Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης

Μέλη της Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης παρευρέθηκαν σε εκδηλώσεις στην Ήπειρο, για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Στις 27 Οκτωβρίου επισκεφθήκαμε στο Καλπάκι Ιωαννίνων το πολεμικό μουσείο και το στρατηγείο του στρ/γου, Χαράλαμπου Κατσιμήτρου. Παρακολουθήσαμε την αναπαράσταση της μάχης του Καλπακίου, της πρώτης καθοριστικής νίκης του ελληνικού στρατού για την απόκρουση της ιταλικής επίθεσης. Ανήμερα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, περάσαμε στη Βόρεια Ήπειρο, στο χωριό Βουλιαράτες. Παραστήκαμε στη Θεία Λειτουργία και τη Δοξολογία στο στρατιωτικό κοιμητήριο των Ελλήνων ηρώων του 40'. Αργότερα, παραυρεθήκαμε στο μνημόσυνο του Βορειοηπειρώτη ήρωα, Κωνσταντίνου Κατσίφα, ο οποίος δολοφονήθηκε από τις αλβανικές αρχές την 28η Οκτωβρίου του 2018. Είχαμε την τιμή να συνομιλήσουμε με τη μητέρα και τους οικείους του, οι οποίοι μας υποδέχθηκαν στο πατρικό σπίτι του Κωνσταντίνου, όπου μας μίλησαν για την αγάπη του για την μαρτυρική Βόρεια Ήπειρο και τη θυσία του. Ως Κύπριοι φοιτητές, μοιραζόμαστε με τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς μας τον κοινό πόθο για ένωση με την Μητέρα Ελλάδα. Τιμούμε όσους θυσιάστηκαν για το έθνος και κρατούμε ζωντανές τις ιδέες και τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν. ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40' ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ! Καταδικάζουμε έντονα το περιστατικό που αφορά τη συμμετοχή μαθητών σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, κατά την οποία, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, αποδόθηκαν τιμές στον Κεμάλ Ατατούρκ και ακούστηκε ο εθνικός ύμνος της Τουρκίας. Θεωρούμε απαράδεκτη οποιαδήποτε ενέργεια που εξυμνεί πρόσωπα που ευθύνονται για τις τραγικές σελίδες στην ιστορίας του Ελληνισμού. Τιμώντας τον Κεμάλ, προσβάλλεται, συγκεκριμένα, η μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και του ξεριζωμού του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Ως αυτόνομοι Έλληνες της Κύπρου, που η πατρίδα μας εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της βάρβαρης τουρκικής εισβολής του 1974 και της συνεχιζόμενης παράνομης κατοχής, γνωρίζουμε πολύ καλά τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μας μνήμης. Ως Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης, λοιπόν, δεν σταματούμε να υψώνουμε τη φωνή μας απέναντι σε κάθε ενέργεια που θίγει την ιστορία και την εθνική αξιοπρέπεια του Ελληνισμού. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΤΑΙ!

Στις 10 Νοεμβρίου 1954, ο Γεώργιος Γρίβας έφτασε στην Κύπρο, για να οργανώσει τον απελευθερωτικό αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Επιβιβάστηκε στο μικρό ιστιοφόρο «Σειρήν» στη Ρόδο και ύστερα από ένα περιπετειώδες και επικίνδυνο, λόγω θαλασσοταραχής ταξίδι, έφτασε στο νησί. Αποβιβάστηκε σε μια ερημική ακτή στην τοποθεσία «Αλυκή» της Χλώρακας, μαζί με τον Νότη Πετροπουλέα και τον Σωκράτη Λοϊζίδη. Ο ίδιος έγραψε στα απομνημονεύματά του: «Με εφόδια μόνο την πίστην ανέλαβα το μεγαλύτερο εγχείρημα της ζωής μου, το οποίον, με την βοήθειαν του Θεού, απέδειξε τας υπερόχους εθνικάς αρετάς που κοσμούν τον Ελληνικόν Κυπριακόν Λαόν». Μόλις έφτασε, έβαλε μπρος στις προπαρασκευαστικές ενέργειες για την έναρξη ένοπλου αγώνα. «Με την βοήθειαν τού Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα», μια σταλιά τόπος, μια χούφτα παλικάρια τα έβαλαν με μια αυτοκρατορία. Η ιερή μας γη ποτίστηκε με αίμα ελληνικό. Γράφτηκαν χρυσές σελίδες ηρωισμού και ο Γεώργιος Γρίβας εγένετο ο «Διγενής» της Κύπρου, το «Άξιον Τέκνον της Πατρίδος». Η ημέρα εκείνη αποτελεί ορόσημο, καθώς αργότερα ακολούθησε ο ενδοξότερος αγώνας του Κυπριακού Ελληνισμού. Σήμερα, παραμένουμε πιστοί στον ιερό όρκο για Ένωση με την μητέρα Ελλάδα, μέχρι την απελευθέρωση της μαρτυρικής μας πατρίδας.

