nosyon nosyon

𝗕𝗶𝗿 𝗰𝗲𝗿𝗿𝗮𝗵 𝗮𝗿𝗸𝗮𝗱𝗮𝘀̧ı𝗺 𝗮𝗻𝗹𝗮𝘁𝘁ı... Tıp Fakültesi'ni kazanmak için yıllarca çok çalıştım. Zaten çalışkan çocuklardık. Anneme ev işlerinde fazla yardım edemez, altın günlerinde misafirlerin karşısına çıkmazdım; ablamdı hep annemin yanında olan. Zaman geçti; ben Tıp Fakültesi'ni kazandım. Ablamın ise annemle, benden daha kuvvetli bir bağı oldu. Üç kardeştik. Ben fakültede okuyordum; abimle ablam da üniversitede farklı bölümlerde. Onlar birlikte sinemaya, konsere giderken; ben ders çalışırdım. Böyle böyle onların paylaşımları derinleşti, ben yine dışında kaldım. Yıllar geçti evlendik, çoluk çocuğa karıştık. Hatta ablamın ansızın gelen bebeğinin doğumuna gidemedim. Ertesi gün önemli bir ameliyatım vardı. Küsmüştü bana. Zaten ben onlar kadar rahat izin kullanamıyordum, bu nedenle çocuklarımız da birbirini pek tanıyamadı. Anne baba yaşlandı. Sağlık sorunları arttı. Hekim olduğum için, gözlerini daha çok bana çevirdiler. Elimden ne geliyorsa yaptım ama her adımda yanlarında olmamı bekliyorlardı. Tıpkı yüzlerce hastamın yanında olduğum gibi. Ama bu mümkün değildi ve ben bu kez yeterince ilgilenmeyen evlat oldum. En iyi bildiğim şey akademik başarıydı. Her daim çocuklarımın yanında olamadım. Sevgimi doyasıya yaşayamadım ama her ne yapacaklarsa iyi yapmaları gerektiğini, onlara öğretmeye çalıştım. Ne yazık ki bunun onlardaki karşılığı, başarısız olma korkusuyla gelişen kaygı bozukluğu oldu. Hekimlik tam anlamıyla hayatımın merkezine oturmuştu, hastalarında bu muazzam emeği göreceğinden hiç kuşkum yoktu. Lakin öyle olmadı. Bir gün geldi, ardı arkası kesilmeyen bir soruşturmada ifade verirken kendimi buldum. Sonra bir baktım ki anlaşılamayan ve anlaşamayan evlat olmuşum, kardeş olmuşum, eş olmuşum, arkadaş olmuşum ve en acısı anne olmuşum. Hata varmıydı bir yerde, varsa nerde yaptım diye çok düşündüm. Bu hikaye sadece benim değil, bir meslek grubunun çoğunlukla ortak hikayesidir. İyileştirirken tükenen, yaşatırken kendi yaşam enerjisini kaybeden hekimlerin hikayesidir. Bir yerden sonra hekimliğin anlamı, hayatın yükünden daha hafif kalır. İşte o noktada tükenirsin. Keşke bu gömleğin düğmelerini daha insani bir yerden iliklemeye başlamak mümkün olsaydı... ..... 𝗘𝗱𝗶𝗿𝗻𝗲' 𝗱𝗲 𝘆𝗶𝗻𝗲 𝗯𝗶𝗿 𝗼̈𝘇𝗸ı𝘆ı𝗺 𝘆𝗮𝘀̧𝗮𝗻𝗱ı. 𝗕𝗮𝘆𝗿𝗮𝗺 𝘀𝗲𝘆𝗿𝗮𝗻 𝗱𝗲𝗺𝗲𝗱𝗲𝗻, 𝗵𝗲𝗸𝗶𝗺𝗹𝗲𝗿 𝗶𝗰̧𝗶𝗻 𝗮𝗰𝗶𝗹 𝗱𝗲𝘀𝘁𝗲𝗸 𝘀𝗮𝗴̆𝗹𝗮𝗻𝗺𝗮𝗹ı...