gringa

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου του μαστου Αμέσως μετά την πρώτη εισαγωγή στο νοσοκομείο ("Αγιος Σάββας") τον Σεπτέμβριο του 2024 οι γιατροί μου είπαν ότι η σύζυγος μου Μαρία θα πεθάνει σε 10-12 μήνες, όπως και έγινε. Η επιπλοκή στον υπεζωκοτα ήταν τέτοιας έντασης δεν άφηνε την παραμικρή ελπίδα (καταστράφηκε τελείως ο ένας πνεύμονας καθώς έβγαλε 5 λίτρα καρκινικό υγρό μόνο σε δύο μέρες). Επί ένα χρόνο έζησε μια ασύλληπτη τραγωδια αν και όχι μόνο εξαιτίας της αρρώστείας. Προσωπικά έμεινα σιωπηλός (δεν έγραψα λέξη όχι μόνο στο Χ, μα πουθενά ), ανήμπορος μπροστά στην κτηνωδία που βίωσε. Χωρίς λόγο και έλεος. Όχι γιατί μπορούσαν να την σώσουν. Δεν μπορούσαν. Κανείς δεν μπορούσε. Ωστοσο δεν της είπαν ποτέ την αλήθεια (στην αρχή οκ, μετά από ένα σημείο δεν έπρεπε;). Δεν υπήρχε η παραμικρή ψυχολογική βοήθεια για τους συγγενείς. Ο σύζυγος έπρεπε να αντιμετωπίζει μόνος το απάνθρωπο "επικοινωνιακό" καθεστώς. Την ίδια στιγμή της έδιναν ελπίδες βάζοντάς την να κάνει όλες -μα όλες- τις χημειοθεραπείες που υπήρχαν*. Οι συνέπειες ήταν συνταρακτικές και οι νοσηλείες αμέτρητες. Ακόμη και τώρα αναρωτιέμαι. Γιατί δεν είχε ποτέ προτεραιότητα; Γιατί έπρεπε να περιμένει από το πρωί μέχρι το απόγευμα καθισμένη σε μια καρέκλα στο "Κούρκουλος" μια ετοιμοθάνατη γυναικα; (9 στους δέκα ασθενείς ήταν σε τραγικά καλύτερη κατάσταση). Γιατί δεν της προσφέρατε λίγη γαλήνη με ΣΟΒΑΡΗ ψυχολογική υποστήριξη και (έστω στις νοσηλείες) τις ποσότητες των παρηγορητικών φαρμάκων που σύμφωνα με το νόμο πραγματικά δικαιούταν; Αφου θα πέθαινε. Δεν θα σας κατηγορούσε κανείς ότι δεν μπορέσατε να την σώσετε (δεν υπήρχε τέτοιο θέμα). Ούτε τώρα σας κατηγορεί. Είστε καλοί άνθρωποι, επιστήμονες με σοβαρή επιστημονική κατάρτιση, δέσμιοι μιας εντελώς λάθος νοοτροπίας και νομοθεσίας. Η παρηγορητική φροντίδα που προσφέρει το κράτος στους ετοιμοθάνατους ασθενείς είναι σκουπίδια και περισσότερος πόνος. *Το κρατικό πρωτόκολλο αναφέρει δύο το πολύ.