52 χρόνια μετά, η υποταγή στον Τούρκο εισβολέα συνεχίζεται... Τη διάνοιξη δύο οδοφραγμάτων, Λουρουτζίνας–Λυμπιών και Κάμπου–Καραβοστάσι, αποφάσισαν σήμερα σε συνάντησή τους Χριστοδουλίδης και Ερχιουρμάν. Ο ΠτΔ, ως αμετανόητος οπαδός της τουρκοβρετανικής ΔΔΟ, προσδοκεί ότι έτσι θα επαναρχίσουν οι συνομιλίες για το κυπριακό, από το σημείο που σταμάτησαν στο Κραν Μοντανά. Βέβαια, γνωρίζει ότι η απελευθέρωση της πατρίδας μας δεν πρόκειται να επέλθει μέσω του περιβόητου «συμφωνημένου πλαισίου του ΟΗΕ» και ότι η λύση την οποία υποστηρίζει, σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με τις «ευρωπαϊκές αρχές και αξίες» τις οποίες συχνά επικαλείται. Επιμένει όμως, μαζί με την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία, να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις, εξυπηρετώντας μικροπολιτικά συμφέροντα. Τα σημεία διέλευσης που άνοιξαν οι «αρχές» του ψευδοκράτους το 2003, γιατί δεν μπορούσαν να διαχειριστούν πλέον την πίεση, συντηρούν μέχρι και σήμερα το κατοχικό καθεστώς. Κάθε φορά που ένα οδόφραγμα ανοίγει, τσιμεντώνεται ακόμα περισσότερο η κατοχή. Η οικονομία του ψευδοκράτους ενισχύεται, ενώ η παράνομη κατοχή κανονικοποιείται ακόμα περισσότερο στις συνειδήσεις των ξεπουλημένων νεοκυπρίων, που περνούν καθημερινά από τα οδοφράγματα. Αν είχαμε ένα σοβαρό κράτος, δεν θα επέτρεπε στον οποιοδήποτε να αιμοδοτεί το κατοχικό μόρφωμα, που λειτουργεί ως δούρειος ίππος της Τουρκίας στην Κύπρο. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση συνεχίζει να λειτουργεί στη λογική των υποχωρήσεων και του κατευνασμού, συντηρώντας η ίδια τον κατακτητή. Ως Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης, ορθώνουμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στο άνοιγμα νέων οδοφραγμάτων της ντροπής και απαιτούμε το κλείσιμο των υφισταμένων.

Η Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης διοργανώνει τριήμερο αντικατοχικών εκδηλώσεων, στις 13-15 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τη 43η επέτειο της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόγραμμα αντικατοχικών εκδηλώσεων: 13 Νοεμβρίου: • 12:00: Έναρξη 48ωρης συμβολικής απεργίας πείνας έξω από το Τουρκικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη • Εκστρατεία διαφώτισης σε διάφορα σημεία της πόλης σχετικά με το Κυπριακό Εθνικό Ζήτημα, τη μαύρη επέτειο της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους, τα σχέδια λύσης του Κυπριακού με το μοντέλο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και την πρόταση για Απελευθέρωση. 14 Νοεμβρίου: • Συνέχιση της απεργίας και της εκστρατείας διαφώτισης σε διάφορα σημεία της πόλης σχετικά με το Κυπριακό Εθνικό Πρόβλημα 15 Νοεμβρίου: • 12:00: Λήξη 48ωρης συμβολικής απεργίας πείνας • 18:00: Αντικατοχική εκδήλωση και ομιλία • 19:30: ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΟΡΕΙΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ προς το Τουρκικό Προξενείο, στη διασταύρωση Τσιμισκή-Αγίας Σοφίας.

