı çektirmek, kendimi cezalandırmak istiyorum içimde bir yerlerde. İyileşmek değil, aksine iyice kötüleşmek, mahvolmak istiyorum. Kendimden, ya de belki de hayattan, intikam alma çabası gibi bir şey bir yandan da. Benim genel olarak bu eğilimim çok var maalesef. Ve özellikle böyle durumlarda engel olamıyorum. (Ama daha çok deneyeceğim. Belki de başarabilirim.) Öyle.
(Oldukça bireysel, neredeyse günlükvari bir yazı) Son 2 haftadır falan yaşadığım tuhaf ve can sıkıcı bir duygusal durum, bir problem var. Bahsedince "bu mu gerçekten derdin" denebilecek ama benim epey moralimi bozan bir şey: eserlerin içine duygusal olarak girememek, eserle bağ kuramamak. Sanırım ilk kez One Piece okurken başladı. Bir noktada hissel olarak bende beklediğim tepkiyi uyandırmadı manga. Sanki bazı yerlerde yaşamam gereken duyguları yaşayamadım falan gibi tuhaf bir düşünceye kapıldım. Tuhaf, çünkü aslında "yaşamam gereken duygu" falan gibi bir şey olamaz. Olmamalı ya da. Duyguyu hissedersin ya da hissetmezsin. Hissedersen ne ala, hissetmezsen de bir dahaki sefere bakarsın, falan filan. Ama benim o an işte aşırı düşünen, çok kaygı yapan bir yönüm girdi araya. Fakat şunu da belirteyim: bahsettiğim kaygı "herkes burayı çok sevmiş, ben neden sevmedim" gibi bir şey değil. Herkesin sevdiği şeyleri sevmemek benim için bir sorun değil. Kimseyle aynı zevklere sahip olmak zorunda değilim sonuçta. Ancak bu bahsettiğim durumda olay biraz daha farklıydı, ya da ben öyle düşündüm, bilmiyorum. Çünkü yaşadığım bu tepkisizliği kendi zevkim üzerinden bir şekilde temellendiremiyordum. "Şu yüzden bana hissi geçmedi, şu yüzden sevmedim" vs. diyemiyordum. Sanki o an zihnimde bir şey vardı ve o engel oluyordu gibi. Tabii, şunu da kabul ediyorum: ne bir eser sırasında yaşadığım (bilhassa olumsuz) bir tecrübeyi böyle sebeplerle temellendirmek zorunda hissetmek sağlıklı bir şey ne de anlık, durumsal şeylere bu kadar takılmak. Farkındayım. Ama ben, nedenlerine şu an girip daha da uzatmak istemediğim birçok sebeple (ama çoğunlukla 'kaygılı biri olmamdan dolayı' diye açıklayabileceğim şekilde) takıldım. Ve takıldıkça sorun daha da büyüdü. Çünkü o noktadan sonra mangayı okuduğum her an aslında mangayı değil; mangayı okuyan kendimi, duygularımı okumaya çalışan bir konuma geçtim içimde. Gördüğüm her panel, okuduğum her diyalog bana ve hislerime ulaşmadan önce "burada ne hissetmeliyim? burada nasıl bir tepki vermeliyim?" gibi sorulara çarpıp yok oldu. Hikayeyi, olanları soğuk bir düşünceler silsilesi olarak takip ediyordum. Hatta bazı duygulanımlar da oluşuyordu içimde. Ama bu duyguları ben deneyim edemeden siliniyorlardı arada. Tuhaf betimlemeler yaptığımın farkındayım. Ama gerçekten açıklaması zor bir şey. Çünkü, mesela, içimde hiçbir his olmuyor, değildi. Yer yer okurken (bir noktada da animeye geçtim, onu da izlerken) içimde çeşitli duygusal etkilenmeler sezdim kesinlikle. Tamamen kayıtsız