สามีทักฉันว่า "ช่วงนี้เราหมดค่ากินเยอะไปหรือเปล่า?" ฉันก็เลยลองให้เขาเป็นคนรับผิดชอบเรื่องซื้อของเข้าบ้านดูสักหนึ่งสัปดาห์ ครอบครัวของเราอยู่กัน 3 คน มีฉัน สามี และลูกสาวที่อยู่ชั้นประถม 2 ปกติค่าอาหารของบ้านเราจะอยู่ที่ประมาณ 68,000 เยนต่อเดือน (ราวๆ 16,000 บาท) เมื่อเดือนก่อน สามีที่กำลังนั่งดูสมุดบัญชีครัวเรือนอยู่ก็พูดขึ้นมาว่า "อยู่กันแค่ 3 คน แต่หมดค่ากินไปเกือบ 7 หมื่นนี่ มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ?" "งั้นเหรอ?" "เจียดลงกว่านี้ได้อีกนะ แค่เลือกซื้อของลดราคาในซูเปอร์มาร์เก็ตก็พอแล้วมั้ง" บอกตามตรงว่าฉันแอบจี๊ดขึ้นมานิดๆเลย ฉันเองก็ไม่ได้อยากซื้อของแพงๆ ตามใจชอบเสียหน่อย ทุกวันนี้ก็คอยเช็กใบปลิว คอยเล็งวันจัดโปรโมชั่นลดราคาแล้วค่อยไปซื้อตลอด แต่ฉันเลือกที่จะไม่เถียงกลับไป "งั้นสัปดาห์หน้า คุณช่วยไปซื้อของให้หน่อยได้ไหม?" "ได้สิ" "งบสำหรับหนึ่งสัปดาห์คือ 16,000 เยนนะ รวมข้าวเช้า ข้าวเย็น ข้าวกล่อง แล้วก็มื้อเที่ยงวันเสาร์อาทิตย์ด้วย" สามีหัวเราะร่าแล้วบอกว่า "สบายมาก เหลือๆ" วันจันทร์... สามีกลับมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต "ดูนี่สิ หมดไปแค่ 6,420 เยนเอง ได้ของมาตั้งเยอะ" มีทั้งเนื้อไก่ หมูสไลด์ กะหล่ำปลี ถั่วงอก ไข่ไก่ นมจืด... อื้ม ก็ดูไม่เลวเลยจริงๆ ค่ะ วันอังคารทุกอย่างยังราบรื่นดี วันพุธ ลูกสาวถามขึ้นมาว่า "ปะป๊า ไม่มีโยเกิร์ตเหรอคะ?" "สัปดาห์นี้อดใจไว้ก่อนนะลูก" วันพฤหัสบดี... ตอนเช้านมจืดหมดเกลี้ยง สามีเลยต้องวิ่งไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อแทน "แพงกว่าที่ซูเปอร์ตั้งเยอะแน่ะ" เขาบ่น วันศุกร์... สามียืนเปิดตู้เย็นค้างไว้แล้วคิดอยู่พักใหญ่ "เย็นนี้ทำอะไรกินดีนะ?" "ตามใจคุณเลย" "งั้นขอใช้ปลาแซลมอนในช่องฟรีซได้ไหม?" "อื้อ ได้สิ" วันเสาร์... ลูกสาวเริ่มท้วงว่า "ผัดโซบะอีกแล้วเหรอ?" สามีเริ่มทำหน้าเจื่อนๆ คืนวันอาทิตย์... สามีเอาใบเสร็จทั้งหมดมาเรียงบนโต๊ะอาหาร เขากดเครื่องคิดเลขอย่างกระตือรือร้นแล้วบอกว่า "15,380 เยน! เห็นไหม อยู่ในงบเป๊ะ!" เขารายงานด้วยท่าทางภูมิใจสุดๆ ฉันเองก็ชมไปว่า "เก่งจังเลยนะ" เพราะจริงๆ ก็ต้องขอบคุณเขาที่ช่วยจัดการให้ตลอดทั้งสัปดาห์ แต่แล้วสามีก็พูดต่อว่า "เห็นไหมล่ะ แค่พลิกแพลงนิดหน่อย เราก็คุมค่าอาหารได้แล้ว" ฉันลังเลอยู่แป๊บนึง ก่อนจะถามออกไปว่า "นี่... จำได้ไหมว่าปลาแซลมอนในช่องฟรีซน่ะ ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" "เอ๊ะ?" "แล้วข้าวสารที่กินไปสัปดาห์นี้ด้วย?" สามีเงียบกริบ ฉันเปิดลิ้นชักแล้วหยิบใบเสร็จของสัปดาห์ก่อนหน้าออกมาวาง ในใบเสร็จของสัปดาห์ที่แล้ว มีข้าวสาร 5 กิโลกรัม กับปลาแซลมอนแล่ชิ้นอยู่ด้วย รวมถึงพวกเครื่องปรุงและผักแช่แข็งที่สามีหยิบมาใช้ในสัปดาห์นี้ ทั้งหมดคือสิ่งที่ฉันซื้อตุนไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนทั้งนั้น "พวกนี้คุณก็นำมาใช้กินในสัปดาห์นี้ใช่ไหมล่ะ?" สามีมองใบเสร็จตาปริบๆ แล้วพึมพำว่า "...