Σήμερα, 8 Νοεμβρίου, εορτάζεται η Σύναξις των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων. Συνάμα, εορτάζει και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, της οποίας οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ αποτελούν προστάτες από το 1954. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ απεικονίζεται με φωτεινά, αέρινα φτερά που εκπέμπουν ουράνια χάρη, συμβολίζοντας την ταχύτητα και την καθαρότητα των θείων μηνυμάτων του. Κρατώντας κρίνο, άνθος ή σκήπτρο, υπηρετεί αδιάλειπτα το θέλημα του Θεού και πρωτοστατεί στον πνευματικό αγώνα, φέρνοντας το μήνυμα της ελπίδας και της σωτηρίας για χάρη της ανθρωπότητας. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίζεται με μεγάλα, συχνά πολυχρωματικά ή καλυμμένα με φύλλα χρυσού φτερά, συμβολίζοντας την ταχύτητα και την ουράνια φύση του. Κρατώντας σπαθί ή δόρυ, υπηρετεί αδιάλειπτα το θέλημα του Θεού και πρωτοστατεί στον πνευματικό αγώνα κατά του κακού για χάρη της ανθρωπότητας. Ομοίως και οι πιλότοι της Πολεμικής μας Αεροπορίας δαμάζουν τους ουρανούς, υπερασπιζόμενοι την εθνική κυριαρχία και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους για χάρη των συμπατριωτών τους. Το περίφημο σύνθημα της Πολεμικής Αεροπορίας, «Αιέν Υψικρατείν», ταιριάζει απόλυτα με το πνεύμα και την υψηλή αποστολή που συμβολίζουν οι προστάτες της. Ας είναι, λοιπόν, οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ ακοίμητοι φρουροί των ελληνικών αιθέρων και προστάτες των πιλότων μας σε κάθε τους αποστολή. Ας σκεπάζουν με τις άγιες πτέρυγές τους τους υπερασπιστές των ελληνικών αιθέρων, χαρίζοντάς τους δύναμη, προστασία και ασφαλή επιστροφή στην πατρίδα και στις οικογένειές τους. Ἀπολυτίκιον: Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεν ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς ὑμῶν δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγων, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦντες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.

ΚΑΜΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ! Καταδικάζουμε έντονα τις πληροφορίες που αφορούν την προγραμματιζόμενη διεξαγωγή ποδοσφαιρικού καμπ του Ιδρύματος της Ρεάλ Μαδρίτης στα κατεχόμενα εδάφη της πατρίδας μας, σε συνεργασία με την τουρκοκυπριακή ακαδημία Gençlik Gücü. Θεωρούμε απαράδεκτο ένας τόσο μεγάλος ευρωπαϊκός αθλητικός οργανισμός να εμπλέκεται σε δραστηριότητες που ενδέχεται να συμβάλουν στην προβολή και την έμμεση νομιμοποίηση του παράνομου κατοχικού καθεστώτος. Ο αθλητισμός οφείλει να ενώνει τους λαούς και όχι να χρησιμοποιείται ως μέσο εξομάλυνσης των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής του 1974 και της συνεχιζόμενης κατοχής της πατρίδας μας. Ως Κύπριοι φοιτητές, δεν πρόκειται να παραμείνουμε αμέτοχοι απέναντι σε τέτοιες ενέργειες. Απαιτούμε την άμεση παρέμβαση της κεντρικής διοίκησης της Ρεάλ Μαδρίτης στην Ισπανία για την ακύρωση της συγκεκριμένης δραστηριότητας και καλούμε την Κυπριακή Δημοκρατία να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση. Η Π.Ε.Ο.Φ. θα συνεχίσει να υψώνει τη φωνή της απέναντι σε κάθε προσπάθεια νομιμοποίησης του ψευδοκράτους και των τετελεσμένων της κατοχής. Ο αγώνας για μια Κύπρο ελεύθερη δεν ξεχνιέται ούτε παραγράφεται.

