«اکنون، تو نمی‌دانی که چون با نااهل سخن گویی، سیلی خوری و سخنی که فهم نکنند بر کفر و دیگر چیزها حمل کنند و هزار چیز از اینجا تولد کند؟ مَر شیخ را گفتم «چون مذهب و اعتقاد پاک است مرا / از طعنه‌ی نااهل چه باک است مرا؟»
افروخته نشود. اما دل آشنا همچو شمعی‌ست که آتش از دور به خود کشد و افروخته شود. اکنون، حدیث صاحب سخن از نور خالی نباشد: پس نور در شمع گیرد، نه در فتیله‌ی تَر. و شمع تن خود در سَر سوز دل کند و چون شمع نماند، آتش نیز نماند. اهل معنی
ولی فرق است میان او که دستت را می‌گیرد که زمین نخوری با اویی که زیر بازویت را می‌گیرد و از زمین بلندت می‌کند.
«از جناب حُسن آوازی برآمد که «کیست؟»، عشق به زبان حال جواب داد که «چاکر به برت خسته جگر بازآمد / بی‌چاره به پا رفت و به سر بازآمد.»»
پشت نقاب بزرگسالی همه‌ی ما، کودکی است نیازمند عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی.
📚 تروما تا التیام
شیخ را گفتم «خرقه دور انداختن چیست؟»
گفت «یعنی که از آنجا خبری یافتیم، از اینجا چیزی بیندازیم. امّا آن کس که خرقه بینداخت باز بر سر بنهد، تا آن که آستین برافشاند باز بضاعت در آستین بنهد.»