değildim yani. Fakat bu duygular, yani kendi içimdeki duygular, bir şekilde bana ulaşmadı gibi. Kendi duygularıma, araya fazla ve kaygılı düşünceler sokarak, mesafelendim, bir bakıma. "Belki bu esere biraz ara vermem gerekiyordur" diye düşündüm. Verdim de. Bir haftadır falan izlemedim, okumadım hiç. Fakat o arada izleyip okuduğum bir iki şey oldu ve onlarda da aynı şeyi yaşadım (muhtemelen, o diğer eserleri de benim için "eğer bunlarda da aynı şeyi yaşarsam genel bir problem olacak" kaygısını yaşamamdan ve bunu bir kendini gerçekleştiren kehanete dönüştürmemden.) Bu süreçte gerçek anlamda bir şey hissedebildiğim sadece üç şey oldu: Birincisi, oyunlar. Gerek önceden beri oynadığım oyunlara devam ederken gerekse yeni oyunlar oynarken hala o sahicilik duruyor. Sanırım oyunların interaktifliği benim de hissel olarak dahil olmamı ister istemez sağlıyor, şimdilik. İkincisi, Death Note animesini yeniden izlemek. Zaten izlemeye başlamıştım bu durum başladığında, ve zaten yeniden izlemeydi; o yüzden kendi içimde baskı yaptığım bir şey değildi pek. Sanırım bu yüzden, izlerken böyle bir sorun yaşamadım. Üçüncüsü, Planetes mangasının ilk bölümü. One Piece'e ara verdikten sonra ilk denediğim şeydi. İlk bölümünü okurken gerçekten içine girdiğimi hissettim, ama sonra (muhtemelen "acaba devam edecek mi" kaygısından, ama kısmen de ikinci bölümden itibaren anlatımın biraz daha değişmesinden ve buna adapte olabilme endişesinden dolayı adapte olamamamdan) bu durum devam etmedi. Mangayı bitirdim, ama pek bir şey hissetmedim. (Bir ara, düzgün bir kafadayken, yeniden okumak istiyorum çünkü düşününce güzeldi. Neyse.) Ve Planetes bittiğinden beri de iyice sıkıntılı hissediyorum kendimi. Daha bir köşeye sıkışmış gibiyim çünkü. Şu anki düşüncem, bir şekilde bu durum geçene kadar sadece oyun oynamak. Fakat durum geçer mi, bir noktada oyunlara da sıçrar mı, bilmiyorum. Genel olarak da yorulmuş hissediyorum, en çok da kendimden. Eğer yazıyı buraya kadar okuduysanız "bu neydi şimdi" demiş olabilirsiniz. Çok abuk bir dert gibi gelebilir. Öyledir belki de, bilmiyorum. Ama ben önemsiyorum. Çünkü deneyimlediğim kurgular benim hayatımda gerçekten önemli bir yer tutuyor ve bunlardan böyle bir şekilde mahrum kalmak sahiden canımı acıtıyor. Ha, bunu yaşadığım şeyi mantıklı göstermek için de demiyorum. Bahsettiğim gibi, böyle bir kaygı ve aşırı düşünme eğilimi makul değil, ki sorunu yaratan da bu. Belki bunun benim gözümde bir sorun olması da bir sorundur, bilmiyorum. Dediğim gibi, sadece yorgun hissediyorum. Öyle. Okuduysanız teşekkürler. (Fikir belirtmek isterseniz de çekinmeyin lütfen.)
1
4
225
"Biraz" geç oldu ama ben de 2026'da tecrübe ettiğim eserleri bunun altında toplayayım. (Bayağı geç başladığım için ve bu senekilerde üzerine konuşmak istediğim çok şey olduğu için sadece o an değil, önceden yaptığım şeyleri de bunun altında toplayacağım. Ama çizgisel olmayacak.)