Χαραλάμπους Γεώργιος Ο Γεώργιος Χαραλάμπους καταγόταν από τον Άγιο Επιφάνειο της Σολέας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του φοίτησε στο δημοτικό Σχολείο της περιοχής του και έπειτα εργάστηκε ως ξυλουργός. Επίσης, συνεργαζόταν με τη φοιτητική ομάδα του Διδασκαλικού Κολεγίου Μόρφου. Κατοικούσε στην Κυρά της επαρχίας Μόρφου και ήταν αρραβωνιασμένος με τη Χρυσταλλένη Ιωάννου, την οποία προγραμμάτιζε να παντρευτεί στις 30 Οκτωβρίου 1955. Οκτώβριος 1955. Έπειτα από εντολή του αρχηγού Διγενή, πραγματοποίηθηκαν μαθητικές διαδηλώσεις με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, παρόλο που οι Βρετανικές Αρχές είχαν απαγορεύσει τον εορτασμό της. Η διαδήλωση είχε οργανωθεί από τον υπεύθυνο της Ε.Ο.Κ.Α. στην Μόρφου, Βασίλειο Μπαρμπάνη. Οι μαθητές του Γυμνασίου Μόρφου και οι φοιτητές του Διδασκαλικού Κολεγίου, μαζί με άλλους πολίτες, ξεκίνησαν για τον αστυνομικό σταθμό, υποχρεώνοντας τους αστυνομικούς και τους παρευρισκόμενους Άγγλους στρατιώτες που βρίσκονταν μέσα να βγουν έξω. Κατά την έξοδο τους οι Άγγλοι στρατιώτες προσπάθησαν να απωθήσουν τους αγωνιστές ρίχνοντας βόμβες προς το μέρος τους, εκ των οποίων δύο από αυτές εξερράγησαν. Στη συνέχεια, ομάδα διαδηλωτών προσπάθησε να πυρπολήσει κυβερνητικά κτίρια. Οι Άγγλοι στρατιώτες έριξαν πυρά κατά του πλήθους, πληγώνοντας τρία άτομα, ένας εκ των οποίων ήταν ο Γεώργιος Χαραλάμπους. Το εικοσιτριάχρονο παλικάρι υπέκυψε στα τραύματά του στις 5 Νοεμβρίου 1955 και άφησε την τελευταία του πνοή. Σήμερα τιμούμε τον ωραίο αυτόν Έλληνα ο οποίος έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος, από τον Αγγλικό ζυγό. ΑΘΑΝΑΤΟΣ

