⚡

بزرگی کهکشان و دنیای ما (مستند Cosmos با اجرای Neil deGrasse Tyson محصول شبکه Fox سال 2014 - قسمت 1 دقیقه 12:48 تا 15:32)

هرکی هم می‌خواد سایت دانلود نرم‌افزار باز کنه، اوّل یه قالب شبیه سافت ۹۸ می‌زنه، بعد شروع می‌کنه به کپی کردن.

شیرین ننماید به دهانش شکر وصل آن را که فلک زهر جدایی نچشاند گر بار دگر دامن کامی به کف آرم تا زنده‌ام از چنگ منش کس نرهاند ترسم که نمانم من از این رنج دریغا کاندر دل من حسرت روی تو بماند #سعدی

یکی از عکس من سوءاستفاده کرده. لطف کنید Impersonation ریپورتش کنید: teapaw.org/niloofarkhanom

هیچ‌کدوم از چیزهایی که توی کانالم می‌ذارم، فایل‌های عادی نیست که بشه ساده از روشون گذشت، هر کدوم‌شون کافیه تا مسیر زندگی‌تون رو تا آخر عمر تغییر بده. اگه خواستید تو هدفم کمکم کنید، لینک کانال رو ریتوئیت کنید: t.me/SMostafaMoosavi

همین امروز صبح. بین هفده و هجده سالگی.

اینترنت رو وصل کنید. این دیاسپورای ایرانی با عدم دسترسی به نرم‌افزار، بیشتر تحت فشارن بندگان خدا.

فعّال‌ساز آفلاین ویندوز روی سافت ۹۸ قرار گرفت. ریتوئیت کنید، کسایی که دهن‌شون سرویس شده بود، و هم راستا باهاش دهن ما رو هم سرویس کرده بودن ببینن 🌹

ایرانی که شعورش صفر میشه، آماده مهاجرته

اسم یه فلیم بگید که چند روزی فکرتون رو درگیر کرد.

این روزها یه سؤال خیلی تکرار میشه: ما خارج از ایران واسه دانلود از سایت مشکل داریم، چطور می‌تونید برای ما فلان نرم‌افزار رو بفرستید؟ باید بصورت کلی و قاطعانه پاسخ بدم: بتخمم که مشکل داری. ما اینجا زیر بمبارونیم و با کسکشی اینترنت داریم، تو به فکر اینی چطوری برات فایل بفرستیم؟

یک بار برای همیشه اینو باز کنم: سرور سافت ۹۸ توی ایران قرار داره، و دسترسی از داخل به تمام سایت‌های داخل امکان‌پذیره، ولی از خارج نمیشد بازش کرد. ما هم بخاطر اینکه گوگل بتونه دسترسی داشته باشه، یه سرور خارج خریدیم، یه کپی از دیتابیس رو بردیم روش و هر روز با فیلترشکن Sync می‌کنیم.

بارها بهم گفتن "ما دوست مشترک داریم"، اسم بردن، نشناختم. از خاطرات با من داستان تعریف کردن! چرا؟ نمی‌فهمم. من حتّی کسی که اکانت توئیتر داره رو بیرون ندیدم، و هیچ دوستی ندارم. توئیت بمونه اینجا اگه حتّی ۱ نفر همچین ادعایی کرده، این زیر منشنش کنید، تا خودم مستقیماً بهش برینم. ممنون

دوستان می‌فهمم شرایط سخته، ولی یکم تحمّل کنید. درسته ۱ نود ارسال میشه، ولی توجّه کنید که ۲ تا دست میره تو شوار. باز هرطور خودتون صلاح می‌دونید. حالا حداقل رو گفتم ۲ تا.

خیلی آدم ترسویی نیستم و تنها سختی این چند روز چک کردن مدام اخبار بود. ولی نمی‌فهمم چرا با صدای بمب‌های بم که زمین رو می‌لرزونه جلوی پام سست میشه و اشکی میشم.

شاید تا ۲۴ ساعت آینده دیگه برق نداشتیم و شاید دیگه ندیدم‌تون، اگه دسترسی نداشتم بدونید هیچ‌کدوم‌تون رو دوست نداشتم.

بلندگوی مسجد شده خروس بی‌محل، و نصف‌شب معلوم نیست بوقت کدوم منطقه اذان پخش می‌کنه. همزمان توله سگ همسایه صدای جنگنده رو می‌شنوه، نارنجک میندازه تو کوچه. از دور یه هیاهویی میاد، و یه دسته حیدر حیدر کنان از این خیابون میرن اون خیابون. بنظر روز محشر که می‌گفتن یه همچین وضعیت غریبه.

شما وحیدآنلاین رو با کانال تلگرامی شناختید؛ ما با اسم اون پسره که ۸۸ حمله به ستاد قیطریه رو لایو گرفته بود و بعدش ترکیه و امریکا، و بعد اکانتش تو گوگل پلاس و فیسبوک می‌شناختیم. تولدش هم چیزی که نوشتن کسشره، یادمه اواخر مهر ماه بود، چند باری اوایل دهه ۹۰ همینجا تو منشن تبریک گفتم.

اعتراض می‌کنیم، جلوی چشم‌مون آدم می‌میره، خونش می‌ریزه کف خیابون. چسب و پانسمان می‌برم خیابون، می‌گیرن می‌برن زندانیم می‌کنن. بمب می‌زنن تروریست بکشن، اون وسط چندتا بی‌گناه می‌میره. میگم هر کدوم یکی مثل من بوده؛ چرا باید اون بمیره، من زنده بمونم؟ مستأصلم، فعلاً می‌خوام گریه کنم.