อ่า จริงด้วยแฮะ" "ฉันไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ ก็บอกแล้วไงว่าของในตู้เย็นหยิบใช้ได้เลย" "อืม..." "สัปดาห์หน้า คุณต้องซื้อทั้งข้าวสารทั้งปลาแซลมอนเข้ามาใหม่แล้วนะ" สามีเดินไปเปิดช่องฟรีซดู... ตรงที่เคยมีปลาแซลมอนวางอยู่ ตอนนี้เหลือแค่เจลทำความเย็นวางอยู่สองอัน พอเปิดช่องแช่ผัก... มีแครอทเหลือครึ่งหัว กับหอมหัวใหญ่ 1 ลูก "...ของหมดไปเยอะเลยเนอะ" "ใช่..." สามีเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากถามว่า "นี่เธอต้องคอยคิดเรื่องพวกนี้ทุกสัปดาห์เลยเหรอ?" "อื้อ ก็ประมาณนี้แหละ" "คิดเมนูอาหารด้วย?" "ใช่" "รวมถึงวันที่โรงเรียนลูกไม่มีมื้อกลางวันด้วยเหรอ?" "อื้อ" สามีพึมพำเบาๆ ว่า "งั้นหรอกเหรอ..." ความจริงแล้ว ฉันเป็นคนเก็บใบเสร็จจากการช้อปปิ้งไว้ตลอดค่ะ หลังจากคีย์ตัวเลขลงสมุดบัญชีครัวเรือนแล้วก็ยังไม่ทิ้ง เพื่อเอาไว้เช็กดูว่าสัปดาห์ไหนค่าใช้จ่ายพุ่งเพราะซื้ออะไรไปบ้าง อะไรราคาขึ้น หรือเมื่อก่อนเคยซื้อได้ในราคาเท่าไหร่ คอยเปิดดูย้อนหลังอยู่เรื่อยๆ ดูเหมือนสามีเพิ่งจะได้เห็นปึกใบเสร็จพวกนี้แบบเต็มๆ ตาเป็นครั้งแรก "เก็บไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ" "อื้อ ฉันเองก็คิดว่าค่าอาหารมันแพงเหมือนกันนั่นแหละ" พอฉันพูดแบบนั้น สามีก็เงยหน้าขึ้นมามอง "ฉันเองก็อยากให้มันประหยัดกว่านี้ในทุกๆ เดือนนะ แต่ก็อยากให้ลูกได้กินอิ่ม ได้กินของดีๆ แล้วก็ต้องทำข้าวกล่องด้วย" สามีค่อยๆ หยิบใบเสร็จมาเรียงซ้อนกันทีละใบ แล้วพูดว่า "ที่ผ่านมา... ฉันคิดแค่เรื่อง 'ออกไปซื้อของ' อย่างเดียวเลยแฮะ" เขาเว้นจังหวะไปนิดนึงก่อนจะพูดต่อ "ขอโทษนะ... ที่เคยพูดเหมือนมันทำได้ง่ายๆ" "ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ สัปดาห์นี้คุณก็ช่วยแบ่งเบาไปได้เยอะเลย" "แต่ฉันไม่ได้เผื่อใจไว้สำหรับสัปดาห์หน้าเลยสักนิด" พอเขาพูดแบบนั้น ฉันเลยหลุดขำออกมา วันจันทร์ของสัปดาห์ต่อมา... พอฉันกลับมาจากทำงาน ก็เห็นสามียืนอยู่หน้าตู้เย็น ในมือถือสมาร์ตโฟนพลางจดอะไรยุกยิก "ทำอะไรอยู่เหรอ?" "จดลิสต์ของที่จะซื้อน่ะ สัปดาห์นี้ฉันก็จะไปซื้อเองอีกนะ" "เอ๊ะ ได้เหรอ?" "อื้อ... แต่ขอถามหน่อยได้ไหม?" "ว่ามาสิ" "ปกติโยเกิร์ตของลูก ต้องซื้อแบบไหนเหรอ?" ฉันเปิดตู้เย็นแล้วชี้ให้เขาดูยี่ห้อที่ซื้อเป็นประจำ สามีกดพิมพ์บันทึกลงในโทรศัพท์ทันที จากนั้นเขาก็ถามต่อว่า "นมจืด 2 กล่องพอไหม?" "ก็น่าจะพอนะ แต่เสาร์อาทิตย์อาจจะต้องเพิ่มอีกกล่อง" "โอเค" สามีลบตัวเลขแล้วแก้จำนวนนมจืดเป็น "3 กล่อง" แทน คืนนั้น บนโต๊ะอาหารมีใบเสร็จวางไว้อีกเช่นเคย แต่คราวนี้ที่ด้านหลังใบเสร็จ มีลายมือหวัดๆ เขียนโน้ตตัวเล็กๆ เอาไว้ว่า: นมจืด เหลือ 1 กล่อง ไข่ไก่ เหลือ 4 ฟอง สัปดาห์หน้า ต้องซื้อข้าวสาร ฉันเห็นแล้วก็แอบขำออกมาคนเดียว จนสามีหันมาถามด้วยความฉงนว่า "ขำอะไรเหรอ?" "เปล่า ไม่มีอะไร" ฉันเก็บใบเสร็จใบนั้นเข้าลิ้นชักตามเดิม... ใบเสร็จที่มีลายมือของสามีเขียนทิ้งไว้