5 Νοεμβρίου 2009-Υπολοχαγός Χαράλαμπος Χαραλάμπους Ο 29χρονος αξιωματικός, κείτεται νεκρός στο πάτωμα ενός φυλακίου στην Παλιά Λευκωσία κοντά στην Πύλη Πάφου, το γνωστό φυλάκιο της Σύτα. Μια μαύρη μέρα ξημερώνει για την Εθνική Φρουρά, που είναι αναγκασμένη να θρηνήσει ένα από τα καλύτερα παιδιά της. Στις έντεκα παρά τέταρτο το πρωί, την ώρα που έπρεπε να καταμετρηθούν τα πυρομαχικά του φυλακίου, μια υπόκοφη έκρηξη ήχησε στην ατμόσφαιρα της Λευκωσίας. Μια ελαττωματική οπλοβομβίδα είχε οπλίσει από μόνη της και ο Χαράλαμπος έπεσε πάνω της αγκαλιάζοντάς την, σώζοντας έτσι από τη φονική έκρηξη τους τρεις στρατιώτες που ήταν μαζί του. Είχε καταλάβει ότι θα γινόταν έκρηξη. Έδωσε στους στρατιώτες τον χρόνο να απομακρυνθούν και προστάτευσε την αποθήκη πυρομαχικών, μια έκρηξη της οποίας θα μπορούσε να διαλύσει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο. Τον Χαράλαμπο τον βρήκαν διαμελισμένο, με ακρωτηριασμένα χέρια και ένα πολύ βαθύ τραύμα στην καρδιά. Ο Χαράλαμπος έπεσε εν ώρα καθήκοντος, για να εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο κατατάχθηκε στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, για να διδάξει σε όλους εμάς ότι η αυτοθυσία και η γενναιότητα είναι χαρακτηριστικά ενός γνήσιου Έλληνα. ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Σαν σήμερα, στις 4 Νοεμβρίου 1956, οι Άγγλοι αποικιοκράτες δολοφονούν τρεις αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., τον Βάσο Παναγή, τον Γεώργιο Αναστάση και τον Γεώργιο Στυλιανού. Τα τρία παλληκάρια, γεννημένα στο Νέο Χωριό της Πάφου, είχαν ενταχθεί από νωρίς στην Οργάνωση. Στις 4 Νοεμβρίου 1956, ο Γεώργιος Στυλιανού προκάλεσε τους Άγγλους να ανέβουν στο χωριό, όταν συγχωριανοί του κατέστρεψαν ένα γραμματοκιβώτιο και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Δημοτικό Σχολείο. Ο Αναστάση και ο Παναγή περίμεναν τους Άγγλους στην είσοδο του χωριού και τους επιτέθηκαν με ηλεκτρική νάρκη και χειροβομβίδες, μια από τις οποίες δεν εξερράγη. Ακολούθησε καταδίωξη. Ο Στυλιανού τραυματίστηκε από Άγγλο ακροβολιστή, ενώ οι άλλοι δύο επέστρεψαν για να παραλάβουν τον αρχηγό τους. Στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, συνελήφθησαν και οι τρεις. Άγγλοι στρατιώτες, μαζί με Τούρκους επικουρικούς, εκτέλεσαν τον Στυλιανού με πυροβολισμό στο κεφάλι και θανάτωσαν τους συντρόφους του με λογχισμούς. Τους μετέφεραν κατακρεουργημένους στο χωριό τους, όπου υποχρέωσαν τους κατοίκους να συγκεντρωθούν και να γίνουν θεατές της άνανδρης συμπεριφοράς των Άγγλων. ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Η 29η Οκτωβρίου αποτελεί ημέρα μνήμης και τιμής για τους αγνοούμενους. 52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, εκατοντάδες οικογένειες συνεχίζουν να ζουν με το μαρτύριο της αναμονής. Έχουμε ιερό καθήκον να κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη των αγνοουμένων μας, ως διαρκή υπενθύμιση της τουρκικής θηριωδίας. Απαιτούμε τη εξακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων και την απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα που παραμένει ανοιχτή πληγή για τον κυπριακό ελληνισμό.

Αναπαράσταση της Μάχης Καλπακίου

Ζήτω το ΟΧΙ!

Η Επέτειος της Σημαίας – 27 Οκτωβρίου Η πρώτη γαλανόλευκη, με τον λευκό Σταυρό και το γαλανό φόντο, σχεδιάστηκε, υφάνθηκε, ευλογήθηκε κι υψώθηκε στη Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο το 1807. Το 1822, στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, καθορίστηκαν τα χρώματα και οι τύποι της ελληνικής σημαίας. Η σημαία της «ξηράς», γαλάζια με λευκό σταυρό και η «ναυτική» σημαία με τις γαλάζιες και λευκές οριζόντιες λωρίδες. Επίσημη σημαία του Ελληνικού κράτους καθιερώθηκε με νόμο στις 21 Δεκεμβρίου του 1978 η «ναυτική» σημαία. Το γαλάζιο συμβολίζει την Ελληνική θάλασσα και το λευκό τα κύματα. Έχει πάνω της 9 οριζόντιες γραμμές, οι οποίες αντιστοιχούν στις 9 συλλαβές του συνθήματος της Ελληνικής Επανάστασης, «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ‘Η ΘΑΝΑΤΟΣ». Τέλος, ο λευκός Σταυρός συμβολίζει την αφοσίωση των Ελλήνων στην Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Η σημαία είναι το σύμβολο του κάθε Έθνους. Η δική μας γαλανόλευκη, είναι το σύμβολο του ιερού Ελληνικού Έθνους, είναι το πιο περήφανο κομμάτι της Ελλάδας και του λαού της. «…Κι ὁ σταυρὸς ποὺ λαμπυρίζει στὴν ψηλή σου κορυφή, εἶν᾿ ὁ φάρος ποὺ φωτίζει μίαν ἐλπίδα μας κρυφή. Σὲ θωρῶ κι ἀναθαρρεύω καὶ τὰ χέρια μου χτυπῶ, σὰν ἁγία σὲ λατρεύω, σὰ μητέρα σ᾿ ἀγαπῶ. Κι ἀπ᾿ τὰ στήθη μου ἀνεβαίνει μία χαρούμενη φωνή: «Νἆσαι πάντα δοξασμένη, ὦ Σημαία γαλανή!»

