SN

I have been waiting for this moment for Iran since I was six years old. I woke up night after night to the sound of bombing sirens. I watched missiles tear across the sky. I remember running hand in hand with my mother down into the basement, lighting candles, seeing fear reflected in people’s eyes. I cried myself to sleep from the pain of missing my father who had been forced to flee under threat of execution by Khomeini. Because he dared to help others escape to freedom. As a child of war, my drawings were not of playgrounds or dreams, but of airplanes and bombs. Now, forty-seven years later, I stand before the same monuments in Washington, D.C. that greeted us when we escaped to freedom in America. But more than 90 million of my brothers and sisters were not so lucky. They have lived for nearly fifty years in an occupied, open air prison. Their hopes and dreams have been snuffed out. Now they can’t take it anymore. Do you feel their yearning for freedom echoing through the streets of Iran? How could you not? Even as the media looks away. Even as they ignore this historic chance for liberation. Even as they chant for democracy, for a free Iran, for the return of Pahlavi to lead the path forward. Tonight, I cannot sleep. I pray that my childhood dreams finally come true, that we will welcome the Nowruz Persian New Year together again, in Tehran. Reunited. A free Iran, at peace with itself. At peace with Israel. At peace with America. At peace with the world. A free Iran will transform the world. Its liberation will send ripples across the planet. A free Iran will unleash the greatest peace and economic dividend the world has ever seen. What is happening in Iran right now is the most important story on Earth. The future of the world hangs in the balance. Do not look away. Do not look away. Offer your support in any way you can. However you can. Please repost news about Iranian people’s final fight for their freedom. Because the media will not. The Iranian people will never forget your courage, your kindness, and your solidarity. من از شش‌سالگی، در انتظارِ این لحظه برای ایران بوده‌ام. شب‌ها، پی‌درپی با صدای آژیرهای بمباران از خواب می‌پریدم. موشک‌ها را می‌دیدم که آسمان را می‌شکافتند. به یاد دارم دست در دست مادرم به زیرزمین می‌دویدیم، شمع روشن می‌کردیم و ترس را در چشمان مردم می‌دیدیم. با گریه به خواب می‌رفتم؛ از دردِ دوری از پدرم که زیر تهدیدِ اعدام، مجبور به فرار شده بود. من کودکِ جنگ بودم. نقاشی‌هایم نه از زمینِ بازی و رویا، بلکه از هواپیما و بمب بود. در کودکی خیال‌پردازی می‌کردم که هواپیماهای کنترلی بخرم و با آن‌ها خانهٔ خمینی را بمباران کنم تا پدرم را نجات دهم. اکنون، چهل‌وهفت سال بعد، در برابر همان بناهای یادبودِ واشنگتن دی‌سی ایستاده‌ام؛ همان‌ها که وقتی به آمریکا گریختیم و به آزادی رسیدیم، به ما خوش‌آمد گفتند. اما بیش از نود میلیون از برادران و خواهرانم چنین بختی نداشتند. آنان نزدیک به پنجاه سال است که در یک زندانِ باز و اشغال‌شده زندگی کرده‌اند. امیدها و رویاهایشان خاموش شده است. و حالا دیگر تابِ تحمل ندارند. آیا اشتیاقِ آزادی را که در خیابان‌های سراسر ایران طنین انداخته، حس می‌کنید؟ چگونه می‌شود حس نکرد؟ حتی وقتی رسانه‌ها روی برمی‌گردانند. حتی وقتی این فرصت تاریخی برای رهایی را نادیده می‌گیرند. حتی وقتی مردم فریادِ دموکراسی سر می‌دهند، فریادِ ایرانِ آزاد، فریادِ بازگشتِ پهلوی برای هدایت مسیر آینده. امشب خواب به چشمانم نمی‌آید. دعا می‌کنم رؤیاهای کودکی‌ام سرانجام به حقیقت بپیوندد؛ اینکه نوروزِ فارسی را بار دیگر در کنار هم، در تهران، جشن بگیریم. دوباره به هم برسیم. ایرانی آزاد، در صلح با خود. در صلح با اسرائیل. در صلح با آمریکا. در صلح با جهان. ایرانِ آزاد جهان را دگرگون خواهد کرد. رهاییِ آن موج‌هایی در سراسر سیاره خواهد انداخت. ایرانِ آزاد، بزرگ‌ترین سودِ صلح و شکوفاییِ اقتصادی را که جهان تاکنون دیده است، آزاد خواهد کرد. آنچه امروز در ایران می‌گذرد، مهم‌ترین داستانِ روی زمین است. آیندهٔ جهان در ترازوی سرنوشت قرار دارد. روی برنگردانید. روی برنگردانید. هر طور که می‌توانید، هر اندازه که می‌توانید، حمایت کنید. مردم ایران هرگز شجاعت، مهربانی و همبستگیِ شما را فراموش نخواهند کرد.