ته این راه نوره! #زن_زندگی_آزادی #MahsaAmini #مهسا_امینی

لاس زدنتون رو با كاربراى چينى/مغولى مى بينم خنده ام مى گيره. :))

شمايى كه غرورتون اوخ شده اين اسكرين شات براى شماست. جواب من به روغن كله پاچه و بقيه…

واکنش چشم بادومی به کامنتا:

ژن ایرانی ؟! :)) اصلا چیزی به اسم “ژن ایرانی” وجود نداره :))

حالا من این توییت رو در جواب اون اقا زدم، ولی کامنت ها خودش گویای ماجراست که در ایران نژادپرستی سطح اش کجاست. یه مشت احمق که سطح ایکیشون با الاغ برابری می کنه رو شاهد هستیم.

كاملا موافقم!

به عنوان یک چشم بادومیِ دنيا ديده كه ايران هم زندگى كرده، بذار نپذيرم. :))

این رو باید عادی سازی کنیم. من حتی به خواهرم تذکر دادم برای درد و دل اگر می خوای درباره چیزی صحبت کنی که غمگینم می کنه لطفا بهم اجتزه بده تو شرایطی بشنومش که توان روحی شو داشته باشم.

الان یاد “گام به گام” دوران مدرسه افتادم؛ حکم چت جی بی تی رو داشت اون موقع :))

دافی جون :))

من يه روز مى رم جنوب اروپا زندگى مى كنم. از اهواز رسیدم به فنلاند؛ نصف عمرم دنبال کولر بودم، نصف دیگه‌ش دنبال ویتامین دی. خسته‌م. دلم هوای زندگی می‌خواد.

برخورد تراز 🤌🤣

😬

نيكول يه جوريه كه انگار هميشه مسته

حالا من بچه بودم یه بار كتلتم شبيه قلب شده بود، ذوق زده نشون دختر همسایه‌مون دادم كه خونه ما بود؛يهو بدون اينكه حتى به كتلت نگاه كنه گفت: نگاه نکن، جن‌ها دارن باهات ارتباط برقرار می‌کنن! بعد منِ بچه اونجا ريدم به خودم قشنگ. خلاصه كه زاويه‌ی ديد مهمه دوستان.

از این سریال فقط داستان کلی‌ش یادمه، ولی هر بار که موزیکش رو می شنوم یا یه تکه‌ش رو می‌بینم قلبم از شدت غم فشرده می‌شه. جرئت ندارم دوباره برم سراغش و از اول ببینمش. انگار این سریال دست گذاشته بوده رو یه درد قدیمی؛ انگار ذهنم برای محافظت ازم، حذفش کرده، ولی غمش رو جا گذاشته.