26η Οκτωβρίου- Διπλή γιορτή για τη Θεσσαλονίκη και τον Ελληνισμό! Ξεχωριστή ημέρα η σημερινή για τη «Νύμφη του Θερμαϊκού», καθώς συνδυάζει δύο μεγάλα γεγονότα: τη γιορτή του πολιούχου και προστάτη της, Αγίου Δημητρίου, και την απελευθέρωσή της από την οθωμανική κυριαρχία το 1912. Ο Άγιος Δημήτριος, έζησε και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., παραμένοντας πιστός στον Χριστό μέχρι το τέλος. Γνωστός ως «Μυροβλήτης», αποτελεί εδώ και αιώνες σύμβολο πίστης και προστάτη της πόλης. Ο ιστορικός ναός του, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας. Στις 26 Οκτωβρίου 1912, κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, η Θεσσαλονίκη παραδόθηκε στον Ελληνικό Στρατό, ύστερα από διαπραγματεύσεις του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου με τον Οθωμανό διοικητή Χασάν Ταχσίν Πασά. Η απελευθέρωση της πόλης αποτέλεσε ιστορικό σταθμό για τον Ελληνισμό, έπειτα από αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας. Η σύμπτωση της απελευθέρωσης με τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου έχει ξεχωριστό συμβολισμό, συνδέοντας την ορθόδοξη πίστη με την ιστορική μνήμη, τους αγώνες των προγόνων μας και την ελευθερία. Χρόνια πολλά στον απανταχού Ελληνισμό! Ζήτω η ελληνική Θεσσαλονίκη!

Τρομοκρατική επίθεση σημειώθηκε χθες, 23 Οκτωβρίου, σε Ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Ιορδανία. Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν από πυροβολισμούς και τουλάχιστον άλλοι 34 πιστοί τραυματίστηκαν. Οι Χριστιανοί στην Μέση Ανατολή συγκαταλέγονται μεταξύ των αρχαιότερων πληθυσμών της περιοχής, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος του πολιτισμού και της ιστορίας της. Για πολλοστή φορά καταγράφεται αιματηρό περιστατικό βίας με στόχο Χριστιανικές κοινότητες, ενδεικτικό της κατάστασης που αντιμετωπίζουν. Τα περιστατικά επιθέσεων και διωγμών, σε συνδυασμό με την πολιτική αστάθεια και τις πολεμικές συγκρούσεις, οδήγησαν στην δραματική μείωση του πληθυσμού τους, καθώς πολλοί Χριστιανοί επέλεξαν τη μετανάστευση. Παρά την πληθυσμιακή τους αιμορραγία και την εγκατάλειψη από τον διεθνή παράγοντα, οι κοινότητες αυτές επιδεικνύουν μια αξιοζήλευτη ανθεκτικότητα, όμως η επιβίωσή τους δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Είναι επιτακτική ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση να πρωτοστατήσει, ώστε η διεθνής κοινότητα να σταθεί έμπρακτα στο πλευρό των Χριστιανικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής, που απειλούνται καθημερινά. Η σκέψη και οι προσευχές μας είναι μαζί με τις οικογένειες των θυμάτων.