1
7
404
Kutu oyunu: Evvel Zaman: Take Time (ilk oynama 10 Kasım)
1
1
1
300
Video oyunu: X-COM: Enemy Within (EU'u oynadıktan sonra bir de genişletilmiş versiyonunu yeniden oynadım)
12
(Oldukça bireysel, neredeyse günlükvari bir yazı) Son 2 haftadır falan yaşadığım tuhaf ve can sıkıcı bir duygusal durum, bir problem var. Bahsedince "bu mu gerçekten derdin" denebilecek ama benim epey moralimi bozan bir şey: eserlerin içine duygusal olarak girememek, eserle bağ kuramamak. Sanırım ilk kez One Piece okurken başladı. Bir noktada hissel olarak bende beklediğim tepkiyi uyandırmadı manga. Sanki bazı yerlerde yaşamam gereken duyguları yaşayamadım falan gibi tuhaf bir düşünceye kapıldım. Tuhaf, çünkü aslında "yaşamam gereken duygu" falan gibi bir şey olamaz. Olmamalı ya da. Duyguyu hissedersin ya da hissetmezsin. Hissedersen ne ala, hissetmezsen de bir dahaki sefere bakarsın, falan filan. Ama benim o an işte aşırı düşünen, çok kaygı yapan bir yönüm girdi araya. Fakat şunu da belirteyim: bahsettiğim kaygı "herkes burayı çok sevmiş, ben neden sevmedim" gibi bir şey değil. Herkesin sevdiği şeyleri sevmemek benim için bir sorun değil. Kimseyle aynı zevklere sahip olmak zorunda değilim sonuçta. Ancak bu bahsettiğim durumda olay biraz daha farklıydı, ya da ben öyle düşündüm, bilmiyorum. Çünkü yaşadığım bu tepkisizliği kendi zevkim üzerinden bir şekilde temellendiremiyordum. "Şu yüzden bana hissi geçmedi, şu yüzden sevmedim" vs. diyemiyordum. Sanki o an zihnimde bir şey vardı ve o engel oluyordu gibi. Tabii, şunu da kabul ediyorum: ne bir eser sırasında yaşadığım (bilhassa olumsuz) bir tecrübeyi böyle sebeplerle temellendirmek zorunda hissetmek sağlıklı bir şey ne de anlık, durumsal şeylere bu kadar takılmak. Farkındayım. Ama ben, nedenlerine şu an girip daha da uzatmak istemediğim birçok sebeple (ama çoğunlukla 'kaygılı biri olmamdan dolayı' diye açıklayabileceğim şekilde) takıldım. Ve takıldıkça sorun daha da büyüdü. Çünkü o noktadan sonra mangayı okuduğum her an aslında mangayı değil; mangayı okuyan kendimi, duygularımı okumaya çalışan bir konuma geçtim içimde. Gördüğüm her panel, okuduğum her diyalog bana ve hislerime ulaşmadan önce "burada ne hissetmeliyim? burada nasıl bir tepki vermeliyim?" gibi sorulara çarpıp yok oldu. Hikayeyi, olanları soğuk bir düşünceler silsilesi olarak takip ediyordum. Hatta bazı duygulanımlar da oluşuyordu içimde. Ama bu duyguları ben deneyim edemeden siliniyorlardı arada. Tuhaf betimlemeler yaptığımın farkındayım. Ama gerçekten açıklaması zor bir şey. Çünkü, mesela, içimde hiçbir his olmuyor, değildi. Yer yer okurken (bir noktada da animeye geçtim, onu da izlerken) içimde çeşitli duygusal etkilenmeler sezdim kesinlikle. Tamamen kayıtsız değildim yani. Fakat bu duygular, yani kendi içimdeki duygular, bir şekilde bana ulaşmadı gibi. Kendi duygularıma, araya fazla ve kaygılı düşünceler sokarak, mesafelendim, bir bakıma. "Belki bu esere biraz ara vermem gerekiyordur" diye düşündüm. Verdim de. Bir haftadır falan izlemedim, okumadım hiç. Fakat o arada izleyip okuduğum bir iki şey oldu ve onlarda da aynı şeyi yaşadım (muhtemelen, o diğer eserleri de benim için "eğer bunlarda da aynı şeyi yaşarsam