ODear / PrinceLeia

ถ้าไม่ยอมรับเรื่องจ่าฝูงก็รับสภาพไป ไม่มีทางดีขึ้นได้หรอก นี่เลี้ยงหมามา 20 ปี หมากัดกันก็มี แต่อยู่กันสงบสุขได้เพราะแฟนเราเป็นจ่าฝูง เรารองลงมา หมามันจัดลำดับชั้นกันอยู่แล้ว เลี้ยงมากี่รุ่นก็เห็นชัดว่ามันมีลำดับ ตัวใหม่ไม่จำเป็นต้องอยู่ลำดับต่ำกว่าตัวเก่า หมามันจะจัดได้เองว่าตัวไหนอยู่ต่ำหรือสูงกว่า ตอนนี้คอร์กี้ก็อยู่ลำดับที่สูงกว่าโกลเด้นพี่มัน เพราะคอร์กี้มันดุอยู่แล้วใน DNA ส่วนโกลเด้นเป็นหมายอมเค้าหมดอยู่แล้ว แต่แฟนเราและเราสูงกว่าอีกที คอร์กี้มันก็ต้องยอมเรา แม้ว่าจะดื้อมากอยู่ในสายเลือด พยายามดื้อทุกครั้งที่มีโอกาส แต่สุดท้ายมันก็ยอมตามลำดับชั้นนั่นแหละ คนไม่เชื่อคือประสบการณ์เลี้ยงไม่มากพอ หรือไม่ตัวเองก็ไม่มีความเป็นผู้นำมากพอตั้งแต่แรก พอนำหมาไม่ได้ก็เลยโทษเรื่องอื่น ไม่ยอมรับว่าตัวองไม่มีความเป็นผู้นำพอจะเป็นจ่าฝูงได้ ถ้าไม่ยอมเปลี่ยนความคิดก็ต้องรับสภาพไป หมามีปัญหาส่วนใหญ่ก็เพราะเจ้าของทั้งนั้นแหละ น้อยมากที่มันจะนิสัยแย่มาแต่เกิด ฝังรากใน dna จนแก้ไขไม่ได้ เรื่องดุก็อยู่ที่สายพันธุ์ด้วย บางสายพันธุ์ดุมากแบบยังไงก็ดุไม่สามารถปรับอะไรได้ แต่สายพันธุ์อื่นส่วนใหญ่ปรับได้ทั้งนั้น อย่างคอร์กี้ก็ดุโดยสายพันธุ์ แต่ไม่ได้อยู่ในระดับที่เลวร้ายจนปรับพฤติกรรมให้ดีขึ้นไม่ได้ แต่มันไม่ใช่หมาน่ารักแบบเลี้ยงง่ายพูดอะไรก็ฟังตั้งแต่แรกแบบโกลเด้น มันดื้อมาก แถมยังหวงข้าวหวงของ แต่ฝึกให้ดีขึ้นได้ ให้อยู่ร่วมกับหมาตัวอื่นได้ นี่เลี้ยงมาตอนแรกให้กินข้าวใกล้พี่มันไม่ได้เลยแยกเขี้ยวตลอดเวลา แต่ทุกวันนี้ฝึกจนกินข้างๆ กันได้แล้วโดยไม่แยกเขี้ยว นอนด้วยกันได้ เล่นด้วยกันได้ รักกันดีไม่มีปัญหา แต่คอร์กี้มันเอาแต่ใจจริง พร้อมดื้อในทุกโอกาส ถ้ามันง่วงนอนอยู่ไปกวนมันก็หงุดหงิดพร้อมสวบตัวข้างๆ ได้ทันที บางทีนอนซบพี่โกลเด้นมันอยู่ดีๆ พี่มันขยับตัวนิดนึงมันแยกเขี้ยวใส่เลย บางทีกลับบ้านมาหมาดีใจมารุมเรากัน ดีใจกันอยู่ดีๆ คอร์กี้รู้สึกหวงเจ้าของขึ้นมาก็หันไปสวบโกลเด้น เนี่ย มันเป็นหมาแบบนี้ เราจะเลี้ยงมันก็ต้องรู้จักมัน รู้ว่าจังหวะไหนต้องแยกหมาให้ห่างกัน แล้วก็ต้องทำตัวเองให้อยู่นลำดับชั้นที่สูงกว่าถึงจะควบคุมมันได้เวลาอยู่ในสถานการณ์ต่างๆ