Παναγιώτης Τουμάζου 22 Οκτωβρίου 1958. 13η μέρα της ενέδρας που έστηναν τρία παλληκάρια, ο Παναγιώτης Τουμάζου, ο Αντρέας Αγγελή και ο Αντωνάκης Σολομώντος στο δρόμο Κακοπετριάς – Καρβουνά, για να ανακόψουν στρατιωτικά οχήματα των Άγγλων. Στις 7:15 το βράδυ, δύο μεγάλα στρατιωτικά οχήματα εμφανίστηκαν με Άγγλους στρατιώτες. Τα τρία παλληκάρια επιτέθηκαν, με τον 19χρονο Παναγιώτη Τουμάζου να ήταν αυτός που κινήθηκε για να ενεργοποιήσει το μηχανισμό της νάρκης. Ο μηχανισμός όμως δεν λειτούργησε με αποτέλεσμα η νάρκη να μην εκραγεί. Στην προσπάθειά του να ανασηκωθεί και να τους χτυπήσει με χειροβομβίδα, μία σφαίρα καρφώθηκε στο κεφάλι του, ρίχνοντας τον ήρωα μας νεκρό στο έδαφος. Ο συναγωνιστής του Αντωνάκης Σολομόντως προσπάθησε να τον σηκώσει όμως οι Άγγλοι στρατιώτες επιτέθηκαν με φλογοβόλα και αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει. Ο ήρωας, που είχε και το ψευδώνυμο Ονήσιλος, πέθανε έχοντας στην τσέπη του ένα κλαδί ελιάς. Το είχε κόψει λίγο πιο νωρίς το απόγευμα, λέγοντας στους συναγωνιστές του, πως όταν έρθει η ώρα να ανέβει τα σκαλοπάτια της αθανασίας, θα το βρουν οι Άγγλοι και θα καταλάβουν πως ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α γίνεται για την ειρήνη. Ο Παναγιώτης Τουμάζου, ήταν ένας άνθρωπος πιστός στις αρχές και τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσε και είχε σαν λάβαρο του το τρίπτυχο Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια. Ήταν από τους λίγους αγωνιστές που επέτρεψαν οι Άγγλοι αποικιοκράτες να θαφτεί με τις τιμές ενός ήρωα.

Την 21η Οκτωβρίου 1931, ο κυπριακός Ελληνισμός ύψωσε ανάστημα απέναντι στη βρετανική αποικιοκρατία. Εκείνο το βράδυ, ένα μικρό παιδί χτύπησε την πόρτα του Έλληνα πρόξενου στη Λευκωσία, προσφέροντας του ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο του βρετανικού κυβερνείου, εκ μέρους ολόκληρου του κυπριακού Ελληνισμού. Με σύνθημα «Ελλάς – Κύπρος – Ένωσις», κλήρος και λαός βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας την ελευθερία της πατρίδας τους και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η φλόγα για Λύτρωση που έκαιγε μέσα τους, έκαψε το κυβερνείο και ο 17χρονος Ονούφριος Κληρίδης θυσιάστηκε στον βωμό του Αγώνα, περνώντας στο πάνθεον των ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους για τα εθνικά ιδανικά. Η εξέγερση πληρώθηκε με διώξεις, φυλακίσεις και την επιβολή της δεκαετούς δικτατορίας των Βρετανών, με απαγορεύσεις της ελληνικής σημαίας και του Εθνικού Ύμνου. Η δικτατορία αυτή διακόπηκε με την εμπλοκή της Αγγλίας στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού οι Άγγλοι ζήτησαν τη συμπαράσταση των Κυπρίων. Σήμερα, παρατηρούμε τα δειλά προδοτικά και εθνομηδενιστικά παράσιτα να επιχειρούν να επιβάλουν τη λήθη. Ατενίζοντας όσους ύψωσαν ανάστημα τον ματωμένο Οκτώβρη του 1931, κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στους αγωνιστές που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα των εθνικών μας ιδανικών. Η ιστορική μνήμη είναι χρέος και η συνέχιση του αγώνα για την ελληνική Κύπρο ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές.