genel bir problem olacak" kaygısını yaşamamdan ve bunu bir kendini gerçekleştiren kehanete dönüştürmemden.) Bu süreçte gerçek anlamda bir şey hissedebildiğim sadece üç şey oldu: Birincisi, oyunlar. Gerek önceden beri oynadığım oyunlara devam ederken gerekse yeni oyunlar oynarken hala o sahicilik duruyor. Sanırım oyunların interaktifliği benim de hissel olarak dahil olmamı ister istemez sağlıyor, şimdilik. İkincisi, Death Note animesini yeniden izlemek. Zaten izlemeye başlamıştım bu durum başladığında, ve zaten yeniden izlemeydi; o yüzden kendi içimde baskı yaptığım bir şey değildi pek. Sanırım bu yüzden, izlerken böyle bir sorun yaşamadım. Üçüncüsü, Planetes mangasının ilk bölümü. One Piece'e ara verdikten sonra ilk denediğim şeydi. İlk bölümünü okurken gerçekten içine girdiğimi hissettim, ama sonra (muhtemelen "acaba devam edecek mi" kaygısından, ama kısmen de ikinci bölümden itibaren anlatımın biraz daha değişmesinden ve buna adapte olabilme endişesinden dolayı adapte olamamamdan) bu durum devam etmedi. Mangayı bitirdim, ama pek bir şey hissetmedim. (Bir ara, düzgün bir kafadayken, yeniden okumak istiyorum çünkü düşününce güzeldi. Neyse.) Ve Planetes bittiğinden beri de iyice sıkıntılı hissediyorum kendimi. Daha bir köşeye sıkışmış gibiyim çünkü. Şu anki düşüncem, bir şekilde bu durum geçene kadar sadece oyun oynamak. Fakat durum geçer mi, bir noktada oyunlara da sıçrar mı, bilmiyorum. Genel olarak da yorulmuş hissediyorum, en çok da kendimden. Eğer yazıyı buraya kadar okuduysanız "bu neydi şimdi" demiş olabilirsiniz. Çok abuk bir dert gibi gelebilir. Öyledir belki de, bilmiyorum. Ama ben önemsiyorum. Çünkü deneyimlediğim kurgular benim hayatımda gerçekten önemli bir yer tutuyor ve bunlardan böyle bir şekilde mahrum kalmak sahiden canımı acıtıyor. Ha, bunu yaşadığım şeyi mantıklı göstermek için de demiyorum. Bahsettiğim gibi, böyle bir kaygı ve aşırı düşünme eğilimi makul değil, ki sorunu yaratan da bu. Belki bunun benim gözümde bir sorun olması da bir sorundur, bilmiyorum. Dediğim gibi, sadece yorgun hissediyorum. Öyle. Okuduysanız teşekkürler. (Fikir belirtmek isterseniz de çekinmeyin lütfen.)
2
1
5
588
Filmin GIF'i, aynı zamanda filmi her izlediğimde verdiğim tepki...
A film you've watched more than six times with a gif. No Star Trek, Star Wars, Lord of the Rings, Marvel, Disney or Ghibli.
1
107
Witcher 3'ten bağımsız (oynamadım), bir oyunun oynanışının iyi olup olmadığını videodan anlamak inanılmaz zor bence. Çünkü videoda, bir oyunun oynanışının temelini oluşturan en temel şey eksik: gördüğüm şey ile benim davranışlarım arasındaki ilişki. İzlediğim şey izlemesi çok keyifli olabilir, ama o veya bu sebepten işin içine benim eyleyiciliğim girdiğinde aynı keyfi vermeyebilir. Tam tersi durumda da aynısı geçerli. Oyunu hiç bilmeyen birine satranç oynanış videosu izletseniz, hatta çoğu strateji oyununu izletseniz muhtemelen çok sıkıcı gelebilir. Elbette belli bir ölçüde oynayan kişinin yerine koyabiliyoruz kendimizi. Fakat bunun için de o oyuna dair asgari düzeyde birinci elden bir bilgi gerekiyor bence. Aksi taktirde hiçbir şey ifade etmediğini düşünüyorum.
+Witcher 3'ün savaş sistemi kötü. -Tamam.
