สะโมลยุมิ

TW: การฆ่าตัวตาย เพราะคนไม่เข้าใจกันสักทีว่าภาวะที่คนจะไปถึงจุดที่ฆ่าตัวตายได้จริงๆ มันเป็นเหมือนโรค คุณเป็นประจำเดือน ฮอร์โมนยังควบคุมสมอง คุณจะคุมไม่ให้ตัวเองร้องไห้หรือหงุดหงิดก็ไม่ได้ คนซึมเศร้าก็ควบคุมให้ตัวเองหายเศร้าไม่ได้ แล้วคุณจะรู้ได้ยังไงว่าภาวะในสมองของคนที่ฆ่าตัวตายเขาเจออะไรอยู่บ้าง ชีวิตตัวเองยังทิ้ง คุณจะให้เขามานึกถึงคนอื่น ในภาวะที่จิตใจและสมองเขาไม่ปกติที่สุดในชีวิต มันจะเป็นไปได้ยังไง มันก็เหมือนคนถามว่าทำไมถึงฆ่าตัวตาย ไม่นึกถึงพ่อแม่เหรอ คือถ้าเขานึกถึงสิ่งอื่นไหว สมองด้านเหตุผลยังทำงานได้ดีจริงๆ เขาก็คงไม่ทำแล้วไหม ถ้าเรานึกถึงคนอื่นได้แม้แต่ในวันที่อยากตายนั่นก็ดี แต่นึกออกไหมว่าบางคนเขาทำไม่ได้ เขาแค่ไม่ไหวแล้ว แค่อยากตายแบบชัวร์และไม่เจ็บปวดมาก สมองมันโฟกัสแค่นั้น ทางที่คนนึกออกก็มีไม่กี่ทาง หนึ่งในนั้นก็คือโดดตึก แต่ไม่ใช่ทุกตึกสูงที่จะเข้าไปได้ สุดท้ายตึกที่เข้าถึงง่ายสุดก็คือห้าง แล้วถ้าเขาไปเลือกทางอื่น กระโดดสะพาน กระโดดน้ำ เขาก็ต้องลอยไปให้ใครสักคนเห็น แค่ไม่ใช่คุณ แต่เป็นชาวบ้านริมน้ำเท่านั้นเอง หรือเขาไปตายเงียบๆในห้อง ก็อาจจะเน่า รบกวนเพื่อนบ้านอยู่ดี การตายโดยไม่รบกวนใคร ไม่เจ็บปวดเกินไป และจะตายได้แน่นอน มันทำง่ายนักหรือ ไม่ใช่ว่าห้ามพูดเรื่องนี้ ห้ามบอกว่าการกระทำแบบนี้ไม่ดี แต่ระมัดระวังการใช้คำในเชิงดูถูกคนที่ตาย ไล่ไปตายให้มันพ้นหูพ้นตา จะไปตายก็ไปเงียบๆ อะไรพวกนี้หน่อยก็ดี คนตายเขาจากไปแล้ว แต่คนเป็นที่กำลังคิดฆ่าตัวตายยังอยู่ คำพูดพวกนี้อาจกระตุ้นให้คนมีความคิดจะตาย เริ่มคิดว่าจะทำยังไงถึงจะไปตายเงียบๆไม่ให้รบกวนคนอื่นได้ หรือรู้สึกว่าถ้าเราตายสังคมก็คงมองเราแบบนี้ มันสร้างความหดหู่ให้คนที่มีภาวะได้มากกว่าภาพของคนเสียชีวิตซะอีก