Το βράδυ της 17ης Οκτωβρίου, ο Νίκος Χριστοδουλίδης συμμετείχε μαζί με τον εγκάθετο της Άγκυρας στην Κύπρο, Τουφάν Ερχιουρμάν, στο λεγόμενο δικοινοτικό φεστιβάλ «ειρήνης» στην Πύλα. Εκεί είδαμε τις γνωστές ψευδαισθήσεις να αναβιώνουν και τα παραμύθια για ειρήνη και επανένωση να επαναλαμβάνονται δια στόματος του προέδρου Χριστοδουλίδη, που επιβεβαιώνει ότι δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους προσκυνημένους ομοσπονδιακούς πολιτικούς. Αποδεικνύεται ότι, ως γνήσιο τέκνο του Δημοκρατικού Συναγερμού, δεν τολμά να παρεκκλίνει από την διαχρονική γραμμή του ΔΗΣΑΚΕΛ, που επιτάσσει την υποταγή και την παράδοση της πατρίδας μας στον Τούρκο εισβολέα. Άραγε για ποια επανένωση κάνει λόγο ο ΠτΔ; Γιατί η ΔΔΟ την οποία υποστηρίζει, μόνο ως διχοτόμηση μπορεί να ερμηνευτεί, καθώς νομιμοποιεί τα τετελεσμένα που επιβλήθηκαν με την παράνομη εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή. Για ποια ειρήνη μιλά, όταν την ίδια ώρα η Τουρκία αρνείται κάθε ενδεχόμενο να αποσύρει από το νησί τη στρατιωτική της δύναμη, που αριθμεί 40.000 στρατιώτες; Τον στρατό που το καλοκαίρι του 74’ διέπραξε θηριωδίες σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού και μέχρι σήμερα κατέχει παράνομα το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα τραπεζώματα με ζιβανίες παρέα με τον ακελικό συρφέτο και τους λοιπούς τουρκολάγνους πολιτικούς, φανερώνουν το πραγματικό πρόσωπο του προέδρου. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποδεικνύεται μικρός για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Αντ’ αυτού, συνεχίζει να εμπαίζει τον λαό, περιορίζεται σε ανούσιες εξαγγελίες για Μ.Ο.Ε., ενώ χωρίς καμιά ντροπή προωθεί το άνοιγμα νέων οδοφραγμάτων. Παραμένει πιστός στην προδοτική ΔΔΟ, για την επίτευξη της οποίας ακολουθεί πιστά τη ρητορική της «επαναπροσέγγισης». Αντί να εμφανίζεται χαμογελαστός στις κάμερες μαζί με τον Ερχιουρμάν, θα έπρεπε να ντρέπεται. Το ίδιο ισχύει για την μερίδα υποστηρικτών του, οι οποίοι εμφανίζονται ως αντιομοσπονδιακοί πατριώτες, που τιμούν τους ήρωες και τους αγώνες του έθνους. Εμείς, ως αυτόνομοι νέοι, δεν μπορούμε να σιωπούμε μπροστά στην ασυδοσία και την υποκρισία.

Χαραλάμπους Δημήτριος Ο Χαραλάμπους Δημήτριος γεννήθηκε στο χωριό Λιμνάτης της επαρχίας Λεμεσού. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο του χωριού του και εργάστηκε ως οικοδόμος. Εντάχθηκε στον Αγώνα τον Ιούλιο του 1956 και συνδέθηκε αμέσως με την αντάρτικη ομάδα της περιοχής του, με την οποία έλαβε μέρος σε ενέδρες εναντίον των Άγγλων στον δρόμο Λεμεσού-Αμιάντου. Τον Φεβρουάριο του 1957, κατά τη διάρκεια ερευνών, κρύφτηκε και ξέφυγε από την προσοχή των Άγγλων στρατιωτών, τους οποίους συνόδευε προδότης. Στελέχη της Ε.Ο.Κ.Α συνελήφθησαν ομαδικά και κρατήθηκαν στα κρατητήρια. Μετά από λίγες μέρες συνελήφθη και ο ίδιος, κρατήθηκε για 17 μέρες και απολύθηκε. Αργότερα, αφού ορίστηκε ως υπεύθυνος της Ε.Ο.Κ.Α, έδρασε μαζί με τους αντάρτες της περιοχής του. Μαζί του ήταν η γυναίκα του που βοηθούσε τους αντάρτες. Στις 13 Οκτωβρίου 1958, ο Δημήτριος συνόδευσε τον τομεάρχη του σε περιοδεία από τον Λιμνάτη στη Λάνια. Στην περιοχή Κοκκινόγια έπεσαν σε ενέδρα των Άγγλων με τους οποίους αντάλλαξαν πυρά από τα οποία ο Δημήτριος πληγώθηκε θανάσιμα.