1
8
535
Twitter'da fotoğraf sınırı 20 olduğundan beri o kadar fazla ve farklı manga önerisi postu gördüm ki şaşırıyorum artık. Evet, öyle anime manga gurusu sayılmam ama şunun şurasında 13 yıldır öyle ya da böyle haberdar olduğum bir dünya, hatta çok iç içe olduğum zamanlar da oldu. Ancak adını bile duymadığım bu kadar fazla (önerilen) manga olduğunu görmek hem bi' afallattı hem de düşündüğümden de büyük bir dünya olduğunu fark etmek heyecanlandırdı (ve biraz da korkuttu tabii). Gördüğüm önerilerin hepsine bayılmam muhtemelen mutlaka. Fakat en azından hatrı sayılır miktarda yeni kendisine has ve ilginç hikayeler görmek güzel olacak gerçekten.
20 mangas que recomiendo
9
432
Aaa, böyle bir şey geliyormuş. Yey! Çok sevdiğim bir oyun benim Storyteller. Yeniden dönmek güzel olacak.
Only 4 days remain until we ship the Storyteller Special Edition as a free update on Steam. This is what 16 years of development looks like...
3
133
Ya Monster animesinin müzikleri NE KADAR İYİ yahu! Ve öyle bir iki tanesi de değil. Her biri çok iyi. Son iki gündür kafamda sürekli Before You Go To Sleep çalıyor mesela. Dünyayı o müziğin melodisinden dinliyorum resmen. Ondan bir gün önce Drift böyleydi. Bush zaten artık varoluşumun ayrılmaz bir parçası oldu. For The Love of Life'a girmiyorum bile zaten. Ondan sonra Float Flower, Rest, hele bir de Sweeper... Oof of. Gerçekten inanılmaz bir şey ya.
2
8
297
Gördüğüm kadarıyla kutu oyunu hobisinde kural kitapçığı okumak pek sevilen bir şey değil ama ben gerçekten çok seviyorum ya. Mekaniklerini okudukça oynanış sistemleri kafamda canlı bir yapıymışçasına canlanıyor ve bir yandan zihnimde o sistemle hayali bir şekilde oynamaya başlıyorum oyunu. Ya da bazen sırf hayal etmek tam anlamama yetmiyor, oyunun parçalarını çıkarıp onları inceliyorum, dokunarak etkileşime geçiyorum, o yolla daha net bir şey canlandırmaya çalışıyorum. Aklımda, bu sistemin ne gibi an ve kararlara yol açacağına dair fikirler canlanıyor, onlara heyecanlanıyorum, vesaire. Oyunun gerçek halinin çok daha soyut bir halini oynuyorum gibi oluyor yani. Bu soyut hali, elbette gerçek halinden farklı oluyor. Birçok şeyin oynanış sırasında tam olarak nasıl bir etkide bulunacağını elbette öngöremiyorum. Bazen çok hoşuma giden bir fikir oynarken o kadar da güzel gelmiyor, bazense bir şeyin ne kadar akıllıca olduğunu ancak oynarken fark ediyorum. Bariz bir ayrıklık var yani aralarında. Fakat bu benim için bir sorun olmuyor. Çünkü hem o ayrıklığın neyden kaynaklandığını, bir bakıma 'soyut' dünyadan somut dünyaya geçerken araya nelerin girdiğini geriye dönük düşünmek hoşuma gidiyor hem de okurken zihnimde bağımsız bir oyun oynamayı da seviyorum.
1
4
242
"Bence öyle. Ki öyle de. Bugün de baktığımızda öyle." Hayatımda art arda söylendiğini duyduğum en komik cümle serilerinden biri. Şiir gibi.
1
1
333
"With the first link, the chain is forged. The first speech censured, he first thought forbidden, the first freedom denied, chains us all irrevocably. The first time any man's freedom is trodden on, we're all damaged."
1
4
121
Ne zamandır merak ettiğim 'Evvel Zaman: Take Time' dün ulaştı elime. Bi' 8-9 el oynama fırsatım da oldu ve... bayağı hoşuma gitti ya. Oyunun kural kitapçığını ilk okuduğumda, ana mekaniği hakkında "çok basit ama bir yandan da oldukça yaratıcı ve zekice" diye düşünmüştüm. Fakat birçok oyun, kuralını öğrendiğimde böyle düşündürse de iş oynamaya gelince o kadar da iyi çalışmadığını düşündürebiliyor bana (örn. Bomb Busters'ta öyle olmuştu). Öte yandan Take Time'da böyle hissetmedim. Oynarken gayet keyif aldım ve beğendim şu ana kadar. Benim bu tarz oyunlarda (daha spesifik olmak gerekirse, birbirimizin elini bilmeden ve doğrudan iletişime geçmeden ortak bir şey yapmaya çalıştığımız kooperatif oyunlarda) aradığım şey, oyunda hangi hamleyi yapacağımıza veya o hamleyi nasıl gerçekleştireceğimize karar vermenin aynı zamanda iş birliği yaptığım diğer oyuncularla bir iletişim yolu olması oluyor. Yani, "ben şunu şöyle koyarsam hem amacımıza uygun olur hem de diğer kişiyi şöyle yönlendirmiş olurum" şeklinde bulmacalar çözmeyi seviyorum. Bu oyun da bunu başarmış kesinlikle ve, üstelik, dediğim gibi, çok basit bir mekaniği olmasına rağmen başarmış. Yani, sıra bana geldiğinde aslında çok kompleks bir karar uzayı yok elimde. Elimdeki en fazla 4 karttan birini, en fazla 6 bölgeden birine koymam gerekiyor sadece. Bir de kapalı mı koyayım yoksa kısıtlı açık koyma hakkımızı mı kullanayım, ona karar vermem lazım. Fakat parametresi bu kadar az olsa da verdiğim kararın her bir detayı gerçekten belirleyici olabiliyor ve güzel bir strateji yapmanıza imkan sağlıyor. Elbette işin içinde şans da var, fakat tam sevdiğim ayarda benim. Bununla da alakalı olarak; ben bu oyunu çok sevdiğim The Mind'a benzer bir oyun olarak düşünüp almıştım. Öte yandan bana ondan ziyade Sky Team'i anımsattı daha çok. Evet, oyundaki amacımız konsept olarak Mind'a benziyor, ancak genel oynanış hissi bana The Mind'ın tamamen sosyal çıkarım bazlı yapısından ziyade Sky Team'in stratejik yapısına yakın gibi geldi. (Bunu ne bir eleştiri ne de bireysel bir hayal kırıklığı olarak diyorum bu arada. Sky Team'i de en az The Mind kadar severim. Hatta böyle olması daha bile güzel, çünkü bir bakıma 4 kişiye kadar oynanabilen bir Sky Team olmuş oldu :D) Bir de, oyunu kurmasının çok kolay olmasını da sevdim. Sadece ortaya seçtiğiniz görevinizi belirten tablo koyuyorsunuz, sonra 24 kartın 12'sini oyunculara rastgele dağıtıp başlıyorsunuz. Bu kolaylık insanda sürekli oynama isteği uyandırıyor. Kısaca, gerek daha önce hiç kutu oyunu oynamamış ve hobiye girmek isteyen insanlara gerek çok oynamış ama basit ve ilginç bir oyun arayanlara öneririm bu oyunu. Bence memnun kalırsınız. Öyle.
Replying to @MrDudeless
Kutu oyunu: Evvel Zaman: Take Time (ilk oynama 10 Kasım)
1
1
261
Şu aralar deneyim ettiğim kurgusal eserlere karşı o kadar hissizim ki hissizliğin dramı üzerine çok iyi bir film falan izlesem bile bir şey hissetmem gibi geliyor.
1
6
284
Mutsuzken aynaya bakıp tipim hoşuma gidince "yine de giderim var be" diyerek mutlu olmaya çalışırken mutsuzluğumun sebebinin giderimin değil gelirimin olmaması olduğunu yeniden her hatırladığımda ben.
21
504